unfollow

«Αποφασίσαμε ότι εμείς, οι δημοσιογράδοι του UNFOLLOW, καταβάλλουμε τα έξοδα για την εκτύπωση και τη διανομή και θα βασιστούμε στις πωλήσεις. Αν εσείς, οι αναγνώστες, βρείτε το περιοδικό ενδιαφέρον και το αγοράσετε, τότε θα αμειφθούμε για την εργασία μας. Είναι απολύτως στο δικό σας χέρι να στηρίξετε το UNFOLLOW, Αγοράζοντάς το και διαβάζοντάς το κάθε μήνα».

Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να βρει ωραιότερα εκφρασμένη τη φιλελεύθερη αρχή οικονομικής λειτουργίας, όπως διατυπώνεται στο «Σημείωμα της συντακτικής ομάδας» του πρώτου τεύχους του UNFOLLOW.

Από την άλλη στο καταπληκτικό ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου -διαβάστε το!- σε αυτό το ίδιο τεύχος διαβάζουμε:

«Περιμένει ώρα τώρα στην αίθουσα αναμονής με ένα βρέφος λίγων μηνών στην αγκαλιά, το οποίο ήδη χρειάζεται πολλά φάρμακα, και τον εξάχρονο γιο της με ωττίτιδα. «Τους έκαναν έξωση πριν από λίγες μέρες. Τώρα εκείνη ζει με τα παιδιά στο σπίτι της μητέρας της και ο άντρας της φιλοξενείται».

Αυτή που περιμένει είναι η Μαρία, και περιμένει σε πολυιατρείο των γιατρών του κόσμου, οι οποίο μάλλον δε λειτουργούν με την οικονομική λογική της συντακτικής ομάδας του UNFOLLOW:

«Εδώ λοιπόν [σ.σ. στο πολυιατρείο] έρχονται γιατί βλέπουν δωρεάν γιατρούς και παίρνουν δωρεάν φάρμακα».

Αμφιβάλλω πολύ αν η Μαρία θα μπορέσει να αγοράσει το UNFOLLOW και να συνεχίσει να το αγοράζει ακόμη και αν το «βρει ενδιαφέρον».

Το UNFOLLOW, επειδή είναι πραγματικά ελπιδοφόρα προσπάθεια, θα πρέπει να αποφασίσει αν απευθύνεται στη Μαρία, με σκοπό να τη βοηθήσει να ξεφύγει από την κατάστασή της – από αυτή την άποψη, το καθήκον του είναι πολύ σπουδαιότερο από αυτό των γιατρών του κόσμου, που απλά βοηθούν τη Μαρία να αντέξει την κατάστασή της. Αν ναι, θα πρέπει να υιοθετήσει άλλη κουλτούρα. Να στηριχθεί σε ένα δίκτυο υποστηρικτών-αναγνωστών, όπως έγινε επιτυχώς π.χ. με το Deptocracy, και τουλάχιστον να δημοσιεύεται δωρεάν στο διαδίκτυο.

γαπ ή τανξ – γαπ ή αναρχία

Ο Παπανδρέου παίζει χοντρό παιχνίδι.

Με το δημοψήφισμα επιχειρεί να κόψει την ανέξοδη συνθηματολογία.

Θα αποκαλυφθεί η ΝΔ, καθώς θα συρθεί να «αποκαλύψει» αν είναι πραγματικά κατά του μνημονίου. Διότι, τι θα στηρίξει η ΝΔ σε περίπτωση δημοψηφίσματος; «Ναι» ή «Όχι» στη δανειακή σύμβαση; Ασφαλώς και θα πει «Ναι».

Θα αποκαλυφθεί και η αριστερά, καθώς θα συρθεί να αποδείξει αν πραγματικά είναι εναντίον του μνημονίου και της εφαρμοζόμενης πολιτικής, με όλες τις συνέπειες που φέρνει η ανατροπή της.

Θα αποκαλυφθεί επίσης αν η αριστερά πιστεύει όντως στην ικανότητα του λαού όχι μόνο να επιλέγει τους εκπροσώπους του μεταξύ κάποιων προβεβλημένων από τα ΜΜΕ, αλλά να παίρνει και αποφάσεις για πολιτικά ζητήματα.

Το χοντρό παιχνίδι, όμως, βρίσκεται αλλού:

Όπως και οι εκλογές, αν τα δημοψηφίσματα άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομα. Όπως έδειξε και η εμπειρία των δημοψηφισμάτων για τη συνταγματική συνθήκη της ΕΕ, τα κράτη μπορούν να παρακάμπτουν τη βούληση των λαών τους. Ο ΓΑΠ πιστεύει ότι μπορεί να συνεχίσει την ίδια πολιτική παρά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ ταυτόχρονα ο λαός θα έχει την εντύπωση ότι έχει συμμετάσχει στο πολιτικό παιχνίδι.

Για τον ΓΑΠ, η διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας είναι στρατηγική επιλογή για την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης πολιτικά, σε μια ιστορική περίοδο που η οικονομική της ενσωμάτωση καθίσταται από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Η εργατική τάξη δοκιμάζεται σοβαρά οικονομικά. Θα είναι πιο φρόνιμη αν της παραχωρηθεί αυξημένη πολιτική συμμετοχή, ενώ σε κάθε στιγμή θα υποδαυλίζονται τα συντηρητικά της αντανακλαστικά, η φυσική, δηλαδή τάση οποιουδήποτε προς τη διατήρηση της ομαλότητας.

«ΓΑΠ ή τανξ» είναι το δίλημμα που τίθεται στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα σε αυτήν στρώματα. Το δίλημμα όμως δεν θα αφορά απλώς τη στάση απέναντι στο δημοψήφισμα, αλλά τη στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Εκφραστείτε μέσω των επίσημων δημοκρατικών διαδικασιών, τις οποίες έχουμε διευρύνει, και αφήστε απεργίες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις κ.λπ.!

Ταυτόχρονα, θα επιχειρηθεί και πιο βαθιά ενότητα της αστικής τάξης και των κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων που ωφελούνται στρατηγικά από την ασκούμενη πολιτική και τώρα είναι διασπασμένα και αλληλοτρώγονται. Αυτή η διάσπαση δυσχαιρένει τη δυνατότητα άσκησης αστικής πολιτικής. Ο ΓΑΠ θα επιχειρήσει να συνενώσει πίσω του το σύνολο της αστικής τάξης και των συμμάχων της. Πολλοί μιλούν για εκβιασμό του λαού μέσω του δημοψηφίσματος. Ο εκβιασμός και απέναντι στην αστική τάξη δεν είναι μικρότερος. «Ή ΓΑΠ ή αναρχία» λέει ο ΓΑΠ στους αστούς.

Οποιαδήποτε, όμως, αυξημένη πολιτική συμμετοχή -ακόμη και αστική πολιτική συμμετοχή- της εργατικής τάξης και του λαού γενικότερα είναι δυνάμει επικίνδυνη και μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη πολιτική ενεργοποίηση των πολιτών. Ακόμη και αν το δημοψήφισμα δεν αλλάξει την οικονομία και το πολιτικό σύστημα, ο λαός θα ενημερωθεί, θα συζητήσει, θα αποφασίσει, με την ψήφο ή τη στάση του. Θα έρθει σε επαφή, θα ενταχθεί σε δίκτυα, θα βγει από την ιδιώτευση. Εκ των υστέρων θα αποκαλυφθεί αν η βούλησή του έγινε σεβαστή, θα αποκαλυφθεί αν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.

Η επαναστατική αριστερά πρέπει να αντιμετωπίσει το δημοψήφισμα ως μεγάλη πολιτική μάχη, επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή διάδοση της αλήθειας και προτείνοντας τη στάση εκείνη που θα απορρίπτει την πολιτική του μνημονίου. Να αποκαλύψει την πραγματική στάση των πολιτικών δυνάμεων -ποιοι είναι πραγματικά υπέρ ή κατά του μνημονίου- και να δώσει άλλη προοπτική. Γνωρίζοντας όμως -και τονίζοντας πάντα στο λαό- ότι η πραγματική επαναστατική αλλαγή υπέρ των εργαζομένων απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από τη συμμετοχή σε ένα δημοψήφισμα.

…

Update 2/11/11

Είναι τεράστια η δύναμη που έχει στα χέρια του ο ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή, όπως φαίνεται από τις αντιδράσεις των ηγετών των μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη στο ενδεχόμενο δημοψηφίσματος – συγκεκριμένα, από τον τρόμο τους μπροστά σε ένα «όχι».

Ένα «όχι» του λαού στο δημοψήφισμα δεν θα σημάνει όλεθρο, όπως απειλούν, γιατί από τις ΗΠΑ μέχρι την ΕΕ δεν έχουν την πολυτέλεια να αφήσουν να εξελιχθεί μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Σε πολιτικό επίπεδο, όμως, ένα ελληνικό «όχι» θα έχει τεράστια διεθνή σημασία όσον αφορά στη δυνατότητα των λαών να σταματήσουν την πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται παντού στον κόσμο. Τσουνάμι ξεσηκωμού θα προκαλέσει ένα ελληνικό «όχι», όχι τσουνάμι χρεοκοπιών.

για το μέλλον του κινήματός μας

1. Οι εκτιμήσεις που εντοπίζουν τις ευθύνες για τη σύγκρουση της 20/10/11 αποκλειστικά στο ΠΑΜΕ ή στο μαύρο μπλοκ, εξαφανίζουν τις ευθύνες του κράτους και της αστυνομίας.

Πολλοί είδαν στα επεισόδια της 20/10 μία σύγκρουση κόκκινων-μαύρων, ανεξάρτητα τίνος το μέρος παίρνει ο καθένας.

Κατά τη γνώμη μου πρέπει να δούμε μια επίθεση του κράτους στη διαδήλωση με αντικειμενικό στόχο τη διάλυσή της, τη διάσπαση του κόσμου του αγώνα και την καλλιέργεια ηττοπάθειας.

Η επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε με επιχείρηση της αστυνομίας. Σε πρώτη φάση με μυστικούς αστυνομικούς, και σε δεύτερη μέσω των ΜΑΤ. Στο πλαίσιο της επιχείρησης, η αστυνομία επέλεξε να αξιοποιήσει χαρακτηριστικά κυρίως του μαύρου μπλοκ, μεγάλο κομμάτι του οποίου «τσίμπησε» και μπήκε στη διαμάχη.

Ένα από τα μαθήματα που πρέπει να πάρουμε από αυτή τη σύγκρουση, είναι ότι η αστυνομία ρίχνει πλέον πολλούς μυστικούς αστυνομικούς στις διαδηλώσεις, όχι δυο τρεις χαφιέδες ή προβοκάτορες.

Η βασική ευθύνη, λοιπόν, για τον νεκρό διαδηλωτή, τους τραυματίες, τη σύγκρουση μεταξύ διαδηλωτών ανήκει στο κράτος. Όχι στο ΠΑΜΕ, όχι στους μαύρους, αλλά στο κράτος. Η διαχωριστική γραμμή παραμένει μεταξύ των αγωνιζόμενων πολιτών και του κράτους.

2. Η επιχείρηση της αστυνομίας συνοδεύεται και από επικοινωνιακή επιχείρηση, πριν κατά τη διάρκεια και μετά τα γεγονότα μέχρι και τώρα

Επιχείρηση που διεξάγεται από ΜΜΕ όπως το MEGA, ο ΣΚΑΪ και σχεδόν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, μέχρι τον Καρατζαφέρη. Κοινός τόπος στην προπαγανδιστική επιχείριση είναι το μήνυμα ότι το ΠΑΜΕ έκανε την «επιλογή … να ”προστατεύσει” τη Βουλή, μην αφήνοντας να περάσει κανείς ή να πλησιάσει κοντά (…) λειτουργώντας ως ιδιοκτήτης της συγκέντρωσης». Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε κανέναν αγανακτισμένο με το ΠΑΜΕ διαδηλωτή, αλλά ανήκουν στον ίδιο τον Καρατζαφέρη. Μπορεί να βρει κανείς το ίδιο μήνυμα σε λόγια του Πρετεντέρη, του Πορτοσάλτε και πολλών άλλων, ανεξάρτητα από το αν επαινούν ή κατηγορούν το ΠΑΜΕ.

Σκοπός της προπαγάνδας είναι η καλλιέργεια καχυκοψίας μεταξύ του μπλοκ του αγώνα, η πάση θυσία αποτροπή της συμπόρευσης, έστω γεωγραφικής, του ΠΑΜΕ με το υπόλοιπο κίνημα, και η καλλιέργεια ηττοπάθειας.

3. Η επιχείρηση της αστυνομίας επέλεξε να αξιοποιήσει αντανακλαστικά του αντιεξουσιαστικού χώρου και του αντικομματικού ρεύματος των διαδηλωτών

Η αστυνομική επιχείρηση ξεκίνησε από μυστικούς αστυνομικούς μέσα από τα μπλοκ των αναρχικών. Το ευάλωτο σημείο αυτού του χώρου είναι χοντρικά ότι δεν κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με την ταξική τους θέση αλλά ανάλογα με τις απόψεις τους.  Έτσι, μια καλοσχεδιασμένη επιχείρηση μπορεί να τους στρέψει σχεδόν εναντίον οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί τους. Πρακτικά, δηλαδή, μέρος αυτού του χώρου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χτυπηθεί σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του κινήματος ή μιας διαδήλωσης. Το ΠΑΜΕ είναι ιδανικό για να πάρει τη θέση του εχθρού.

Παράλληλα, η αστυνομία προσπάθησε να αξιοποιήσει το ρεύμα των αγανακτισμένων πολιτών που έχουν σιχαθεί τα κόμματα, επειδή τα θεωρούν υπεύθυνα όλων των δεινών τους, και κατ’ επέκταση δυσπιστούν απέναντι σε οτιδήποτε οργανωμένο, όπως το ΠΑΜΕ. Η αξιοποίηση αυτού του ρεύματος δεν είχε, κατά τη γνώμη μου, τόση επιτυχία όσο η αξιοποίηση του αντιεξουσιαστικού δογματισμού.

4. Η σύγκρουση δεν ήταν εξίσου βίαιη και δολοφονική και από τις δύο πλευρές

Αυτό το μαρτυράει κατ’ αρχάς ο δυσανάλογος αριθμός των τραυματιών και φυσικά ο νεκρός. Οι περισσότεροι τραυματίες και ο νεκρός είναι διαδηλωτές από τα μπλοκ του ΠΑΜΕ.

Το μαρτυρά επιπλέον ο εξοπλισμός και ο τρόπος δράσης των δύο μπλοκ.

Οι μυστικοί αστυνομικοί, που είναι πολλοί, δεν είναι δυο-τρεις «καλακαδόροι» που φωνάζουν «ντουυυυ», έδρασαν σαν διμοιρίες: μάχη εξ αποστάσεως με ρίψη χημικών -υπάρχουν καταγγελίες για ρίψη δακρυγόνων-, εκρηκτικών και όχι απλώς εμπρηστικών μολότοφ, κροτίδων κρότου-λάμψης, και αντικειμένων. Ξυλοδαρμός με λοστάρια και γκλομπ κατά την τροπή του αντιπαλου σε φυγή. Αποφυγή της σώμα με σώμα σύγκρουσης. Αντικειμενικός στόχος τέτοιου είδους παράταξης είναι η τροπή του αντιπάλου σε άτακτη φυγή και τη διάλυσή του.

Η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είχε κράνη μοτοσικλέτας και ξύλινα παλούκια για μάχη σώμα με σώμα και παράταξη σε αλυσίδες. Η κλασική δηλαδή, κατά βάση αμυντική παράταξη μαζικής σύγκρουσης μιας πορείας, με αντικειμενικό στόχο την διατήρηση της συνοχής του μπλοκ και την απώθηση της αστυνομίας (άμυνα στην προσπάθεια της αστυνομίας για διάλυση, άτακτη φυγή και κυνηγητό) και σε δεύτερο επίπεδο το μαζικό σπάσιμο του μπλόκου των αστυνομικών δυνάμεων. [Για αυτό ήταν και λάθος του ΚΚΕ να κυνηγήσει τους κουκουλοφόρους.]

5. Οι αντιεξουσιαστές έδωσαν πολιτική κάλυψη στην επίθεση της αστυνομίας στη διαδήλωση

Όπως γράφω παραπάνω, κατά τη γνώμη μου, στόχος της αστυνομικής επιχείρησης ήταν η διάλυση της διαδήλωσης, η διάσπαση του αγώνα και η καλλιέργεια ηττοπάθειας.

Ο στόχος της διάλυσης της πορείας πέτυχε ελάχιστα, καθώς ο κόσμος ήταν αποφασισμένος και η άμυνα του ΠΑΜΕ ήταν εντυπωσιακά αποτελεσματική στο να κρατήσει τη συνοχή του μπλοκ, παρά τους τόσους τραυματίες και το νεκρό.

Ο στόχος της διάσπασης του κινήματος διακυβεύεται ακόμη, με κύρια ευθύνη τη στάση των εντός του κινήματος, δηλαδή των συναγωνιστών αντιεξουσιαστών. Η αντιεξουσιαστική κίνηση εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία λέει ότι «Αποκλειστικά υπεύθυνο για τα σημερινά (20-10-11) γεγονότα στο Σύνταγμα είναι το ΚΚΕ. Η απόφασή του να μονοπωλήσει τη διαδήλωση στο Σύνταγμα και να καταλάβει μονοπωλιακά το πάνω διάζωμα (Β. Αμαλίας) πάρθηκε για λόγους τηλεοπτικής και πολιτικής υπεραξίας και ήταν μία πράξη επιθετική απέναντι στην κοινωνία».

Εξαφανίζονται οι ευθύνες του κράτους και μετατοπίζεται ο αντίπαλος από το κράτος στο ΠΑΜΕ.  Και για να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο, μια δολοφονική επίθεση εναντίον διαδηλωτών με μάρμαρα, μολότοφ και λοστάρια, πρέπει αυτός ο αντίπαλος να ταυτιστεί κάπως με την εξουσία. Αλλά επειδή, όπως λέω παραπάνω, η ταξική συγκρότηση του ΠΑΜΕ δεν μπορεί να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο -αποτελείται κυρίως από εργάτες-, καταδικάζεται μόνο από τη λογική του και την υλοποίησή της στη διαδήλωση. Το ΠΑΜΕ βαφτίζεται «δύναμη καταστολής» επειδή ήθελε ειρηνική διαμαρτυρία.

Άλλωστε, όπως πολλοί αυτόπτες υποστηρίζουν αν ήθελε κάποιος να επιτεθεί στη βουλή μπορούσε να το κάνει από άλλους δρόμους. Ουσιαστικά το ΠΑΜΕ δεν εμπόδισε την «έφοδο» στη βουλή λειτουργώντας ως δύναμη καταστολής. Εμπόδισε τα μπάχαλα μέσα στο και από το δικό του μπλοκ. [Ο chumba διαφωτίζει το θέμα από διαφορετική οπτική γωνία]

Πολιτική κάλυψη στην επίθεση έδωσαν και μικρές δυνάμεις της άκρας αριστεράς αλλά και κομμάτια του Συνασπισμού, από τοιχοδιωκτισμό και από στείρο αντι-ΚΚΕ μένος.

6. Ο κόσμος του αγώνα αντιμετωπίζει την απογοήτευση

Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη θάλασσα των ανθρώπων που δεν ανήκουν σε κανένα μπλοκ, αλλά αποτελούν καθοριστικό παράγοντα. Επηρεασμένοι από τον τρόπο που παρουσίασε τα γεγονότα ο μηχανισμός προπαγάνδας -ως εμφύλια διαμάχη- τηρούν στάση που κυναίνεται από καταδίκη του ΠΑΜΕ για τη συμεπριφορά του ως «δύναμης καταστολής» μέχρι την τήρηση ίσων αποστάσεων στον πόλεμο μαύρων-κόκκινων. Και στις δύο περιπτώσεις, κοινός τόπος είναι η απογοήτευση. Ενδεικτικά ο πιτσιρίκος, που άσκησε κριτική στο ΚΚΕ και ο αρκούδος που τα ‘χει με όλους.

7. Το ερώτημα είναι: θα επιτρέψουμε να οδηγηθούμε στην απογοήτευση, και συνακόλουθα στον ατομικισμό και τέλος στον εμφύλιο;

Επιτρέψτε μου να επιμείνω πως δεν συνέβη διαμάχη κόκκινων-μαύρων, αλλά ανορθόδοξη σε μεγάλο βαθμό ίσως επίθεση του κράτους στο ανώριμο ακόμη και ανοργάνωτο κίνημά μας. Ανορθόδοξη σημαίνει ότι το κράτος χρησιμοποίησε σε μεγάλη κλίμακα μη νόμιμα μέσα για την καταστολή της διαδήλωσης. Ας αντισταθούμε, λοιπόν, κατ’ αρχάς στη διάσπασή μας.

Ο αντίπαλος δεν είναι το ΠΑΜΕ, δεν είναι οι αντιεξουσιαστές, δεν είναι τα κόμματα γενικώς, οι οργανώσεις γενικώς, η οργάνωση γενικώς, ο διπλανός μας, αυτός που διαφωνεί μαζί μας. Δεν είναι ο απεργοσπάστης, ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ο ψηφοφόφρος γενικώς. Ο καθένας από όλους αυτούς έχει την άποψή του, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι θύτης. Αντίπαλός μας, κατά τη γνώμη μου, είναι μειοψηφικά αλλά πολύ ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους, οι προπαγανδιστικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί που τους προστατεύουν, αλλά κυρίως το οικονομικό σύστημα που τους γεννάει: ο καπιταλισμός.

Οι μηχανισμοί του κράτους δεν δρουν χοντροκομμένα, με σκέτο ξύλο. Δρουν εκλεπτυσμένα και είναι έμπειροι από μάχες έως και πολεμικές συγκρούσεις. Νικητής στον πόλεμο είναι αυτός που θα σπείρει τον ιό της δυσπιστίας και της ηττοπάθειας στον εχθρό του.

Δεν θα αθωώσουμε, λοιπόν, την αστυνομία αναγορεύοντας σε εχθρό το ΠΑΜΕ ή τους αναρχικούς ή τους οργανωμένους και πολιτικοποιημένους διαδηλωτές εν γένει. Θα πρέπει να αποκαλύψουμε τα σχέδια του κράτους και να σφυρηλατίσουμε τη δική μας ανιδιοτελή ενότητα.

Οι αντιεξουσιαστές ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι υπάρχουν και αστυνομικοί με πολιτικά, πολλοί από τους οποίους είναι ανάμεσά τους και σκοτώνουν κόσμο. Ας σταματήσουν να αρνούνται αιωνίως τη δράση τους, λες και έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος που μας αντιμετωπίζει με το σταυρό στο χέρι, χωρίς προβοκάτσιες. Για αρχή, ας διαχωριστούν απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει να επιτεθεί σε απλό κόσμο ή σε άλλο διαδηλωτή ή μπλοκ διαδήλωσης. Έτσι θα αφαιρέσουν από την αστυνομία ένα πολύτιμο για αυτήν όπλο. Συγκρουόμαστε μόνο με τα ΜΑΤ και κανέναν άλλο. Όχι ξανά πέτρα και μολότοφ σε διαδηλωτή ή απλό πολίτη. Έπειτα, ας ψάξουν τα θεωρητικά τους λάθη, που τους κάνουν να χαρακτηρίζουν «δύναμη καταστολής» οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους.

Η αδυναμία του κινήματός μας

Η αχίλειος πτέρνα του κινήματός μας όμως δεν είναι σε τελική ανάλυση οι αντιεξουσιαστές. Είναι η μη οργάνωσή μας. Το ΚΚΕ έχει δίκιο που επιμένει στην οργάνωση του κινήματος, αλλά το υλοποιεί μόνο γύρω από τις δικές του δυνάμεις. Η ουσία είναι ότι δεν μιλάμε για κίνημα, αλλά για ένα άθροισμα αγωνιζόμενων υποκειμένων. Το κίνημά μας ωφείλει να αποκτήσει δικό του πρόσωπο και ενιαία οργάνωση, που να ξεκινάει από ζωντανές συλλογικότητες σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά. Σωματεία (δημοκρατικά όχι γραφειοκρατικά) στη δουλειά, λαϊκές συνελεύσεις στη γειτονιά, που θα γίνονται μια μεγάλη ομοσπονδία. Μια συλλογικότητα που θα επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση ιδεών και γραμμών από όλους τους συμμετέχοντες σε αυτό – και τη συγκρότηση και δράση συλλογικοτήτων στο εσωτερικό του.

Όσο θα είμαστε το ΠΑΜΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι αναρχικοί, μια ένωση σωματείων, η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (ΠΑΣΟΚ), ο πιτσιρίκος, ο αρκούδος και το σούπερ εγώ μας πάνω από όλους και όλα, θα διαλυόμαστε με την πρώτη σοβαρή επίθεση και θα σκοτωθούμε μεταξύ μας με την πρώτη ασήμαντη αφορμή. Το να συγκεντρωνόμαστε, όμως, και να πορευόμαστε όλοι μαζί είναι ένα πολύ σοβαρό πρώτο βήμα και δεν πρέπει να επιτρέψουμε κανένα πισογύρισμα στην επόμενη διαδήλωση.

ο νόμος είναι άκυρος

Το in.gr χαρακτηρίζει το νοσμοσχέδιο που ψηφίστηκε ως «προαπαιτούμενο της 6ης δόσης», ο υπουργός Οικονομικών Β. Βενιζέλος κραύγαζε ότι αν δεν ψηφιστεί το ν/σ δεν χρειάζεται καν να πάει στη σύνοδο κορυφής, ενώ η Β. Παπανδρέου «συντριμμένη» ψήφισε το πολυνομοσχέδιο με βαριά συνείδηση, γιατι δεν μπορούσε λέει να αναλάβει το βάρος να μην πάρει η χώρα την 6η δόση – αν καταψήφιζε.

Το νομοσχέδιο επιβλήθηκε συνεπώς υπό καθεστώς άμεσου εκβιασμού. Θα ήταν το ίδιο αν ένας στρατός απαιτούσε από τους βουλευτές να ψηφίσουν κάτι υπό την απειλή όπλου. Συνεπώς, αν όντως ισχύουν οι παραδοχές του Βενιζέλου, της Παπανδρέου και άλλων, ο νόμος είναι άκυρος.

διοικούσα επιτροπή (junta)

Εδώ που τα λέμε, η απαγόρευση χρήσης των τραγουδιών “Καλημέρα Ήλιε” και “Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες” δεν έχει μεγάλη πρακτική σημασία -έχει βεβαίως πολύ μεγάλη συμβολική σημασία!-, αφού το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να ξανακάνει συγκέντρωση. Είτε επειδή οι αγανακτισμένοι που θα μαζευτούν θα είναι πολύ περισσότεροι από τους οπαδούς, είτε επειδή δεν χρειάζεται να ξανακάνει συγκέντρωση.

Οι κομματικές συγκεντρώσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να πειστούν οι πολίτες να στηρίξουν την πολιτική ενός κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται πια να καταφύγει σε τέτοιες μεθόδους – έχει εξαντλήσει πλέον την ικανότητά του να κοροϊδεύει. Δεν είναι παρά μία διοικούσα επιτροπή, διορισμένη από κέντρα που δεν έχουν σχέση με τον λαό, με πολύ συγκεκριμένη αποστολή: να περάσει με κάθε μέσο τα μέτρα ολοκληρωτικής λεηλασίας και ταπείνωσης του ελληνικού λαού.

πονηρός ο βλάχος!

Η άρχουσα τάξη της χώρας παίζει το ίδιο ακριβώς παιχνίδι που ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής:

Στον ελληνικό λαό λέει ότι πιέζεται από τους ευρωπαίους, και ότι αν θέλουμε να γλιτώσουμε την άβυσσο, πρέπει να συμμορφωθούμε προς τις υποδείξεις τους.

Στους ευρωπαίους λέει ότι πιέζεται από τον ελληνικό λαό και ότι αν δεν τη στηρίξουν, κινδυνεύει με επανάσταση που θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες για όλο το ευρωπαϊκό κατεστημένο.

Με αυτήν ακριβώς την «πονηριά» ο Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις.

Να πώς τρομάζει τώρα την Ευρώπη ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης σε συνέντευξή του στην ισπανική εφημερίδα «El Mundo»:

« “Εάν δεν έχουμε πάρει μέχρι τις 12 Ιουλίου τα χρήματα τότε θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα τρομερό σενάριο. Η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ότι την επόμενη ημέρα οι τράπεζες θα κατακλυσθούν από τρομαγμένο πλήθος που θα θέλει να αποσύρει τα χρήματά του”.

Ο “στρατός θα πρέπει να προστατεύσει με τανκς τις τράπεζες επειδή δεν θα επαρκούν οι αστυνομικές δυνάμεις. Θα ξεσπάσουν ταραχές σε όλη τη χώρα, τα καταστήματα θα αδειάσουν και μερικοί άνθρωποι θα πηδήξουν από τα παράθυρα” λέει ο Θ.Πάγκαλος και προσθέτει ότι αυτό θα ήταν καταστροφή και για την οικονομία όλης της Ευρώπης».

Το Βήμα, 27/6/2011

Έτσι, το «πονηρό» ελληνικό κεφάλαιο θα τσεπώσει τα δισεκατομμύρια από τους «κουτούς» Ευρωπαίους, ενώ ταυτόχρονα θα λεηλατήσει όλα τα διακαιώματα της εργατικής τάξης και τη «δημόσια» περιουσία του ελληνικού λαού, αξιοποιώντας τους μεν έναντι των δε.

Το κίνημα των πλατειών και το εργατικό κίνημα θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη αυτή την τακτική και να μην επαναλάβουν το ίδιο λάθος στο οποίο υπέπεσε ο ελληνικός λαός στη μεταπολίτευση. Ότι δηλαδή, το ίδιο το κίνημα, όχι απλώς δεν πίεσε την άρχουσα τάξη, αλλά αντίθετα αξιοποιήθηκε από αυτήν για να εξυπηρετήσει τα στρατηγικά της συμφέροντα – εναντίον του.

http://wp.me/pcxi0-6H

για τη νομιμοποίηση των μεταναστών

Είναι σαφές ότι κάθε κράτος πρέπει να έχει κανόνες ως προς τη μετανάστευση: πόσους μετανάστες μπορεί να δεχτεί, ποιες ειδικότητες, με ποιες προϋποθέσεις κ.λπ. Ακόμη θα πρέπει να έχει καθορισμένες διαδικασίες ένταξής τους, όπως η εκμάθηση γλώσσας.

Δεν μπορεί όμως μια δημοκρατική χώρα να επικαλείται αυτές τις αυτονόητες αρχές σε περιπτώσεις προσφύγων από χώρες με ανθρωπιστικές κρίσεις ή αυταρχικά καθεστώτα. Πολύ περισσότερο μία ένωση κρατών η οποία υποτίθεται ότι συγκροτείται στη βάση των δημοκρατικών και ανθρωπιστικών αρχών.

Η ΕΕ, η ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ διεξάγουν αιματηρούς πολέμους και συνεργάζονται με αυταρχικά καθεστώτα στις περισσότερες από τις χώρες προέλευσης μεταναστών και προσφύγων. Έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτούν με τρισεκατομμύρια τράπεζες και πολυεθνικές που καταρρέουν από δικά τους σφάλματα, με την επιβάρυνση των πολιτών τους. Έχουν τα τρισεκατομμύρια να εξοπλίζονται και να συντηρούν στρατούς που πολεμούν σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Αλλά υποτίθεται δεν έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν ένα ελάχιστο ποσοστό από τα χρήματα αυτά προκειμένου να προσφέρουν μια ευκαιρία στους πρόσφυγες – που σε μεγάλο βαθμό αποτελούν θύματα της δικής τους εξωτερικής πολιτικής.

Το μεταναστευτικό ζήτημα δεν είναι, συνεπώς, ζήτημα πόρων, όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι ζήτημα πολιτικού προσανατολισμού. Η Ελλάδα, η ΕΕ και όλες οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν πάρει την πολιτική απόφαση να υψώσουν φράκτη απέναντι στους εργαζόμενους και τους φτωχούς του «έξω» κόσμου, αλλά και απέναντι στους δικούς τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα αρνούνται να περιορίσουν στο ελάχιστο την ελευθερία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και αυταρχικών καθεστώτων που απάνθρωπα καταπιέζουν τους πολίτες τους.

Οι έλληνες και οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να μην ανεχθούν την αντιδημοκρατική συμπεριφορά των κυβερνήσεών τους προς τους ίδιους και τους ξένους εργαζόμενους. Οφείλουν να αποτινάξουν το φόβο και την περιχαράκωση στη φθίνουσα παρακμιακή ευημερία τους, να αγκαλιάσουν τους πρόσφυγες και να βγουν για άλλη μια φορά στο προσκήνιο της ιστορίας στην πλευρά των ιδανικών της απελευθέρωσης, της δημοκρατίας, της αδελφοσύνης, της αλληλεγγύης.

αξιοποίηση ή ξεπούλημα;

Κατ’ αρχάς οι διαβεβαιώσεις του Παπανδρέου ότι δεν πρόκειται να ξεπουληθεί -αλλά μόνο να αξιοποιηθεί- ελληνική γη μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλούν. Αυτός ο άνθρωπος και η κυβέρνησή του κάνουν ακριβώς τα αντίθετα από αυτά για τα οποία διαβεβαιώνουν.

Ας πούμε όμως ότι πράγματι η ελληνική δημόσια περιουσία δεν θα πουληθεί, αλλά θα αξιοποιηθεί. Ποια θα είναι η διαφορά για εμάς; Πολύ φοβάμαι ότι είτε με αξιοποίηση είτε με πώληση το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: ιδιωτικοποίηση και διάλυση ακόμη και του υποτυπώδους κοινωνικού κράτους που υπάρχει και παραχώρηση των πάντων προς εκμετάλλευση από μεγάλες επιχειρήσεις με όρους δουλείας για τους εργαζόμενους. Η νομική μορφή κάτω από την οποία θα γίνει αυτή η παραχώρηση δεν έχει καμία σημασία ως προς την ουσία.

δημοκρατία και ανθρωπιά

Και πάλι ο αγαπημένος μου Παπαχελάς, ο οποίος υποστηρίζει με πάθος τον φράχτη της ντροπής στον Έβρο:

Ολοι μας συγκινούμεθα και ανατριχιάζουμε με τις εικόνες που βλέπουμε, τα πεινασμένα παιδιά, τους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Ομως, όσο σκληρό και αν είναι, οφείλουμε να σκεπτόμαστε με βασικό γνώμονα τι συμφέρει την πατρίδα μας και τους πολίτες της. Δεν συμμετέχουμε σε διαγωνισμό ανθρωπιάς, αλλά είμαστε αντιμέτωποι με σκληρά διλήμματα, που απαιτούν εξίσου σκληρές λύσεις.

Ακριβώς το αντίθετο! Η δημοκρατία και ο ανθρωπισμός δέχονται αποκλειστικά λύσεις που να είναι βαθιά ανθρώπινες. Στη δημοκρατική παράδοση, το συμφέρον της πατρίδας και των πολιτών της ταυτίζεται με την ανθρωπιά. Και η ανθρωπιά δεν κάνει διάκριση μεταξύ των πολιτών της χώρας μας και των υπολοίπων. Η ανθρωπιά αφορά τους ανθρώπους χωρίς άλλο προσδιορισμό. Η δημοκρατία είναι η πραγμάτωση της ανθρωπιάς στην πολιτική. Οι «σκληρές» και πιθανόν απάνθρωπες, όπως σαφώς υπονοείται, «λύσεις» δεν αποτελούν συστατικό καμίας δημοκρατικής πολιτικής. Ήταν, είναι και θα είναι συστατικό ολοκληρωτικών, ρατσιστικών και φασιστικών καθεστώτων και πολιτικών προσεγγίσεων.

Και συνήθως, οι σκληρές λύσεις για τους έξω πάνε χέρι-χέρι με τις σκληρές λύσεις για τους μέσα, για «την πατρίδα μας και τους πολίτες της». Είναι ανατριχιαστικό το ότι η δικαιολόγηση της πολιτικής απανθρωπιάς σε όλα τα επίπεδα γίνεται ακριβώς με τα ίδια λόγια: «σκληρά διλήμματα, που απαιτούν εξίσου σκληρές λύσεις».

Αλίμονο, μην πέσουμε στην παγίδα και πιστέψουμε ούτε δεπτερόλεπτο ότι είμαστε αναγκασμένοι να δεχθούμε απάνθρωπα μέτρα στο όνομα κάποιου εθνικού συμφέροντος! Δεν υπάρχει πιο ύπουλη έκφραση του φασισμού και των ολέθριων επιδιώξεών του.

ΥΓ. παρακαλούμε την Καθημερινή να μας παρουσιάζει τακτικά φωτογραφικό υλικό από νεκρούς απελπισμένους όλων των ηλικιών (οι μετανάστες χωρίς χαρτιά συνήθως δεν είναι πάνω 20-25 χρονών) που θα κρέμονται από τα συρματοπλέγματα του φράχτη και να το συνοδεύει σταθερά με ένα σύνδεσμο σε αυτό το άρθρο του κ. Παπαχελά, για να καταλαβαίνουμε τι εννοεί «σκληρές λύσεις».

Να τιμωρηθούν όλοι!

Ο Αλέξης Παπαχελάς, στο άρθρο του στη σημερινή «Καθημερινή» (31/12/2010-2/1/2011) με τον απαράδεκτο τίτλο «Ας τιμωρηθούν κάποιοι!» (και όχι όλοι οι ένοχοι) γράφει πολύ βαριά πράγματα. Κάνει λόγο για κλέφτες του δημόσιου χρήματος, αναφερόμενος χαρακτηριστικά σε μια «ειδική κατηγορία προμηθευτών του Δημοσίου, οι οποίοι λεηλάτησαν τη χώρα επί δεκαετίες, έχοντας εξασφαλίσει την ασυλία των πολιτικών και εκατοντάδων κρατικών λειτουργών» συγκεκριμένα σε «προμηθευτές ιατρικού υλικού, μεσάζοντες εξοπλιστικών συστημάτων, εθνικούς προμηθευτές συστημάτων πληροφορικής». Κάνει λόγο επίσης και για μια άλλη «συνομοταξία που πλούτισε παράνομα»  στην οποία ανήκουν «ορισμένοι πολιτικοί και τα συστήματα εξουσίας που ζουν από αυτούς». Θεωρεί, τέλος, «προφανές ότι οι μεγαλύτερες μίζες προήλθαν από μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα». Και όλα αυτά για να καταλήξει:

«Το ελληνικό κράτος δεν χρεοκόπησε μόνο επειδή κάποιοι πολιτικοί ήταν κλέφτες ή επειδή προμηθευτές του Δημοσίου έκαναν το πάρτι του αιώνα για χρόνια. Μια ολόκληρη κοινωνία έκανε τα στραβά μάτια , άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό, όσο βολευόταν με διορισμούς και εύκολο χρήμα. Τώρα, όμως, είναι θέμα αρχής αλλά και κάθαρσης να βρεθούν και να τιμωρηθούν ορισμένοι από τους πιο προκλητικούς κλέφτες της τελευταίας εικοσαετίας. Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να τους κάνουμε και “μάγκες” όταν οι ίδιοι ή τα παιδιά τους θα έρχονται να αγοράσουν “μεγάλες ευκαιρίες” στην πατρίδα μας με τα κλεμμένα λεφτά που θα έχουν διασφαλίσει έως τότε σε ασφαλείς παραδείσους».

Σημειώνω από αυτή την κατακλείδα το επαναλαμβανόμενο μοτίβο της προπαγάνδας που μας κατακλύζει και δε λείπει σχεδόν από κανένα «έγκυρο» δημοσίευμα: «μια ολόκληρη κοινωνία… βολευόταν με διορισμούς και εύκολο χρήμα» – αν δεν βολευτήκατε με διορισμό (δεν διαχωρίζεται ο διορισμός με ρουσφέτι από τον διορισμό με αδιάβλητα μέσα για την κάλυψη αναγκών) ή εύκολο χρήμα, προφανώς δεν ανήκετε σε αυτήν την κοινωνία, σε κάθε περίπτωση, βεβαίως, θα πληρώσετε.

Και περνάω στο κυρίως συμπέρασμα-κωλοτούμπα, σύμφωνα με το οποίο είναι «θέμα αρχής» να βρεθούν και να τιμωρηθούν «ορισμένοι» και φυσικά όχι όλοι «από τους πιο προκλητικούς» και όχι από τους πιο διακριτικούς «κλέφτες της τελευταίας εικοσαετίας». Να βρεθούν κάποιοι αποδιοπομπαίοι τράγοι για να εκτονωθεί η οργή του λαού ζητάει ο Αλέξης Παπαχελάς, και μάλιστα από άποψη «αρχής»!

Βεβαίως, από τα γραφόμενά του προκύπτει κατά τη γνώμη μας ότι ένοχοι είναι κορυφαίοι πολιτικοί και ολόκληρα κόμματα, εφόσον μιλάει για μεγάλους προμηθευτές του δημοσίου και υποστηρίζει ότι «οι μεγαλύτερες μίζες προήλθαν από μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα». Το κατηγορητήριο θα μπορούσε να συμεριλαμβάνει και πολυεθνικές εταιρίες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά και πολιτικές ηγεσίες άλλων κρατών, εφόσον τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα έχουν συνήθως πίσω τους μεγάλες πολιτικές συμφωνίες που εμπλέκουν κυβερνήσεις. Πρόκειται, δηλαδή για ολόκληρο οικονομικοπολιτικό σύστημα δεκαετιών, το οποίο δεν θα μπορούσε να υφίσταται επί «δεκαετίες» αν, φυσικά, δεν υποστηριζόταν και από μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ. Αυτό το σύστημα, προφανώς δεν μπορεί να καταδικάσει τον εαυτό του, ούτε και να πολεμηθεί από κραταιά επί δεκαετίες ΜΜΕ που ζητούν την τιμωρία κάποιων αποδιοπομπαίων τράγων. Οι ένοχοι, πολιτικοί υπεύθυνοι και φυσικοί αυτουργοί, μπορούν να βρεθούν, να καταδικαστούν και να επιστρέψουν τον κλεμμένο πλούτο μόνο μέσω της επαναστατική δράσης του λαού, η οποία μου φαίνεται, πλέον αναπόφευκτη.

Κανείς ένοχος ατιμώρητος και καλή μας χρονιά!