διάλλειμμα

τι θα ψηφίσω και γιατί

Θα ψηφίσω ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (ΑΝτικαπιταλιστική ΑΡιστερη ΣΥνεργασία για την Ανατροπή). Δεν θέλω εδώ να κάνω παρουσίαση-δαφήμιση του σχήματος. Κάντε τον κόπο όσοι θέλετε να μάθετε κάτι παραπάνω να το ψάξετε σε μια μηχανή αναζήτησης.

Ο βασικός λόγος είναι σχετικά απλός για το δικό μου το μυαλό και πολύ σοβαρός: δεν θέλω να χαθεί η διάχυτη διάθεση ενός μεγάλου μέρους του κόσμου για ριζική αλλαγή.

Η δυσαρέσκεια απέναντι στα μεγάλα κόμματα αλλά και στην κατεστημένη αριστερά -σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, βασικά- δεν είναι πλέον η κλασική γκρίνια. Μιλάμε για πραγματικό μπούχτισμα, για αγανάκτηση από την κοροϊδία, για εξάντληση από το ξεζούμισμα, εξάντληση της υπομονής γενικά. Η κρίση του καπιταλισμού από την άλλη μεγεθύνει αυτά τα αδιέξοδο και ταυτόχρονα αποκαλύπτει το λαχάνιασμα για να μην πω την ολοκληρωτική εξάντληση του ίδιου του συστήματος. Όλα αυτά μοιραία προκαλούν αναζήτηση, αμφισβήτηση, διάθεση για κάτι καινούργιο. Ε, αυτή, λοιπόν η διάθεση πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί και να γίνει δημιουργική, γιατί, αδέρφια, είναι η μόνη μας ελπίδα.

Όταν βρισκόμαστε σε τέτοια κατάσταση αμφισβήτησης, η πιο αυθόρμητη τάση είναι να αναζητούμε αυτό που ήδη γνωρίζουμε σε πιο «άφθαρτη» μορφή. Μια τίμια ΝΔ, ένα καλό ΠΑΣΟΚ κ.λπ. Αυτό συνήθως δεν είναι τίποτε άλλο παρά προσωρινή εκτόνωση, για να επιστρέψουμε μετά από λίγο εκεί που ήμασταν στην αρχή. Αλήθεια, ποιος θυμάται το ΔΗΚΚΙ; Ποιος θυμάται την Πολιτική Άνοιξη; Ποιος θυμάται τους Οικολόγους Εναλλακτικούς; Τι έγιναν όλα αυτά;

Παραλλαγή του ίδιου σεναρίου είναι οι νέοι φορείς να αντικαταστήσουν τους παλιούς. Από τη στιγμή, όμως, που σε επίπεδο αρχών και αξιών δεν αποκλίνουν πολύ από τους παλιούς, αλλά η διαφορά τους είναι στον τρόπο διαχείρισης και στην ηθική καθαρότητα, πρώτον, η πολιτική που θα ακολουθήσουν δεν θα αλλάξει στην ουσία της, αλλά σε επιμέρους σημεία, και, δεύτερον, αργά ή γρήγορα και οι νέοι φορείς θα φθαρούν όπως οι παλιοί. Με απλά λόγια, τα ίδια πράγματα θα τα κάνουν πλέον άλλα κόμματα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι στους διαχειριστές του συστήματος, αλλά στο ίδιο το σύστημα και επομένος το ζητούμενο δεν είναι η αλλαγή των διαχειριστών του συστήματος αλλά η αλλαγή του ίδιου του συστήματος.

Τρίτη παραλλαγή του ίδιου σεναρίου είναι οι παλιοί φορείς να μην μπορούν πλέον να κυβερνούν από μόνοι τους ούτε προσωρινά ούτε μακροπρόθεσμα, και να το κάνουν με τη βοήθεια των παλιών – κυβερνήσεις συνασπισμού δηλαδή.

Όλα αυτά τα σενάρια δεν είναι παρά τρόποι ώστε να ξεγελαστεί ο κόσμος και να συνεχιστεί η ίδια ακριβώς πολιτική. Αυτές οι Ευρωεκλογές είναι πολύ ενδιαφέρουσες από αυτή την άποψη, γιατί θα φανεί η δυναμική όλων αυτών των σεναρίων.

Το πραγματικά άλλο σενάριο, όμως, είναι η αναζήτηση του κόσμου να κάνει ένα βήμα παραπέρα από το «οικείο» και το «γνωστό» και να αποκτήσει πιο ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Αυτό το σενάριο είναι κατά τη γνώμη μου η μόνη ελπίδα να δούμε πραγματική αλλαγή στην κοινωνία. Γιατί, αδέρφια, είναι έντονη πεποίθησή μου ότι λύση και στα πιο άμεσα προβλήματα μπορεί πλέον να δωθεί μόνο μέσω αγώνων, και μάλιστα των αγώνων που στρέφονται εναντίον του συστήματος. Τις αλλαγές εντός του συστήματος τις είδαμε, και είδαμε πού κατέληξαν. Μόνο που αυτή η αλλαγή απαιτεί κάτι παραπάνω από μία ψήφο, απαιτεί τη συνεχή ενεργοποίηση των πολιτών, τη συνεχή αναζήτηση, τη μελέτη, τη συζήτηση, τους αγώνες.

Και αυτό το σενάριο εκφράζεται αυτή τη στιγμή από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (απαράδεκτο όνομα, παρεπμπιπτόντως – θα ΄σκαγα αν δεν το ΄λεγα!). Ένα νέο αριστερό σχήμα που αποτελεί ίσως φαινόμενο στην ελληνική αριστερά, καθώς πρώτη φορά καμιά δεκαριά οργανώσεις αποφασίζουν να αφήσουν το μαγαζάκι τους, να μην κρύβονται πίσω από τις «διαφορές» τους και να προσπαθήσουν να κάνουν κάτι πραγματικά σοβαρό. Τα προβλήματα είναι πολλά και οι θέσεις είναι λίγες, ελλειπείς και πολλές φορές ασαφείς και συνθηματικές. Αλλά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν υπόσχεται τιμιότερη διαχείριση του υπάρχοντος. Αντίθετα μας καλεί στην αναζήτηση και το χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας. Και αυτό είναι τίμιο. Δεν καλλιεργεί αυταπάτες ότι μπορεί το σύστημα να γίνει καλύτερο αν αλλάξουν τα πρόσωπα και τα κόμματα που το διαχειρίζονται. Και μην ξεχνάτε ότι είναι σχετικά εύκολο να φτιάξει κανείς προτάσεις που να διαχειρίζονται το υπάρχον, αλλά είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις θέσεις για κάτι νέο.

Τέλος, πάντων, ελπίζω να σας μπέρδεψα περισσότερο από ό,τι είσαστε. Ελπίζω να σας προβλημάτισα περισσότερο από εμένα, και, κυρίως, ελπίζω η διάχυτη αναζήτηση και διάθεση για αλλαγή να μην ενσωματωθεί για άλλη μια φορά σε ακίνδυνο για το σύστημα δρόμο.

ποστ μνήμης

Πολλές φορές ένα τραγούδι μας φέρνει συναισθήματα και εικόνες άλλων εποχών, τότε που άθελά μας είχαμε συνδεθεί μαζί του για κάποιο λόγο.

Τέτοια είναι τα τραγούδια που ακολουθούν. Είναι τα πιο χαρακτηριστικά και αγαπημένα ακούσματα στο τραμ τους τελευταίους τρεις μήνες. Τα αφήνω εδώ για να θυμάμαι αυτή την εποχή αργότερα.

Τα πρώτα δύο είναι jazz, σφραγισμένα από την τρομπέτα του Miles Davis. Tα υπόλοιπα ροκ, με έντονες κιθάρες. Το τελευταίο είναι ενός συγκροτήματος που έχω «κολλήσει» τελευταία.

1. Miles Davis – All blues
Kind of Blue, 1959

2. Cannonball Adderley – Autumn Leaves
Somthin’ Else, 1958

3. Jethro Tull – To Cry You a Song
Benefit, 1970

4. The Flaming Lips – Bag Full Of Thoughts
1984 – 1990, A Collection Of Songs Representing An Enthusiasm For Recording By Amateurs, 1998

5. White Stripes – Offend in Every Way
White Blood Cells, 2001

6. Manic Street Preachers – I Found That Soul
Know Your Enemy, 2001

7. Arctic Monkeys – Teddy Picker
Favourite Worst Nightmare, 2007

8. The Sounds – Song With A Mission
Dying To Say This To You, 2006

ντροπή!

Και μπράβο στο manifesto!
Δύο αποκαλυπτικά ποστ για το πραγματικό πρόσωπο της αμερικανικής κυβέρνησης:

yes he can

μα πως μαύρισε έτσι ο Μπους?

λαϊκισμός, το τελευταίο στάδιο του καραμανλισμού

Ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του έχουν αποτύχει παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα: ανεξέλεγκτη διαφθορά στο κράτος και τον κομματικό μηχανισμό, ρήμαγμα της οικονομίας και του κοινωνικού πλούτου, περεταίρω διάλυση των υποτυπωδών κοινωνικών μηχανισμών του κράτους, καταρράκωση της πληγωμένης ήδη από την εικοσαετία ΠΑΣΟΚ αξιοπιστίας της πολιτικής.

Καθοριστικής σημασίας παράπλευρη συνέπεια της διαφθοράς είναι η σχεδόν ολοκληρωτική απώλεια της [σχετικής πάντα] ανεξαρτησίας του κράτους: σχετικής γιατί το κράτος εκφράζει γενικά και προασπίζει τα συλλογικά, στρατηγικά συμφέροντα της κυρίαρχης οικονομικά τάξης και όχι όλου του λαού, του έθνους ή της κοινωνίας. Στην περίπτωση, όμως, της εκτεταμένης διαφθοράς, επιμέρους κρατικοί λειτουργοί και υπηρεσίες είναι υπόδουλοι μεμονωμένων «φύλαρχων» της οικονομικής ελίτ. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Το κράτος ομοιάζει με μια χαλαρή συνομοσπονδία εντολοδόχων επιμέρους ατόμων ή μερίδων της οικονομικής ελίτ. Το υπουργείο Τάδε το κουμαντάρει ο τάδε τραπεζοκατασκευαστικός όμιλος, την τάδε πολεοδομία ο κ. Χ, την τάδε εφορεία η εταιρία Ψ κ.ο.κ. με αποτέλεσμα να χάνει ο κράτος την γενική αποστολή του που είναι η προάσπιση των γενικών μακροπρόθεσμων ταξικών συμφερόντων της οικονομικής ελίτ και να γίνεται μια μεσαιωνική επικράτεια ταυτόχρονης ενότητας και σύγκρουσης επιμέρους «φέουδων».

Το μόνο στο οποίο μπορούν όλοι αυτοί να συντονιστούν είναι στη ληστεία κατά του λαού και στην καταστολή. Και πράγματι, το ελληνικό κράτος μόνο αυτό κάνει. Επιτίθεται με μορφή επιδρομής στο λαβωμένο εισόδημα του εργαζόμενου (ο οποίος πολλές φορές πρέπει να στηρίζει και έναν άνεργο) και ρίχνεται με λύσσα στα δημοκρατικά δικαιώματα και στις ελευθερίες του κόσμου.

Το πρόβλημα όλων αυτών των πολιτικών και οικονομικών μαφιόζων είναι ότι αυτή η ολομέτωπη επιδρομή και ταυτόχρονη αποτυχία της κυβέρνησης διαμορφώνει επικίνδυνες συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού και διαμορφώνει προϋποθέσεις εξεγέρσεων, ακόμη και επαναστάσεων, στο βαθμό που η οικονομική κρίση πλησιάζει το σημείο του οικονομικού ολοκαυτώματος. Το μήνυμα αυτό το πήρε καλά η κυβέρνηση και ολόκληρη η κυρίαρχη τάξη, καθώς και το επικοινωνιακό προσωπικό τους (ΜΜΕ), μετά τα Δεκεμβριανά του 2008. Και επειδή είναι τυχοδιώκτες και πανικόβλητοι καταφεύγουν στο καταφύγιο του τριτοκοσμικού και γελοίου λαϊκισμού μόνο και μόνο για να σώσουν τον κώλο τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι ασφαλώς να λύσουν τα πραγματικά προβλήματα, ούτε καν να τα ανακουφίσουν. Είναι σώσουν το τομάρι τους και τον φύλαρχο που υπηρετούν.

Πρέπει, λοιπόν, κατ’ αρχάς να εφεύρουν έναν εχθρό τον οποίο βρίσκουν έτοιμο στο πιάτο: τους «κουκουλοφόρους». Η ίδια η κυβέρνηση τους αναγορεύει σε ηγέτες της εξέγερσης του Δεκέμβρη γιατί αυτοί είναι ο αντίπαλος που την βολεύει και όχι οι πλούσιες αλλά αόρατες ακόμη διεργασίες στο νεολαιίστικο κίνημα και κυρίως στην εργατική του πτέρυγα, όπου το πράμα βράζει. Αφού, λοιπόν, ορίσουν τον ωραίο και βολικό αντίπαλό τους, στρέφουν την συζήτηση στην απειλή που αυτός (οι «κουκουλοφόροι» δηλαδή) αποτελεί για την κοινωνία, σε μια -μάταιη κατά τη γνώμη μου και απέλπιδα- προσπάθεια να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα πραγματικά και φλέγοντα προβλήματα του πραγματικού κόσμου, δηλαδή την τρομερή ανεργία, την οικονομική ανασφάλεια, τη δουλειά με όρους δουλείας, την απότομη μείωση του εργατικού εισοδήματος, και φυσικά την εξίσουν ληστρική περιβαλλοντική καταστροφή.

Εκτός όμως από τον αποπροσανατολισμό φιλοδοξεί να πετύχει (η κυβέρνηση και το κράτος) την κατατρομοκράτηση του κόσμου αυτού που ασφυκτιά και βράζει, και ιδίως της νεολαιίστικης πτέρυγάς του -το τονίζω αυτό-, και την κυριαρχία του φόβου – να η μαγική λεξούλα!

Σημειώστε ότι αυτούς τους γελοίους κουκουλοφόρους μπορείς να τους μαζέψεις σε ένα μεσημέρι, γιατί είναι τόσο κομπλεξικοί που όλο και κάποιον θα συναντήσεις σε καμιά καφετέρια να κοκορεύεται πώς έβαλε το γκαζάκι, έτσι για να κατοχυρώσει τη δόξα μην του την πάρει κανένας άλλος. Φυσικά, όλη αυτή η «δραστηριότητα» (γκαζάκια, βόμβες κ.λπ.) γίνεται αποκλειστικά για να αισθανθούν κάποιο κομπλεξικοί λίγο επαναστάτες και να το παίξουν Τσε Γκεβάρα στις παρέες τους ανάμεσα στα τσιγαριλίκια και τα ξύδια. Ούτε που τους περνάει, ξέρετε, από το μυαλό η αλλαγή της κοινωνίας. Άλλωστε οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι η κοινωνία δεν αλλάζει με γκαζάκια και με βόμβες, ούτε καν με δολοφονίες. Οποιοσδήποτε καταλαβαίνει, και αυτοί οι ίδιοι, ότι τα γκαζάκια και οι βόμβες δεν θα σώσουν τον απολυμένο από την ανεργία, απλά πράματα. Αλλά αυτά τα μικρά, πρακτικά και εξαιρετικά σημαντικά πράγματα για την πραγματική ζωή, δεν περνούν από το μυαλό του μικροαστού ανεγκέφαλου «κουκουλοφόρου», με εξασφαλισμένο από τον μπαμπά τις περισσότερες φορές παρόν και μέλλον [Όλα αυτά στην περίπτωση που οι φίλοι μας οι κουκουλοφόροι δεν είναι ασφαλίτες].

Έτσι, λοιπόν, στήνεται ο μηχανισμός της ληστρικής επιδρομής και της κρατικής βίας. Και αυτό εξυπηρετεί ο λαϊκισμός, η επινόηση του δήθεν εχθρού (είναι να γελάς και να κλαις) και τα μέτρα για τη δήθεν αντιμετώπισή του. Ο βασικός κοινωνικός εχθρός αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι η κυβέρνηση και το κράτος, που ληστεύει και σκοτώνει, αρπάζει, καίει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και καταστρέφει τον κοινωνικό και φυσικό πλούτο, στο γενικότερο πλαίσιο ενός καπιταλισμού δεν μπορεί να αναπαράγει τον εαυτό του και καταστρέφει την κοινωνία και τη φύση: με μια φράση, τρέφεται με τις σάρκες του.

Έλα όμως που αριστερά τσιμπάει στο παιχνίδι της κυβέρνησης, και αντί να την κοπανάει για την ανεργία, την οικονομία, τους φόρους, τους μισθούς, τη διαφθορά, κάθεται και ασχολείται και αυτή με κουκουλοφόρους. Λες και αυτό είναι το πρόβλημα του εργάτη σήμερα!

Μαλακίες, φίλοι μου! Μαλακίες! Ένα κόμμα της επαναστατικής αριστεράς οφείλουμε να φτιάξουμε. Ένα κόμμα του σύγχρονου επαναστατικού ανθρωπισμού και ορθολογισμού. Και να διαλυθούν όλα τα γκρουπούσκουλα μέσα σε αυτό. Ένα επαναστατικό αριστερό κόμμα, που να θέλει να κυβερνήσει δηλαδή, και να έχει πραγματική πρόταση για το ξεπέρασμα της κρίσης με την προστασία, όμως, των εργαζομένων και όχι με τη ληστεία τους. Το σχέδιο των κυβερνήσεων (ΗΠΑ και ΕΕ κυρίως) για το ξεπέρασμα της κρίσης το εμπεδώσαμε: Κλέψτε τους εργαζόμενους όσο αντέχουν και δώστε τα στις τράπεζες και τους βιομήχανους. Υπάρχει ένα οικονομικό σχέδιο, ρεαλιστικό, ξεπεράσματος της κρίσης και οικοδόμησης μιας κοινωνίας ευημερίας, με προστασία των εργαζομένων, ή ακόμη πιο σωστά, με κέντρο τον εργαζόμενο άνθρωπο και το περιβάλλον του; Αυτό είναι το καθήκον σήμερα, όχι της αριστεράς, αλλά ακόμη πιο συνολικά και ιστορικά, των δυνάμεων του ανθρωπισμού, της ειρήνης, της οικολογίας. Ποιος τους γαμάει τους κουκουλοφόρους!

Αν σχολιάσετε δεν ξέρω πότε θα απαντήσω. Μου λείψατε, φίλοι μου!

άγιε μου βασίλη

Άντε γαμήσου!

[Αχμέντ, 5 ετών, Γάζα]

επιτέλους, μίλησαν οι πνευματικοί άνθρωποι

Τι τους ξύπνησε;

Προσέξτε, δεν τους ξύπνησε η πολιτική και πολιτιστική μας παρακμή, τα Βατοπέδια και τα σκάνδαλα, οι πυρκαγιές, οι μίζε(ν)ς, η δολοφονία ενός παιδιού στο κέντρο της Αθήνας από κρατικό υπάλληλο, οι βασανισμοί και οι δολοφονίες μεταναστών. Δεν τους ξύπνησε η φτώχεια και η απόλυτη εξαθλίωση των γκέτο των Αθηνών και της επαρχίας, η ανεργία των νέων, η εξοντωτική, κανιβαλική και πανάκριβη «δημόσια» εκπαίδευση, η εμμέσως πλην σαφώς δολοφονική «δημόσια» υγεία, η συστηματική κλοπή του δημόσιου πλούτου και ο προκλητικός πλουτισμός της οικονομικής, πολιτικής, θρησκευτικής, πνευματικής ελίτ αυτής της χώρας, την στιγμή που ψηφίζονται εβδομάδες 75 ωρών εργασίας. Δεν τους ξύπνησε η εγκληματική περιβαλλοντική πολιτική. Δεν τους ξύπνησε ο εξευτελισμός της δημοκρατίας από τους ίδιους τους δήθεν εκπροσώπους μας.

Βλέπετε, οι άνθρωποι του πνεύματος είναι πολύ ευπροσάρμοστη κατηγορία ανθρώπων. Μπορούν να ζουν στη χειρότερη, την πιο σκατένια κοινωνία, κυριολεκτικά μέσα στο βούρκο, στην παρακμή, σε συνθήκες κατάφορης προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και να ονομάζουν αυτές τις συνθήκες «δημοκρατία», «ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης», αρκεί να τους παρέχουμε ένα θέατρο να «εκφράζονται» ή να υπάρχει ένας εκδότης να τους εκδίδει, μια δισκογραφική να τους ηχογραφεί κ.λπ. Αν υπάρχουν αυτές οι τελευταίες προϋποθέσεις, δεν πα να έχουμε τον Χίτλερ στην εξουσία… προσαρμόζονται. Καταπληκτικοί!

Α, ναι, τι τους ξύπνησε, λοιπόν; Η ματαίωση από «παρεμβάσεις» αντιεξουσιαστών κάποιων θεατρικών παραστάσεων. Προσέξτε, όχι οποιονδήποτε θεατρικών παραστάσεων, αλλά παραστάσεων «ποιότητας». Και ξέρετε, γιορτάρες μέρες, ετοιμάστηκαν οι θείτσες της μεσοαστικής τάξης να πάνε να δουν παραστάσεις ποιότητας για να έχουν να συζητάνε την άλλη μέρα στο τσάι ή στον καφέ μετά τη λειτουργία, και βρήκαν τα θέατρα κλειστά. Και είναι πολλές οι θείτσες του ποιοτικού που πιστεύουν στην ελευθερία έκφρασης και πολλά τα ευρώ που κοστίζει το ποιοτικό, πράγμα που έκανε τους πνευματικούς μας ανθρώπους να φτάσουν στα όριά τους και να βροντοκαταγγείλουν την ποδοπάτηση της ελευθερίας της έκφρασης και τους ακριβού εισιτηρίου της.

Αλλά μη σας περάσει από το μυαλό ότι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες μας δημιουργούν ποιοτικά έργα για τις θείτσες και για τα ευρώ τους. Για τη νεολαία γράφουν, που μεγαλώνει χωρίς πηξίδα σε σχολία-δολοφόνους του πολιτισμού, της σκέψης και των ονείρων. Για να τη διαφωτίσουν, να της δώσουν μιλιά, κριτική σκέψη, παιδεία, αισθητική καλλιέργεια. Για τους μετανάστες γράφουν, που ζουν χειρότερα από τα αδέσποτα σκυλιά (αλλά έχουν δημοκρατία και ελευθερία έκφρασης!) και για τους εργαζόμενους. Δεν περιορίζουν την ελευθερία έκφρασής τους για να αρέσουν στους εκδότες και τους μάνατζερ, για να τους χαϊδεύει το υπουργείο Τύπου και να τους πετάει κάνα ξεροκόματο δήθεν για τη στήριξη του πολιτισμού.

Βασικά, κύριοι πευματικοί άνθρωποι, άλλο η ελευθερία έκφρασης και άλλο η ελευθερία να πουλάτε το νερόβραστο προϊόν σας στην αγορά. Εσάς, δεν σας στέρησε κανείς την ελευθερία έκφρασης, σας περιόρισαν στιγμιαία και συμβολικά τη δυνατότητα να πουλήσετε το προϊόν σας. Και είναι πολλά τα λεφτά της πρεμιέρας στην περίοδο των γιορτών. Για αυτό κόπτεστε, και άστε τις αρλούμπες περί δημοκρατίας και ελευθερίας που είναι σα να βγήκαν από το επικοινωνιακό επιτελείο του πρωθυπουργού – πρέπει να είναι πολύ φίλος του ελεύθερου πνεύματος ο πρωθυπουργός για να μην τον αγγίζετε και να ταυτίζεστε τόσο πολύ!

Έπειτα, ο καθένας πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη του σε αυτόν τον τόπο επιτέλους. Δεν σας αρέσει ο τρόπος που αντιμετωπίζει μέρος της νεολαίας τον δήθεν πολιτισμό σας – του ποιοτικού. Ποιος είναι όμως υπεύθυνος για την παίδευση της νεολαίας; Δεν είστε εσείς; Εσείς φταίτε, λοιπόν για την πολιτιστική της κατάσταση. Παρόλα αυτά, παρόλο που οι νέοι μεγαλώνουν ουσιαστικά σε πολιτισμικό κενό, αντιδρούν ενστικτωδώς σωστά και σας τραβάνε, έστω άστσαλα, το αυτί, που έχετε επικεντρωθεί στις θείτσες και τα πορτοφόλια τους και έχετε πουλήσει ανερυθρίαστα το λειτούργημά σας. Αλήθεια, γιατί δεν αναρωτιέστε γιατί η μεγάλη μάζα των νέων δεν δείχνει ενδιαφέρον για το έργο σας; Σκεφτήκατε ποτέ ότι μπορεί να είναι μάπα το έργο σας;

Τέλος πάντων, είναι Χριστούγεννα και δεν θέλω να είμαι πολύ κακός. Για αυτό σας αφιερώνω τα παρακάτω στιχάκια του Σαββόπουλου:

τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
είναι πολύ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα
μα δεν ταιριάζουνε για ‘μένα

τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δεν λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πεινά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια

Καλές γιορτές, καλές εισπράξεις και χαιρετίσματα στη θείτσα του ποιοτικού!

ΥΓ. Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, τα παραπάνω δεν αφορούν την προσωπική καλλιτεχνική στάση των συγγραφέων του άρθρου της καθημερινής. Είναι κριτική γενικά στο πολιτιστικό σύστημα της χώρας μας.

νέος πυροβολισμός μαθητή

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=968905

Πιθανότατα ξεκινάει εκστρατεία εκφοβισμού των μαθητών με παρακρατικά στοιχεία να κάνουν τη βρομοδουλειά. Από την πρώτη εικόνα, θα έλεγα πως αυτός ο τρόπος «δράσης» δείχνει ακροδεξιούς τραμπούκους. Αν είναι έτσι, όμως, μην έχει κανείς αμφιβολία ότι από πίσω βρίσκεται το κράτος που έχει τρομάξει, καθώς η εξέγερση δεν εκτονώνεται, αλλά εξαπλώνεται, βαθαίνει και αρχίζει να «βλέπει», να αποκτάει, δηλαδή, περιεχόμενο, να αμφισβητεί. Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση δεν θα προσπαθήσει να απαντήσει στον μαθητικό ξεσηκωμό με τρομοκρατία και ότι δεν θα θρηνήσουμε άλλο νεκρό ή σακατεμένο παιδί ή πολίτη.

Το πράγμα σοβαρεύει και πρέπει όλοι μας να αποτρέψουμε μια αυταρχική αντιδημοκρατική εκτροπή της κυβέρνησης. Ας σοβαρευτούμε. Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για τη δημοκρατία, αλλά όχι από τα παιδιά.

διάγγελμα

Τις τελευταίες μέρες, οι πολίτες της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την καταστροφική μανία και την ωμή βία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Οι ταραξίες, με τις πράξεις τους, για μια ακόμη φορά, απέδειξαν ότι το μόνο που τους εμπνέει είναι η καταστροφή. Ότι έχουν μονίμως στο στόχαστρό τους την κοινωνική γαλήνη, τη νομιμότητα, την ίδια τη Δημοκρατία. Γι’ αυτό και είναι απομονωμένοι.

Είναι θεμιτές και σεβαστές οι πολιτικές διαφορές που έχουν οι πολίτες, στα πολλά, μικρά και μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τον τόπο. Οφείλουμε όμως όλοι να τηρήσουμε ενιαία στάση απέναντι σε παράνομες πράξεις. Οφείλουμε να καταδικάσουμε απερίφραστα, με καθαρό λόγο και όχι με μισόλογα τη βία, τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, τους βανδαλισμούς, τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης που επιχειρείται από την ελληνική κυβέρνηση. Αυτή η ενότητα στην απομόνωση των ακραίων στοιχείων είναι ευθύνη, είναι χρέος όλων μας.

Οι πράξεις τους έπληξαν αρκετές επιχειρήσεις, κυρίως μικρομεσαίες, καθώς και τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων που ήδη δοκιμάζονται από τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης. Εκποίησαν τη δημόσια περιουσία, συγκάλυψαν παράνομες πράξεις των στελεχών τους, κατέστρεψαν -σε συνέχεια της καταστροφικής μανίας των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ- τους τομείς της δημόσιας εκπαίδευσης και της υγείας, κατάργησαν εργασικά και δημοκρατικά δικαιώματα, ενθάρρυναν την χωρίς προηγούμενο καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Η πολιτική τους αποτιμάται σε εκατοντάδες νεκρούς από φυσικές καταστροφές, εργατικά ατυχήματα, αστυνομική βία. Σε χιλιάδες φτωχούς, ανέργους, κατεστραμμένους συμπολίτες μας. Σε μετανάστες που υπέστησαν εξευτελιστικούς και επώδυνους βασανισμούς.

Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, η πρόκληση είναι ξεκάθαρη: Να θωρακίσουμε τη δημοκρατία απέναντι στη βία της κυβέρνησης. Γι’ αυτό, ο συλλογικός αγώνας είναι αυτή τη στιγμή το χρέος όλων μας.

Όσοι προκαλούν βιαιότητες, ληστεύουν το μόχθο των εργαζομένων, εκποιούν τη δημόσια περιουσία, χτυπούν και δολοφονούν δεκαπεντάχρονα παιδιά, είναι εχθροί της Δημοκρατίας.

Είναι ευθύνη όλων των πολιτών να υπάρξει άμεσα κοινωνική και πολιτική ανατροπή της κυβέρνησης της βίας, της παρανομίας, της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς.

———————————————————————-

Κύριε Πρωθυπουργέ, κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, αυτής και οποιασδήποτε επόμενης, κυρίες και κύριοι βουλευτές, αυτής και οποιασδήποτε επόμενης Βουλής, να ξέρετε ότι από εδώ και πέρα, οτιδήποτε πείτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας στο δικαστήριο της λαϊκής συνείδησης – και ίσως και σε κάποιο πραγματικό δικαστήριο του λαού. Για αυτό κόψτε την κοροϊδία!

“griots”

Μια προσπάθεια συγκρότησης ενός εναλλακτικού δικτύου ενημέρωσης.

Το αρχικό κάλεσμα από τον Τσιμιτάκη.

Οι πρώτες κατευθύνσεις.

Το tag «griots», από το Ιστολόγιον.

Να θυμάστε το πιο απλό: Ό,τι ανεβάζετε στο διαδίκτυο για τα Δεκεμβριανά 2008 να του βάζετε το tag “griots“.