Το φαινόμενο

Το φαινόμενο «Alexis», κατ’ αρχάς, θέλει ερμηνεία. Δεν θα σπεύσω, ως εκ τούτου, ούτε να προβλέψω πόσο γρήγορα θα ξεφουσκώσει, ούτε να εναποθέσω όλες μου τις ελπίδες στη γενιά των τριαντάρηδων, τη δική μου γενιά, δηλαδή. Εξάλλου, όπως είναι γνωστό από αιώνες, η νεότητα έχει τα θετικά της, έχει και τα αρνητικά της. Έχει ορμή, ζωντάνια και ομορφιά, αλλά της λείπει η πείρα και η γνώση. Το να χρησιμοποιεί ο καθένας τη μια πλευρά του νομίσματος για να στηρίξει ή να καταδικάσει το φαινόμενο Alexis, είναι, ως εκ τούτου, σχεδόν βαρετό.

Κατά τη γνώμη μου, ο Τσίπρας είναι προϊόν μιας εποχής που χρειάζεται την αριστερά, αλλά δεν θέλει το παρελθόν της! Θέλει μια αριστερά που να έχει κάνει… format και επανεγκατάσταση. Η εποχή μας είναι εποχή δοκιμασίας του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου, εποχή νέας αμφισβήτησης του καπιταλισμού και εποχή νέας ανόδου του κινήματος παγκοσμίως. Ιδιαίτερα η νέα γενιά δοκιμάζεται πολύ σκληρά, επιβιώνοντας σε πολύ δύσκολες συνθήκες, χωρίς να βλέπει προοπτική βελτίωσης της κατάστασης στο μέλλον. Έτσι αναζητάει ένα νέο όραμα να ακουμπήσει τις ελπίδες της. Κατά κανόνα, αυτό το όραμα το έδινε η αριστερά Η αριστερά, όμως, στην πιο πρόσφατη εκδοχή της, είναι η αριστερά της ήττας, που διέψευσε προσδοκίες. Πού να στραφεί, λοιπόν, αυτός ο νέος ριζοσπαστισμός της νεολαίας που αναδύεται από τους αγώνες του σήμερα και ψάχνει την αυριανή του προοπτική; Ο Τσίπρας είναι νέος και άφθαρτος, χωρίς τη ρετσινιά της αριστεράς της ήττας και της μούχλας.

ΑΛΛΑ…
Υπάρχει ένα πολύ σκληρό «αλλά». Οι απόψεις του κ. Τσίπρα έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την φυσική του ηλικία. Δεν είναι φρέσκιες, δεν είναι νέες, είναι παλιές και ηττημένες. Θα οδηγήσουν σχεδόν με μαθηματική βεβαιότητα σε «νέες ήττες, νέες συντριβές» (Τρύπες, «Μια υπέροχη Ευκαιρία» – Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι), γιατί είναι ίδιες με αυτές που οδήγησαν στις παλιές ήττες: είναι αριστερές στο βαθμό που δεν απειλούν το σύστημα. Κούφιος ριζοσπαστισμός, δηλαδή. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που τον παίζουν τόσο πολύ τα «ανεξάρτητα» ΜΜΕ. Δεν απειλεί και πολύ τα συμφέροντα που τα στηρίζουν.

Το πρόβλημά του, επιπλέον, είναι ότι αυτό το νέο κίνημα που εκφράζει, είναι μεν νέο και «επιπόλαιο», αλλά έχει τα σημάδια ωριμότητας της γενιάς του, που έχει γνωρίσει πρόωρα το πρόσωπο της προδοσίας. Είναι δύσπιστο, δεν εμπιστεύεται εύκολα και δεν δίνει πολλές ευκαιρίες. Ο Αλέξης, αν δεν κάνει την κρίσιμη στιγμή το μετέωρο βήμα να βρεθεί στην επαναστατική πλευρά της κοινωνικής διαπάλης, θα βρεθεί απότομα μαζί με τους μπαρμπάδες της αριστεράς του χθες.

Advertisements

2 thoughts on “Το φαινόμενο

  1. Βρε-βρε, η Κωνσταντίνα αντρουά! Μα είπα κι εγώ η έρμη πως αντέχει τόσον καιρό στη μούγκα; Αμ, δεν άντεξες!

    υγ: Όμορφα; Χμ, όπως λέμε σεμνά;

  2. Κατ’ αρχάς, πού στο καλό το θυμήθηκες αυτό το ποστ και ήρθες να σχολιάσεις εδώ πέρα;
    Δεύτερον, κάνεις λάθος για την Κωνσταντίνα. Αλήθεια, ποια Κωνσταντίνα; Υποψιάζομαι κάτι, αλλά ούτε να διανοηθώ δεν τολμάω πως μπορεί να με περάσει κάποιος για εκείνη.
    Ξέρεις κάτι; Εμένα μου φαίνεται μάλλον πως σου λείπει τόσο που δεν θέλεις να πιστέψεις ότι δε γράφει πια και ελπίζεις να την ανακαλύψεις κάπου.

    υγ. Καθόλου σεμνά. Την κλεμένη ομορφιά ψάχνω εδώ μέσα και εκεί έξω, σ’ αυτή την εποχή της ασχήμιας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s