"Σύρραξη", "χάος", "βία" – Ελληνικά Πανεπιστήμια

Μα πώς είναι δυνατόν μια σοβαρή, ίσως η σοβαρότερη, ελληνική εφημερίδα να χρησιμοποιεί τις πιο μίζερες προπαγανδιστικές τεχνικές για να κοροϊδέψει τους αναγνώστες της και να τους επιβάλει με τη …βία (λεκτική και επικοινωνιακή) την άποψή της;

Αναφέρομαι στη χθεσινή «Καθημερινή» και στο πρώτο θέμα της, που έχει τίτλο «Υπό καθεστώς βίας τα πανεπιστήμια» (Δες επίσης αυτό και αυτό. Τα τρία άρθρα αποτελούν το ενιαίο θέμα της έντυπης έκδοσης).

Με φωτογραφία στο κέντρο της σελίδας ενός κουκουλοφόρου με αναμμένη μολότοφ στο χέρι, με την αναφορά της λέξης «βία» στο κείμενο του άρθρου και τους τίτλους περίπου 15 φορές (!) και με τη χρήση λέξεων όπως «σύρραξη», «εκβιάζοντας», «ομήρους», «χάος» και άλλες παρόμοιες, δημιουργείται η εντύπωση ότι στα πανεπιστήμια γίνεται πόλεμος! Πραγματικά, τέτοια παρουσίαση, με τέτοια πολεμική ορολογία, δε βρίσκεις ούτε σε άρθρο για το Ιράκ ή την Παλαιστίνη.

Πού, τέλος πάντων, αναφέρεται αυτή η ζοφερή πραγματικότητα; Στις πράξεις των φοιτητών που μπλοκάρουν την εφαρμογή του νόμου-πλαισίου για τα ΑΕΙ. Ξέρετε για ποιο νόμο μιλάμε. Εκείνον που ψηφίστηκε ενώ έτρωγαν το ξύλο της αρκούδας, με χημικά, συλλήψεις και εξευτελισμούς, φοιτητές και πανεπιστημιακοί (αλήθεια, θυμάστε το παιδί με τα πράσινα παπούτσια;).

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας είναι, κατά τη γνώμη μου, πλήρες. Όλες οι απόψεις αναφέρονται χωρίς να αδικούνται. Η παρουσίαση, όμως, δημιουργεί ψευδείς εντυπώσεις. Διότι, πέρα από τις λέξεις και τη φωτογραφία, που δίνουν την εντύπωση ένοπλης σύρραξης στα πανεπιστήμια, ο συντάκτης του άρθρου βάζει στο ίδιο τσουβάλι τις πράξεις των φοιτητών που μπλοκάρουν την εφαρμογή του νέου νόμου -σύμφωνα με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, όπως λέει το ίδιο το άρθρο- με τα μπάχαλα και τις καταστροφές που έχουν κάνει κατά καιρούς οι γνωστοί ανεγκέφαλοι. Τι προκύπτει ως εντύπωση από αυτό το τσουβάλιασμα; Ότι κάποιοι μπαχαλάκηδες, με πρόσχημα τη μη εφαρμογή του νόμου, κάνουν τα πανεπιστήμια γυαλιά καρφιά με μολότοφ, συρράξεις, ομηρίες κ.λπ.. Ή, ακόμα χειρότερα, ότι οι αγωνιστές στα πανεπιστήμια δεν τίποτε άλλο παρά κοινοί εγκληματίες.

Το πώς βλέπει κανείς τον αγώνα των φοιτητών είναι θέμα οπτικής. Για παράδειγμα, άλλοι βλέπουν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών το 1967 ως επανάσταση και άλλοι ως κατάλυση της δημοκρατίας. Ένα ΜΜΕ, μπορεί να υποστηρίζει την αντιδημοκρατική τυραννική συμπεριφορά κυβερνήσεων, με το επιχείρημα ότι είναι δημοκρατικά εκλεγμένες (το ότι μια κυβέρνηση είναι δημοκρατικά εκλεγμένη, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι τυραννική) και να στιγματίζει ως βία την αντίσταση των πολιτών σε αυτές ή το αντίστροφο.

Η «Καθημερινή» έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί βία την αντίδραση πολιτών σε νόμους που επιβλήθηκαν με ξύλο και συλλήψεις, τόνους χημικών, τραμπουκισμών και τρομοκράτησης των συμμετεχόντων σε διαδηλώσεις. Αυτή είναι η οπτική της και να την χαίρεται. Δικαίωμά της να την προβάλλει. Το να προσπαθεί, όμως, να την επιβάλει στους αναγνώστες της δημιουργώντας τους ψευδείς εντυπώσεις, είναι άλλο πράγμα. Και το να ταυτίζει τους φοιτητές που αγωνίζονται εναντίον του νόμου αυτού με εγκληματίες ή να τους παρουσιάσει ως τέτοιους, είναι κοροϊδία.

Εν πάσει περιπτώσει, έχω να πω το εξής: ο κόσμος έχει αρχίσει να σκέφτεται και να αμφισβητεί. Δεν τρώει πια ό,τι του πλασάρει ο καθένας. Καταλαβαίνει πότε του λέει κάποιος την αλήθεια και πότε προσπαθεί με το ζόρι να του βάλει μια άποψη μέσα στο κεφάλι, χρησιμοποιώντας φθηνά προπαγανδιστικά τρικ. Για αυτό και χάνει την εμπιστοσύνη του όχι μόνο στο πολιτικό σύστημα, αλλά και στα ΜΜΕ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s