τ’ αδέρφια, που χάνονται νωρίς

Στην ερώτηση «τι νιώθεις όταν βρίσκεσαι στο σχολείο σου», 68 % των μαθητών απάντησαν κούραση, 58% πίεση, 53% πλήξη, 52% άγχος, 32% απογοήτευση, 27% ευχαρίστηση, 27% απαισιοδοξία, 23% οργή, 22% χαρά, 22% αισιοδοξία, 18% αίσθηση δημιουργικότητας, 17% ασφάλεια, 16% αίσθηση συλλογικότητας, 15% ηρεμία και 15% μοναξιά. Αν λάβουμε υπόψη ότι τα ποσοστά αυτά αφορούν μαθητές όλων των τάξεων, από το δημοτικό μέχρι το λύκειο, τότε υποθέτουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα στους έφηβους μαθητές.

Τα υπόλοιπα εξίσου ενθαρρυντικά στοιχεία της έρευνας του παιδαγωγικού ινστιτούτου θα τα βρείτε στο «θέμα» της Καθημερινής της Κυριακής 30/3/2008.

Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, έχουν κάθε δικαίωμα να εξεγείρονται. Έχουν κάθε λόγο να τρέφουν απέναντι το θεσμό του σχολείου μίσος, έως και καταστροφική μανία. Γιατί, πολύ απλά, αυτό το σχολείο ούτε τα μαθαίνει κάτι, ούτε τα κοινωνικοποιεί. Τα κατατρώει, τους αφαιρεί κάθε ζωντάνια και νεανική διάθεση: τα γερνάει. Και δεν μπορώ να σκεφτώ, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, χειρότερο και πιο μακροπρόθεσμο έγκλημα για την κοινωνία. Αυτό το σχολείο κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Θεωρώ μάλιστα υπέρμετρη παλιανθρωπιά και βαρβαρότητα, κάθε φορά που αυτά τα παιδιά ξεσηκώνονται, να συκοφαντούνται, να επιστρατεύονται εναντίον τους όλοι οι παραθυράτοι και όχι μόνο προπαγανδιστικοί μηχανισμοί για να τα βγάλουν αλήτες που θέλουν να λουφάρουν και να χάσουν μάθημα, με σκοπό να στρέψουν εναντίον τους την κοινωνία! Ή να τα αντιμετωπίζουν με ξύλο, χημικά και συλλήψεις. Ή να απαιτούν από αυτά «υπεύθυνες» και «σοβαρές» προτάσεις! Ή να τους επιτρέπουν να έχουν λόγο άνευρο, γερασμένο, λοβοτομημένο, μόνο στη Βουλή των Ελλήνων.

Μα τι λέτε, ρε εγκληματίες; Γιατί να κάτσει ένα παιδί να σκεφτεί προτάσεις για να λύσει το πρόβλημα της παιδείας; Γιατί να κάτσει να σκεφτεί «υπεύθυνα» αιτήματα για του αναγνωριστεί το δικαίωμα στον αγώνα; Γιατί να σκεφτεί με τη δική σας γαμημένη σκουριασμένη υπευθυνότητα έτσι και αλλιώς; Για να μην το πείτε εσείς αλήτη και λουφαδόρο; Δε σας φτάνει που τα έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας και χειρότερα: κουρασμένα, αγχωμένα, απαισιόδοξα, απογοητευμένα;

Τώρα, βέβαια, θα μου πείτε ότι με σχολεία με τέτοιους εκπαιδευτικούς, χωρίς αξιολόγηση, τι περιμένεις; Τον κακό σας το φλάρο! Κατ’ αρχάς, η αξιολόγηση από μόνη της είναι κούφια έννοια. Ποιος είναι ο στόχος του σχολείου και με ποια κριτήρια και ποιες διαδικασίες θα επιτευχθεί αυτός, αυτό το θέμα της συζήτησης. Και οι περισσότεροι από όσους φωνάζουν για αξιολόγηση έχουν στο νου τους το σχολείο ως παραγωγό των σημερινών εργαζομένων. Των σημερινών καμένων, χωρίς προσωπική ζωή, χωρίς ελεύθερο χρόνο, των αφιερωμένων ψυχή τε και σώματι στην εταιρία, των φοβισμένων εργαζομένων, των εργαζομένων χωρίς ουσία. Σε αυτούς τους εργαζόμενους αντιστοιχούν οι κουρασμένοι, αγχωμένοι, βαριεστημένοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι μαθητές.

Πάτα, λοιπόν, τώρα, το play, δυνάμωσε τον ήχο και δες την υπεύθυνη απάντηση των παιδιών!

Advertisements

16 thoughts on “τ’ αδέρφια, που χάνονται νωρίς

  1. Ωραίο το θυμωμένο σου comeback. Τα παιδιά γερνάνε στο σχολείο, κι όταν πιάσουν δουλειά… τα αντιμετωπίζουν σαν νήπια.

  2. ωραίο το κείμενο και το video clip οπωσδήποτε,
    για το τραγούδι τι να πω…

    γεια χαρά

  3. Μάνο, δε θύμωσα, ρε συ. Ζέσταμα κάνω για τον πραγματικό, τον μεγάααλο θυμό!

    Φαίδρα, να ‘σαι καλά. Και να ξαναπεράσεις.

  4. θα ξαναπεράσω,
    υπόσχεση,
    σας περιμένω κι εγώ

  5. Στέλιο θα σου πω αυτό που λέω και στον εαυτό μου όταν κάνω διαπιστώσεις: Tι έχω να αντιπροτείνω; Mόνο ηλεκτροσοκ πριν μπούμε στο παραβάν να ψηφίσουμε…

  6. Πιστεύω ότι υπάρχει και η άλλη πλευρα…

    «Πάτα, λοιπόν, τώρα, το play, δυνάμωσε τον ήχο και δες την υπεύθυνη απάντηση των παιδιών!»

    Πριν από λίγο καιρό, η Καθημερινή που επικαλείσαι… έβγαζε πρωτοσέλιδα για τους «τεμπέληδες» νέους που δε δουλεύουν και τρώνε από τα έτοιμα. Αυτό είναι μια πλαυρά της αλήθειας. Έχουμε χώσει όλους του Αλβανούς, τους Ρουμάνους, τους Πακιστανούς στα βαριά και χειρωνακτικά επαγγέλματα και εμείς ξυνόμαστε.

    Με άλλα λόγια η αμφισβήτηση και η αντίδραση από μόνες τους δεν είναι πανάκεια. Μπορούν να καταλήγουν και σοτυς λεγόμενους «χλιδάνεργους», οι οποίοι οπωσδήποτε κάποια στιγμή ήταν και σαν τους μαθητές που περιγράφεις.
    Η ρήξη με το κατεστημένο, είναι και ρήξη με τον εαυτό σου.
    Είδαμε και τη γενιά του 90-91… Cheapρας και ιστορίες για αγρίους….
    Home sweet…. home. Καναπές και Λαζόπουλος να τα λέει για εμάς…

    Μην είσαι απόλυτος Στέλιο….

    Τίποτα δεν είναι μονοδιάστατο….

    Χαμήλωσε τον ήχο, να ακούσεις γύρω σου τις κραυγές….

  7. Και βέβαια θα υπάρξουν τεμπέληδες και χλιδάνεργοι -αν μπορεί να τους ταΐσει η οικογένεια- όταν στην εφηβεία τους είναι κουρασμένοι και απογοητευμένοι, αγαπητέ. Όπως θα υπάρξουν και ναρκομανείς, κλέφτες, μικροαπατεώνες κ.λπ.
    Όλοι αυτοί στο όνομα της αμφισβήτησης κάνουν ό,τι κάνουν. Σε καμία περίπτωση, όμως, αυτό δεν είναι αμφισβήτηση, δυστυχώς. Γιατί η αμφισβήτηση έχει το στοιχείο της καταστροφής, αλλά κυρίως τη δίψα για δημιουργία.

    Έγραψες αυτή τη φορά με τα βιντεάκια. Ή μήπως είναι η πρώτη φορά μας επισκέπτεσαι;

  8. Stelio mia xara ta les!
    apla na pw poso kalosthmenos mhxanismos peitharxishs einai to sxoleio. Einai h xara toy kathe loghs Pswmiadh…… apo thn prwinh psoseyxh poy an den eisai paron trws apovolh mexri ths ideolipsies twn kathightwn gia ton petyxhmeno neo o opoios tha einai kalos ypallhlos poy otan tha milaei gia th doyleia toy tha kollaei sthn le3h etaireia to «mas» h «moy»
    h tha einai e3exon stelexos swmatwn asfaleias.
    poy phgan oi episthmes oi texnes?

    Xairetismooys!!

  9. Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ένα εργαλείο κρίσης και αμφισβήτησης της γνώσης όχι ένας μηχανισμός παραγωγής παπαγάλων.
    Το σχολείο σήμερα παράγει αμέτοχους και αδιάφορους ανθρώπους, ενώ θα έπρεπε να δημιουργεί ανθρώπους υποψιασμένους, με άποψη για όλα, με ελεύθερη βούληση.
    Το σχολείο παράγει στρατιώτες, υπαλλήλους πολυεθνικών, πιστούς καταναλωτές πολυεθνικών, όχι ευσυνείδητους παραγωγούς, καταναλωτές, ελεύθερους πολίτες μακριά από κόμματα και θρησκείες που βλάπτουν την ισονομία και ισοπολιτεία.
    Τί προτείνω εγώ; Μαθήματα που θα γίνονται με συζήτηση και κριτική γύρω από ιστορικά γεγονότα, μαθήματα φιλοσοφίας και εφαρμογής στην καθημερινή μας ζωή, μαθήματα ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας, μαθήματα γύρω από την θρησκειολογία (για όλες τις θρησκείες χωρίς εκμάθηση της μυθολογίας της καθεμιάς), όλα αυτά με επιλογή των μαθητών και επιλογή βιβλιογραφίας όχι από τα υπάρχοντα σχολικά εγχειρίδια (αυτά είναι για τον κάδο ανακύκλωσης) αλλά μέσα από αναζήτηση από ελληνική και παγκόσμια βιβλιογραφία, ίντερνετ και κάθε είδους πηγή. Φυσικά η εκμάθηση της ιστορίας θα πρέπει να γίνεται με την χρήση πολλών διαφορετικών πηγών (π.χ. να μαθαίνουν για έναν πόλεμο και τις δύο απόψεις κι όχι αυτή που έχει επικρατήσει) και στο τέλος θα πρέπει να γίνεται κριτική επί του θέματος με ανοιχτή συζήτηση και συμμετοχή όλων των μαθητών.

  10. malifrag,
    την κριτική σου άνετα θα μπορούσα να την είχα συμπεριλάβει στο ποστ μου, μαζί και την καταπληκτική κατάληξη «πού πήγαν οι επιστήμες, οι τέχνες», που αναδεικνύει τον σκοταδισμό πίσω από τον δήθεν κοσμοπολιτισμό του φιλελευθερισμού.

    stardust30,
    μακάρι να ιυοθετηθεί η αποστολή που προτείνεις για το σχολείο: «θα έπρεπε να δημιουργεί ανθρώπους υποψιασμένους, με άποψη για όλα, με ελεύθερη βούληση», «ευσυνείδητους παραγωγούς, καταναλωτές, ελεύθερους πολίτες». Να είσαι σίγουρος ότι σε αυτό το πλαίσιο η διδακτική και η παιδαγωγική θα γνωρίσουν πρωτόγνωρη άνθιση και θα προτείνουν μεθόδους που ξεπερνούν τη φαντασία μας.
    Δεν θα συμμεριστώ, όμως, τη φράση «κόμματα και θρησκείες που βλάπτουν την ισονομία και ισοπολιτεία». Αφενός μεν γιατί πιστεύω ότι η ισονομία και η ισοπολιτεία αναιρούνται από τις ταξικές αντιθέσεις, που κάνουν κάποιους ανθρώπους πιο ίσους από τους άλλους, και αφετέρου γιατί πιστεύω ότι μπορούν να υπάρξουν και απελευθερωτικά κόμματα, όπως αυτό που συνδημιούργησε ο εικονιζόμενος στη φωτό σου. Για τις θρησκείες, δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο. :)

  11. Το σχολείο θα πρέπει να αποδεσμευτεί από κάθε είδους καταναγκασμό και καταπίεση των μαθητών. Η διδασκαλία να πάψει να είναι μια άνευρη μονότονη κατήχηση γύρω από ένα δήθεν μοναδικό και αλάθητο τροπάρι. Πολλαπλή βιβλιογραφία, ελευθερία στα μέσα και τους τρόπους μαθήματος, πολυμορφία, δημιουργικότητα και εφευρετικότητα θα είναι τα εργαλεία ενός σχολείου των ονείρων μας που πρέπει κάποτε τέτοιο να είναι και σχολείο παιδιών στη γειτονιά μας!
    Να σταματήσει αυτός ο εφιάλτης των εξετάσεων που κρίνει και σακατεύει ζωές και προσωπικότητες. Να δίνει το σχολείο δυνατότητα στον καθένα να αναπτύξει τις γνώσεις του σύμφωνα με τις ανάγκες και τις κλίσεις του…

  12. Τόσα πολλά σχολεία …
    Κι όμως τόσο μεγάλη έλλειψη Παιδείας …

  13. @ Pavlos

    Αυτό που λες για τις εξετάσεις είναι το κλειδί για την εκπαιδευτική διαδικασία. Αρκεί η ίδια λογική (η δυνατότητα στον καθένα να αναπτύξει τις κλίσεις του) να μεταφερθεί και στη δουλειά.

    @ Silia

    Είσαι πολύ εύστοχη! Δεν γράφεις π.χ. «λίγη» παιδεία, αλλά «έλλειψη» παιδείας, και μάλιστα μεγάλη. Που σημαίνει ότι τη χρειαζόμαστε, την έχουμε ανάγκη, αλλά δεν προσφέρεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s