Απορία

Ο υπουργός δικαιοσύνης είχε κρίνει αρχικά ότι «η ελληνική κοινωνία δεν είναι σε αυτή τη φάση ώριμη να συμπεριλάβει τους ομοφυλόφιλους στο “σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης”». Τώρα, όμως, έχει συστήσει ομάδα εργασίας που θα λάβει υπόψη όλες τις παραμέτρους και θα μελετήσει τη διεθνή πρακτική πάνω στο ζήτημα και …βλέπουμε.

Απορία: αφού έχουμε τόσο τσαμπουκαλεμένη κυβέρνηση που δεν υπολογίζει πολιτικό κόστος και αντιδράσεις, που είναι πάρα πολύ προοδευτική και προσηλωμένη στις μεταρρυθμίσεις, γιατί δεν συγκρούεται με την ανώριμη ελληνική κοινωνία προκειμένου να καταργήσει μια διάκριση που υφίσταται μια ομάδα του πληθυσμού;

Απλούστατα, γιατί δεν θέλει να συγκρουστεί με τους παπάδες, που κάθε Κυριακή κάνουν πλύση εγκεφάλου συντήρησης, εθνικισμού, πουριτανισμού, ρατσισμού και ενίοτε φονταμενταλισμού στο ποίμνιο –το οποίο αποτελεί και την κυριότερη δεξαμενή ψηφοφόρων της «προοδευτικής» μας δεξιάς– με το πειστικότατο επιχείρημα της καταδίκης στην κόλαση και την αποτελεσματικότατη εξουσία της ενοχής.

Εμπαίζει τα ομόφυλα ζευγάρια η κυβέρνηση. Απλώς, δεν θέλει να τα συσπειρώσει εναντίον της, γιατί κάθε ψήφος θα είναι σημαντική στις επόμενες εκλογές – αφού η αυτοδυναμία φαίνεται χλωμή ακόμη και με τον εκλογικό νόμο του Παυλόπουλου.

Ασφαλώς και θα πρέπει να μπορούν να συνάψουν το σύμφωνο οι ομοφυλόφιλοι. Δεν έχει καμία δουλειά το κράτος να ελέγχει τη σεξουαλική σχέση των ατόμων που θέλουν να συμβιώσουν και να ρυθμίσουν τη συμβίωση αυτή. Αρκεί, βεβαίως, τα άτομα που θέλουν να συμβιώσουν να είναι ενήλικα και να το κάνουν κατόπιν ελεύθερης απόφασης. Όχι σαν κάτι ευλογημένους γάμους που τελούν συστηματικά οι «άγιοι» πατέρες μεταξύ ανήλικων παιδιών ή μεταξύ ανήλικων κοριτσιών και σιτεμένων, αλλά φραγκάτων γαμπρών – αυτό και αν είναι πορνεία, και μάλιστα με θεία ευλογία! Κωλοϋποκριτές του κερατά!

Επίσης, κάθε τέτοια συμβίωση θα πρέπει να θεωρείται οικογένεια και να έχει δικαίωμα να υιοθετεί παιδιά. Γαμώ τις βλαστήμιες ήταν αυτό, ε; Και αντιεπιστημονικό, ε; Με τι πρότυπα αρσενικού και θηλυκού θα μεγαλώσουν τα παιδιά, πού είναι διακριτοί ρόλοι της μάνας και του πατέρα, μπλα μπλα μπλα… Ώπα, ξεκόλλα! Βασικά, η παραδοσιακή καθαγιασμένη οικογένεια κάνει τόσο κακό, καταπιέζει τις γυναίκες σε τέτοιο βαθμό και δημιουργεί στα παιδιά τόσο ψυχολογικά προβλήματα και τόσες νευρώσεις, που ό,τι άλλο και να δοκιμάσουμε, δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα. Δε κουνάτε λίγο το κεφάλι σας, λέω εγώ, που θα βάλουμε και υπέρτατη αξία του έθνους την ξεφτυλισμένη πατριαρχική οικογένεια, που έχει καταστρέψει κόσμο και κοσμάκη, γυναίκες και παιδιά;

Όχι βέβαια πως η ομοφυλική οικογένεια είναι η απάντηση, μην παρεξηγηθώ. Αλλά ας ξεκολλάμε σιγά-σιγά και θα τον βρούμε το δρόμο. Σίγουρα, πάντως, το τέλος του δρόμου δεν πρέπει χαρακτηρίζεται από διακρίσεις με βάση τις σεξουαλικές τάσεις ή την ικανότητα τεκνοποίησης, ως προς το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ενήλικου μέλους της κοινωνίας να είναι γονιός των παιδιών της κοινωνίας.

Τέλος, βέβαια, τα ομόφυλα ζευγάρια θα πρέπει να αποκτήσουν το δικαίωμα στον πολιτικό γάμο, ως συμβολική πράξη δημόσιας δήλωσης της επιθυμίας σύνδεσης των ζωών δύο ανθρώπων.

Advertisements

11 thoughts on “Απορία

  1. Αγαπητέ Στέλιο,
    νομίζω ότι στο εν λόγω θέμα που έθιξες δεν υπάρχουν έτοιμες και εύκολες λύσεις – απαντήσεις για να υπερθεματίζεις τόσο σίγουρα υπέρ των ομοφιλόφιλων οικογενειών. Επίσης διακρίνω ελιγμούς και ακροβατισμούς στη σκέψη σου προκειμένου να δικαιολογήσεις αυτά που πιστεύεις. Επειδή οι παπάδες είναι υποκριτές και η οικογενειακή συνοχή (πλέον) αμφίβολη σε πολλές περιπτώσεις, πρέπει να «αναζωογονήσουμε» την καθημερινότητα μας με την ομοφυλόφιλη «διαφορετικότητα»;
    Εξήγησε μας λοιπόν είσαι γενικά κατά της (παραδοσιακής;)οικογένειας σαν θεσμού ή υπέρ της οικογένειας(ετερόφυλης/ομοφυλόφιλης) αρκεί να έχει ελευθερίες για τα μέλη της(δηλαδη ποιες;) και να μην ειναι καταπιεστική.
    Τέλος έχεις σκεφτεί ποιες είναι οι συνέπειες(στο μέλλον) αυτής της λογικής και πρακτικής;

    Για να μην πολυλογώ, να πω και τις δικές μου σκέψεις.
    1. Ναι, η οικογένεια σαν θεσμός ιδιαίτερα σήμερα εμπεριέχει καταπίεση για τα μέλη της και εισάγει την αγριότητα της καθημερινότητας από όλες τις πλευρές στις σχέσεις μεταξύ των μελών της. Εκμετάλλευση, ανταγωνισμός, μίσος και καταπίεση μπορούν να εμφανιστούν και να ποδοπατήσουν αξιοπρέπεια, προσωπικές σχέσεις όνειρα. ΑΛΛΑ, μπορεί και να εμπνεύσει, να είναι ένα ζεστό μέρος στήριξης, αλληλεγγύης και διαπαιδαγώγησης. Άραγε πόσοι ηλικιωμένοι θα πέθαιναν στα γηροκομεία, πόσοι θα είχαν κάποιους να τους συμπαρασταθούν σε δύσκολες στιγμές αν δεν υπήρχε έστω και η στοιχειώδης έννοια της οικογένειας στην Ελλάδα; Νομίζω ότι ένα στοιχείο δυνατό της κοινωνίας μας είναι η ύπαρξη και μόνο της οικογένειας με τον παραδοσιακό τρόπο. Γιατί (έστω και με λάθος πολλές φορές τρόπο) υπάρχει η έννοια της συνεκτικότητας, της αλληλεγγύης και της στοιχειώδους συγγενικής συλλογικότητας που είναι κάτι πολύτιμο. Άρα στην ζούγκλα του κόσμου έξω από εμάς, δεν βρίσκουμε λύση στη διάλυση όποιας μονάδας συνοχής υπάρχει! Αντίθετα την στηρίζουμε και φυσικά κάνουμε και έξω από τα δόντια την κριτική που της πρέπει.

    2. Οι ομοφυλόφιλοι πιστεύω ότι μπορούν και πρέπει να αναγνωρίζονται σαν ζευγάρια εαν και εφοσον το επιθυμούν. Ας σπάσουμε τα ταμπού και ας κάνουμε προοδο σε αυτό το θέμα. Αλλα το θέμα της οικογένειας και της υιοθεσίας παιδιών διαφέρει. Τι παραστάσεις και εικόνες παίρνει ένα παιδί ομοφυλόφιλης οικογένειας; Μήπως αργότερα τελικά η σεξουαλική επιλογή του θα είναι σαφώς οριοθετημένη από τα πρότυπα του;
    Τελικά αυτό ειναι κάτι αφύσικο κατα τη γνώμη μου. Αν αυτό συνέβαινε στη φύση θα υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με την αναπαραγωγή του οποιουδήποτε είδους. Και ναι, τα ξέρω τα επιχειρήματα περι ομοφυλοφιλίας στα ζώα. Αλλα δεν είδα ομοφυλόφιλες οικογένειες στα ζώα να υιοθετούν παιδια. Η ομοφυλοφιλία στο ζωικο βασίλειο μόνο σαν σεξουαλική παραλλαγή ηδονής και όχι σαν κοινωνικος κανόνας.

    3. Τέλος, πιστεύω ότι τα προβλήματα γενικά των νέων και του κοσμάκη δεν έχουν να κάνουν τόσο με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, οι οποίοι κερδίζουν συνεχώς έδαφος στην αναγνώριση των (περισσοτερων)δίκαιων αιτημάτων τους. Άλλωστε παρα πολλά πρότυπα και συμπεριφορές στην τηλεόραση περιστρέφονται (πολλές φορες με υπερβολές) γύρω από τον κόσμο των ομοφυλόφιλων. Τα προβλήματα μας είναι πολύ πιο σοβαρά και άλυτα για να μπαίνουμε σε διλήματα με προφανή λογική (συμβόλαια) ή ακανθώδη θέματα(υιοθεσίες) που ίσως δεν μπορούμε ακόμα ενιαία σαν κοινωνια να αντιμετωπίσουμε…

  2. Παύλο, σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο! Μου αρέσει πάρα πολύ, παρόλο που διαφωνώ, γιατί θέτει ερωτήματα που, κατά τη γνώμη μου αγγίζουν τον πυρήνα του ζητήματος.
    Όντως υπάρχουν ακροβατισμοί στη σκέψη μου. Αυτό συμβαίνει γιατί λέω σκέψεις και ιδέες περί του θέματος που δεν συνιστούν κανονική επιχειρηματολογία, αλλά απλή κατάθεση. Βέβαια, αν ανοίξει συζήτηση, ευχαρίστως να επιχειρηματολογήσω.
    Δεν πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει να αναζωογονήσουμε την οικογένεια με την ομοφυλόφιλη «διαφορετικότητα», αλλά ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε την πατριαρχική οικογένεια, η οποία έχει αποτύχει, κατά τη γνώμη μου, στα βασικά σημεία της αποστολής της.
    Πρώτον, στην αναπαραγωγή του είδους. Οι δυτικές χώρες, όπου η πατριαρχική πυρηνική οικογένεια έχει φτάσει στην πλήρη ανάπτυξή της, έχουν πρόβλημα υπογεννητικότητας και γήρανσης του πληθυσμού. Οι μεμονωμένες οικογένειες αδυνατούν να καλύψουν τις υλικές και κοινωνικές ανάγκες των μελών τους, παρά το γεγονός ότι ο συνολικός πλούτος της κοινωνίας έχει εκτιναχθεί.
    Δεύτερον, στην ανάπτυξη των μελών της οικογένειας. Ιδιαίτερα η μητρότητα έρχεται σε αντίθεση με την πλήρη ένταξη της γυναίκας στην αγορά εργασίας με αποτέλεσμα οι γυναίκες να αντιμετωπίζουν πρόβλημα τόσο ως εργαζόμενες όσο και ως μητέρες.
    Τρίτον, στο θέμα της ανατροφής των παιδιών. Οι γονείς -οι οποίοι είναι και εργαζόμενοι- δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο, ούτε τις γνώσεις για να δώσουν στα παιδιά τους τις σωστές κατευθύνσεις στην ανατροφή τους.
    [Αυτά για την ώρα. Θα ολοκληρώσω μόλις βρω χρόνο. Στο μεταξύ, βαράτε ελεύθερα!]

  3. [..συνεχίζω…]
    Η αμφισβήτηση, λοιπόν, του μοντέλου της πατριαρχικής οικογένειας είναι ιστορική επιταγή και επιβάλλεται από την κρίση αυτού του μοντέλου. Προς ποια κατεύθυνση, όμως;
    Κατ’ αρχάς, πιστεύω πως θα πρέπει να θεμελιώσουμε τον έρωτα και την σεξουαλική αγάπη ως μόνη προϋπόθεση του γάμου, πράγμα που σημαίνει πλήρης οικονομική ισότητα μεταξύ των φύλων. Οι περιορισμοί των γυναικών στην εργασία λόγω μητρότητας πρέπει να αρθούν και οι άντρες να αναλάβουν περισσότερες γονεϊκές ευθύνες.
    Δεύτερον, η κοινωνία, θα πρέπει να αναλάβει ενεργότερο ρόλο στην ανατροφή των παιδιών, απαλάσσοντας τους φυσικούς γονείς από μεγάλο μέρος των οικονομικών και εκπαιδευτικών ευθυνών. Από αυτή την άποψη, επίσης, θα πρέπει η κοινωνία να αξιοποιεί όλους τους πόρους της, ανεξάρτητα από τη σεξουαλική τάση ή την ικανότητα για τεκνοποίηση. Θα πρέπει να ενισχύονται οι μονογονεϊκές και οι ομόφυλες οικογένειες, καθώς και τα άτεκνα ζευγάρια.
    Σε ό,τι αφορά ειδικά τους ομοφυλόφιλους, αν τους αναγνωριστεί τυπικά και ουσιαστικά -με το γάμο και το δικαίωμα στην υιοθεσία- το κατά τα άλλα φυσικό τους δικαίωμα στο να δημιουργούν οικογένεια, θα αρχίσουν και αυτοί να γεννούν, εφόσον δεν είναι ανίκανοι. Το δε επιχείρημα ότι οι παραστάσεις των παιδιών των ομοφυλόφιλων θα οριοθετούν την σεξουαλική τους επιλογή προσκρούει στην πραγματικότητα: με αυτή τη λογική, πώς εξηγείται η ύπαρξη ομοφυλοφίλων, εφόσον μεγαλώνουν σε παραδοσιακές οικογένειες;
    Σε ό,τι αφορά την υιοθεσία, αυτή μπορεί να έχει πολλά επίπεδα. Μπορεί, για παράδειγμα, μια πλούσια οικογένεια να αναλάβει την οικονομική στήριξη παιδιών από φτωχές οικογένειες ή ορφανών. Μπορεί μια άτεκνη οικογένεια να αναλάβει την επίβλεψη και την κηδεμονία ορφανών παιδιών χωρίς απαραίτητα να τα ζει με τη σημερινή έννοια του όρου.
    Γενικά, ιδέες και λύσεις υπάρχουν πολλές για το σπάσιμο των προβληματικών στεγανών της παραδοσιακής οικογένειας με σκοπό να ευδοκιμήσει η δυνατότητα πλήρους ανάπτυξης των μελών της κοινωνίας χωρίς στρεβλώσεις, εξαρτήσεις, εξουσιαστικές σχέσεις κ.λπ. Με την άρση αυτών των στρεβλώσεων υπάρχει η δυνατότητα να αναδειχθεί η αγάπη ως ο καθοριστικός παράγοντας στους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων, πράγμα που αποτελεί και την καλύτερη δυνατή προϋπόθεση για την ισορροπημένη ανατροφή των παιδιών, ανεξάρτητα από τις σεξουαλικές τάσεις των γονιών τους.
    Σε ό,τι αφορά τον κοινωνικό ρόλο της ελληνικής οικογένειας, πιστεύω ότι η βαρβαρότητα στην κοινωνία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με την θαλπωρή της οικογένειας. Αντίθετα πρέπει να εξανθρωπιστεί η κοινωνία και να μην θεωρεί βάρος τα μη παραγωγικά μέλη της (γέρους, παιδιά, ανάπηρους, αλλά και υπογόνιμους ή στείρους). Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να κάνουμε ανθρώπινη τη ζούγκλα του έξω κόσμου, ώστε να μη χρειάζονται οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά κ.λπ. την στήριξη (ελεημοσύνη) της οικογένειας. Να μπρούν να ζουν με αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια, με άλλα λόγια: χωρίς την ανάγκη κανενός. Οι συγγενικοί δεσμοί πρέπει να είναι δεσμοί αγάπης και όχι ανάγκης.
    Παύλο, όπως καταλαβαίνεις αντιμετωπίζω το θέμα των ομοφυλόφιλων από τη σκοπιά των πολύ σοβαρών θεμάτων της κοινωνίας. Εκτός αυτού, όμως, τα λιγότερο «σοβαρά» ζητήματα -εντούτοις, πολύ σοβαρά για κάποιους συνανθρώπους μας- πρέπει και αυτά να αντιμετωπίζονται, όχι βεβαίως εις βάρος των άλλων. Το δικαίωμα, πάντως, στην οικογένεια και τα παιδιά είναι φυσικό και δεν θα πρέπει να παρεμποδίζεται κανείς από αυτό, με κριτήριο τις σεξουαλικές του τάσεις ή τη φυσική του αναπηρία.

    Τέλος, έχω υπάρξει γιος, είμαι σύζυγος, αλλά δεν έχω υπάρξει γονιός. Οπότε παρακαλώ να με κρίνετε με επιείκεια και χαλαρά. Μην ξεχνάμε ότι εδώ κάνουμε μια ελεύθερη συζήτηση, σε ένα πλαίσιο που μας επιτρέπει να εκφράζουμε και τις πιο τρελές, πλην όμως γόνιμες, σκέψεις μας, απελευθερωμένοι από την ανάγκη να αυτοσυγκρατούμαστε στα όρια των κοινωνικών μας προλήψεων και προκαταλήψεων.
    :)

  4. @Pavlos
    Κατ’ αρχήν να πω πως στηρίζω τις ανθρώπινες σχέσεις. Κατά δεύτερο θα διαφωνήσω ότι το κράτος θα πρέπει να στηρίζει ή να πολεμά το θεσμό της οικογένειας άσχετα με τη θρησκεία του καθενός. Το κράτος δεν δικαιούται και δεν μπορεί να έχει θρησκεία. Αυτά που υποστηρίζεις εσύ τα υποστηρίζουν οι χριστιανοί ορθόδοξοι. Όμως οι νόμοι δεν αφορούν μόνο τους χριστιανούς ορθόδοξους. Υπάρχουν πολλές θρησκείες και ο νόμος θα πρέπει να τις καλύπτει όλες (και αυτές που δεν μας αρέσουν προσωπικά). Υπάρχουν θρησκείες που υποστηρίζουν π.χ. την πολυγαμία. Γιατί θα πρέπει να τις πολεμάμε; Μήπως τότε θα έχουν δίκιο και αυτές οι θρησκείες να πολεμήσουν την μονογαμία; Και θα βγει κάτι αν βγει κάποιος νικητής;
    2. Το αν ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων θέλουν να αποκτήσουν παιδιά δεν μπορούμε εμείς να το επιβάλουμε ούτε να το απαγορέψουμε. Άρα δεν μας πέφτει λόγος ούτε θα πρέπει να το απαγορεύει ο νόμος. Επειδή το επιχείρημά σου είναι για γέλια, μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί αφού μέχρι τώρα τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ΔΕΝ υιοθετούν παιδιά, ποιανού το πρότυπο ακολουθούν τα παιδιά που γίνονται ομοφυλόφιλοι; Αλήθεια τί θα πει «φυσιολογικό» παιδί; Δηλαδή ένας γκέυ είναι ανώμαλο ον; Έχω φίλους που είναι γκέυ και είναι μια χαρά παιδιά. Όσο για την άλλη κουβέντα που πέταξες, ότι θα «υπήρχε πρόβλημα στην αναπαραγωγή του είδους» ξεχνάς ότι ο χριστιανισμός έχει τον θεσμό των μοναχών που μένουν εσώκλειστοι σε μοναστήρια ΧΩΡΙΣ να κάνουν παιδιά; Ή μήπως ότι οι ιερείς δεν μπορούν να παντρευτούν παρα μόνο πριν χειροτονιθούν; Αν γινόμασταν όλοι μοναχοί τότε τί θα γίνονταν το είδος μας (σιγά το είδος δηλαδή μη χέ..) βρε καημένε;
    Μου θύμισες το τραγούδι του Αγγέλακα που λέει «Πες μου τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά,Που αν και γεννιούνται κανονικά,Δεν μεγαλώνουν κανονικά,Δεν ονειρεύονται κανονικά,Ούτ’ ερωτεύονται κανονικά,Πες μου αν πεθαίνουν, Πες μου πεθαίνουν ; Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά..»
    Τρίτον , φυσικά και είναι σοβαρό για έναν άνθρωπο που έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό να μην μπορεί να παντρευτεί τον άνθρωπο της καρδιάς του. Το γεγονός ότι δεν είναι δικό μου πρόβλημα όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να υποστηρίξω το δίκαιο αιτημά του. Δηλαδή μόνο ότι αφορά εμάς μας απασχολεί; Δεν είναι συνάνθρωπος μου και δικός σου ο ομοφυλόφιλος; Μήπως ανήκει σε άλλο είδος; Δεν είναι Έλληνας; Ή μήπως δεν μπορεί να λέγεται Έλληνας; Μήπως να τους εξορίζουμε σε νησιά για να μη τους βλέπουμε; Πόσο κομπλεξισμό κρύβετε μέσα σας τελικά;

    @Stelio το γεγονός ότι δεν θέλει να συγκρουστεί με τους παπάδες η κάθε κυβέρνηση το κάνει γιατί η εκκλησία έχει πολλές ψήφους και πολλές καρέκλες στη Βουλή θα αδειάσουν αν η εκκλησία αύριο το πρωί ξυπνήσει στραβά.. ;)

  5. stardust,
    προσυπογράφω τα επιχειρήματά σου. Όλα. Και σε ευχαριστώ, γιατί κάποια δεν τα είχα σκεφτεί. Πολύ εύστοχο το ποιητικό «επιχείρημα» του Αγγελάκα, επίσης.
    Θα μου επιτρέψεις, όμως, να κρατήσω απόσταση από το ύφος σου και τις κατηγορίες για κομπλεξισμό εναντίον του Παύλου -εκτός και αν είναι βασικά θέμα ύφους. Και αυτό, όχι από καθωσπεπρισμό. Αλλά γιατί δύο λόγους: πρώτον, γιατί, όπως λέω παραπάνω, το γεγονός ότι μου λείπει η εμπειρία της πατρότητας, δεν μου επιτρέπει να υποστηρίζω τόσο «σκληρά» τις θέσεις μου, οι οποίες μάλλον ταυτίζονται με τις δικές σου. Επιπλέον, ο Παύλος είναι ανεκτικός στην άλλη άποψη, επομένος δεν έχω λόγο να μην είμαι ανεκτικός απέναντι στη δική του. :)

  6. Το πρόβλημα όλων μας φίλε Stelio είναι ότι θέλουμε να το παίζουμε μικροί Θεοί. Θέλουμε να περιορίζουμε τις ζωές των άλλων, να τους βάζουμε απαγορεύσεις γιατί είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ από εμάς. Όσοι δεν ανήκουν στο δικό μας κοπάδι, είναι εναντίον μας. Εγώ δέχομαι ότι κανείς δεν μπορεί να είναι ίδιος με τον άλλον, όμως αντιλαμβάνομαι ότι η ελευθερία η δική μου σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, το πρόβλημα είναι πως πρέπει αυτή η φράση να χωρέσει και στο μικρό μυαλό κάποιων μικρόψυχων. Ζήστε κι αφήστε τους άλλους να ζήσουν ευτυχισμένοι..

  7. να ρωτήσω κι εγώ κάτι … «περίεργο» ;

    Ποιος ή τι δίνει το δικαίωμα στην Πολιτεία να παρεμβαίνει στην άσκηση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών της ;

    Αν κανείς/καμιά έχει κάποια λογική – και δημοκρατική – εξήγηση, τον/την ευχαριστώ από πριν

  8. Γεια σας.
    Απουσίασα λίγο και δεν είδα ότι ο διάλογος γύρω από το θέμα μας άναψε και πλασιώθηκε με καμπόσα post. Με ενδιαφέρον διαβάζω την απάντηση σου Στέλιο και βλέπω ότι συμφωνώ μαζί σου σε πολλά σημεία ( και το εννοώ πραγματικά!).
    Όσο για σένα stardust, είσαι προφανώς εριστικός, δεν διαβάζεις τι γράφει ο άλλος, αλλά γενικά τον τσουβαλιάζεις σε μια κατηγορία (κακός, ρατσιστής, δαίμονας κ.α.) επειδή διαφώνησε (ή νομίζεις ότι διαφώνησε) με αυτά που πιστεύεις. Ούτως ή άλλως, αυτό φαίνεται από το ότι οι αιχμές που βάζεις εναντίον μου είναι άσχετες με τα ζητήματα που έθιξα, ενώ και η τοποθέτηση μου είναι σαφώς υπερ της νομιμοποίησης των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι έχεις ένα έτοιμο «οπλοστάσιο» απαντήσεων και γενικών αλήθειων υπέρ των ομοφυλόφιλων το οποίο άκριτα αραδιάζεις και μάλιστα και με επιθετικό και προσβλητικό τρόπο. Εμένα δεν με πειράζει που δεν ξέρεις να συζητάς. Το σίγουρο είναι ότι θα το βρεις μπροστά σου, όταν ο τρόπος σου δε θα μπορεί να πείσει κανέναν. Τέλος πάντων, σε παραπέμπω στο προηγούμενο ποστ μου και σε αυτά που θα γράψω στη συνέχεια…

    Στέλιο,
    είπα ότι συμφωνώ μαζί σου και το εννοώ. Όντως, σε μια μελλοντική κοινωνία, όπως θα την ονειρευόμασταν και για την οποία πρέπει να παλεύουμε από σήμερα, πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Η ίδια η κοινωνία θα είχε σαν «αυτόματο πιλότο» την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, την υποστήριξη των αδυνάτων. Θα καθοδηγούσε τα με επάρκεια τα παιδια και θα είχε τους μηχανισμούς εκείνους που θα διευκόλυναν την ανεξάρτητη ανάπτυξη των παιδιών και τον λιγότερο ασφυκτικό ρόλο των γονέων. Τότε ναι, δεν θα είχε τότε η παραδοσιακή οικογένεια νόημα. Οι αντιφάσεις της, οι παλιδρομήσεις της θα περιοριζόντουσαν με την ταυτόχρονη χαλάρωση των δεσμών μεταξύ των μελών της, καθώς η φροντίδα της απελευθερωμενης κοινωνίας μέσω ποικίλων δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων πραγματικής στήριξης και διαπαιδαγώγησης, θα έθετε σαφώς τη νέα διάσταση μιας νέας οικογένειας χωρίς καταπίεση, στοίχιση γύρω από πρόσωπα, οικονομικά και μικροαστικά δεσμά.

    Καλά όλα αυτά. Και μόνο που διαπιστώνουμε ότι η αλλαγή της σημερινής κατάστασης στην κοινωνία και μόνο, θα μπορέσει να οδηγήσει σε τελείως διαφορετικής ποιότητας διαβίωση και νέο ρόλο για την σημερινή οικογένεια, είναι κάτι σημαντικό. Πιστεύω ότι είναι κάτι που πρεπει να κρατήσουμε.
    Ωστόσο μέχρι τότε τι γίνεται; Κάνουμε μετέωρα βήματα και παλινωδίες; Μεταφέρουμε άκριτα και αυτούσια τις σκέψεις μας και όνειρα μας για μια μελλοντική(και δυστυχώς μακρινή) κοινωνία, στο σήμερα; Έγω πιστεύω πως όχι. Γι’ αυτό ενώ πιστεύω πως πρέπει οι ομοφ/οι να μην διασύρονται, να μην τους αφαιρούν το δικαίωμα δημόσιας αναγνώρισης του ανθρώπου που αγαπούν, δεν προτρέχω, δεν κάνω άλματα.
    Πρέπει να τσιγκλάμε την κοινωνία σε κάτι τέτοια θέματα, αλλά μέχρι ενός σημείου που πρέπει να καταλάβουμε ότι η πρόσκρουση σε τοίχο δεν ωφελεί ιδιαίτερα. Σε μερικά χρόνια μπορεί να ωφελεί και τότε ας σπασουμε και τα μούτρα μας…

    Τέλος, θα επαναλάβω τη σταθερή μου άποψη : δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα στους ομοφυλόφιλους να υιοθετούν ή να κάνουν παιδιά. Είναι σκληρό και ακούγεται απάνθρωπο, αλλά εδώ υπάρχουν όρια. Το παιδί δεν είναι κατοικίδιο που το μεγαλώνεις και ότι γίνει ας γίνει. Είναι τραγικό να μην γνωρίζει πατέρα ή μάνα το παιδί. Και εάν αυτό σε άλλες περιπτώσεις γίνεται από ανθρώπινη δυστυχία(ατύχημα, θάνατος, χωρισμός), ας μη γίνεται και με κατευθυνόμενο τρόπο και την έγκριση μας. Τα παιδιά είναι μελλοντικοί άνθρωποι, δεν μπορείς να τα φτιάχνεις στο εργαστήριο ή να τα δίνεις για υιοθεσία χωρίς να σκέφτεσαι πως θα μεγαλώσουν. Πρέπει οι γονείς να έχουν κάποιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να υιοθετούν παιδιά. Γιατι αν δεν τις έχουν(μιλώ ακόμα και για ετερόφυλες οικογένειες) διαμορφώνουν προσωπικότητες προβληματικές.

    Επίσης, ναι πιστεύω ότι τα πρότυπα μιας ομοφ/κης οικογένειας πολώνουν τη σεξουαλική προτίμηση των παιδιών προς το ίδιο φύλλο. Και πιστεύω επίσης ότι δεν ειναι γραμμένη στο DNA η σεξουαλική επιλογή, αλλά διαμορφώνεται-επηρεάζεται από τις συνθηκες που μας περιβάλλουν. Άρα σαφώς και δεν είναι κανόνας ότι από την ετερόφυλη οικογένεια προκύπτουν ετερόφυλοι, αλλά μην τρελαθούμε δεν είναι ίδιες οι πιθανότητες κάποιος να γίνει στη συνέχεια ομ/λος…

    Τέλος πάντων, επειδή μάκρυνε επικίνδυνα το ποστ. Σταματάω απότομα εδώ και θα επανέλθω αργότερα…

  9. 7. jupiterPater | Απρίλιος 11, 2008 at 10:14 μ.μ

    να ρωτήσω κι εγώ κάτι … “περίεργο” ;

    Ποιος ή τι δίνει το δικαίωμα στην Πολιτεία να παρεμβαίνει στην άσκηση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών της ;

    Αν κανείς/καμιά έχει κάποια λογική – και δημοκρατική – εξήγηση, τον/την ευχαριστώ από πριν
    ——————–

    Δεν βλέπω δυστυχώς καμιάν εξήγηση …
    Το «χαζό» ερώτημά μου, μοιάζει να μην είναι ενδιαφέρον …

    Ο καθένας προσπαθεί πείσει τους άλλους πως η θέση του είναι η σωστή – έστω και με διευκρινήσεις ή βελτιώσεις. Ετσι, έχει κανείς την εντύπωση πως αυτή πρέπει να επικρατήσει πάνω στους άλλους.

    Δεδομένου όμως ότι πρόκειται για αυστηρά ατομικά δικαιώματα, ποιος του δίνει αυτό το δικαίωμα ;; Για τι είδους ιδανική κοινωνία μιλάμε όταν καταπατείται αυτή η αρχή ;;

  10. JupiterPater, εγώ τουλάχιστον θα πω τη γνώμη μου πάνω στο ερώτημα που θέτεις, μόλις βρω χρόνο. Λίγη υπομονή. :)

  11. @ JupiterPater

    Πολύ ωραίο blog έχεις φτιάξεις εκεί Jupiter.
    Η πολιτεία δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να παρεμβαίνει στην άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών της. Έτσι απλά.
    Το δύσκολο θέμα είναι, όμως, ο ορισμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων και η ουσιαστική διασφάλισή τους για όλους τους ανθρώπους χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση. Το σημερινό κράτος είναι, κατά τη γνώμη μου, εμπόδιο σε μια τέτοια διαδικασία. Όπως γινόταν πάντα, τα δικαιώματα μπορούν να κατακτηθούν και να διασφαλιστούν μόνο με σκληρούς αγώνες – δυστυχώς! Και είναι μεγάλο κρίμα για το ανθρώπινο είδος να πρέπει να καταχτάει με θυσίες τα βασικά, τα αναγκαία και τα αυτονόητα. Για τη σημερινή πολιτεία κάθε δικαίωμα δεν είναι παρά όπλο, «καρότο», δόλομα, για την ομηρία της κοινωνίας από την εκάστοτε κυβέρνηση ή κόμμα εξουσίας.

    @ Παύλος

    Παύλο, δεν έχω κάτι ουσιαστικό να προσθέσω. Χαίρομαι που μας συνδέει ένα κοινό πάνω-κάτω όραμα. Σε ό,τι αφορά το επιχείρημα για τις στρεβλές παραστάσεις περί φύλων στις ομοφυλικές οικογένειες, οι οποίες υποτίθεται ότι θα οδηγήσουν και σε στρεβλό σεξουαλικό προσανατολισμό των παιδιών, παραβλέπεις το γεγονός ότι οι παραστάσεις είναι ήδη στρεβλές στην πατριαρχική οικογένεια. Το πρότυπο του άντρα και της γυναίκας δεν στηρίζεται σε κάποιο φυσικό υπόδειγμα αλλά σε ρόλους που παγιώνονται με βάση τον συσχετισμό μεταξύ των δύο φύλων ιστορικά. Σήμερα, αυτοί οι ρόλοι υπακούουν σε έναν συσχετισμό στον οποίο ό άντρας είναι το κέντρο με σχέση εκμετάλλευσης και καταπίεσης προς τη γυναίκα και τα παιδιά. Τα πρότυπα, δηλαδή, είναι ήδη στρεβλά και σάπια στην πατριαρχική οικογένεια και αυτό έχει συνέπειες μεταξύ άλλων και στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και συμπεριφορά των παιδιών, η οποία αναπαράγει αυτό το συσχετισμό. Το τι κάνεις, δηλαδή, στο κρεβάτι σου, αντανακλά τη σχέση εκμετάλλευσης και εξουσίας μεταξύ των φύλων. Για αυτό και το «θα σε γαμ..σω!» συνιστά απειλή και όχι για παράδειγμα το «θα κάτσω να με γμ..σεις». Ενώ το σεξ δεν θα έπρεπε να έχει καμία σχέση με απειλή έτσι και αλλιώς.
    Η αναγνώριση του δικαιώματος των ομοφυλόφιλων (και των υπογόνιμων, ανίκανων κ.λπ.) στα παιδιά (που είναι θεμελιώδες δικαίωμα κατα τη γνώμη μου) είναι ένα βήμα προς την αμφισβήτηση αυτής της καταπιεστικής-εκμεταλλευτικής σχέσης, γιατί αμφισβητεί τον πυρήνα της ιδεολογίας και της υλικής βάσης συγκρότητσης της πατριαρχικής οικογένειας. ΔΕΝ συνιστά οριστική λύση, αλλά έστω ένα βήμα στο σήμερα.

    @ Stardust και Παύλος
    Δεν σας χωρίζει και τόσο μεγάλο χάσμα, ρε παιδιά. Μην κόβετε γέφυρες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s