στρατηγικός σχεδιασμός (για φαΐ μιλάμε)

Μετά από δύο χρόνια συμβίωσης με τα όλα της, έχω καταλήξει στα εξής:

Κατ’ αρχήν, η Νίνα έχει δίκιο: «Η ζωή είναι πολύ μικρή, μωρό μου, για να φτιάχνεις γεμιστά, μουσακά και παστίτσιο. Τρώγε έξω».

[Και πριν μου αρχίσετε τις γκρίνιες περί σαβούρας που μας σερβίρουν έξω ή για το πού θα βρούμε τα λεφτά, απαντώ: ας το πάρουμε αλλιώς, ανάποδα. Αντί να προσαρμόζουμε τις ανάγκες μας στην (ψευδή) πραγματικότητα, ας προσαρμόσουμε την (αληθινή) πραγματικότητα στις ανάγκες μας. Ένα αληθινά προοδευτικό μέτρο, λόγου χάρη, θα ήταν η ίδρυση δημοτικών μη κερδοσκοπικών εστιατορίων σε κάθε γειτονιά, που να φτιάχνουν δύο με τρία φαγητά τη μέρα, με αγνά υλικά, όπως θα τα μαγείρευε κανείς στο σπίτι του, όπου θα μπορούσε να πηγαίνει κανείς μετά τη δουλειά του να τρώει ένα πιάτο καλό φαΐ για ένα μικρό αντίτιμο, έτσι ώστε να είναι ασύμφορο να μαγειρεύει σπίτι]

Όπως καταλαβαίνετε, όμως, παρόλο που σαν αρχή είναι σωστή, το τσιτάτο της Νίνας είναι πρακτικά ανεφάρμοστο ετούτη τη στιγμή, τουλάχιστον για τις περισσότερες οικογένειες που και τα δύο ενήλικα μέλη τους είναι εργαζόμενοι και καλά κάνουν (μην ακούω για γυναίκες που κάθονται σπίτι, σφουγγαρίζουν, φτιάχνουν μουσακάδες και μεγαλώνουν παιδιά, γιατί βγάζω σπιριά). Οπότε, τι κάνεις; Προσπαθείς να πλησιάσεις όσο γίνεται το ιδανικό.

Ιδού, λοιπόν, τα συμπεράσματα της δικής μου εμπειρίας.

Κατ’ αρχάς, η αποστολή και το όραμα:

Αποστολή: Το καθημερινό μαγείρεμα έχει σκοπό να καλύψει τις καθημερινές μας ανάγκες σε θερμίδες και θρεπτικά συστατικά, με ευχάριστο τρόπο, με το λιγότερο δυνατό κόπο και τη λιγότερη δυνατή ζημιά. Τα καθημερινό φαγητό στο σπίτι είναι απόλαυση, αλλά όχι διασκέδαση (Για διασκέδαση κάνουμε άλλα πράγματα)

Όραμα: Το μαγείρεμα και η λάτζα μετά το φαγητό καταλαμβάνει τον λιγότερο δυνατό χρόνο, δεν μας βαραίνει, δεν μας ναρκώνει, μας χαρίζει ενέργεια και ευεξία, έτσι ώστε να κερδίζουμε δύναμη και χρόνο για δημιουργικές δραστηριότητες, τσάρκες, έρωτες, διαβάσματα κ.λπ., και όχι να πέφτουμε σε νάρκη με μια σόδα μπροστά στην TV με την κοιλιά τσίτα από το φούσκωμα, αφού μας έχει φύγει ο πάτος να πλένουμε πιάτα, τραπέζια και κουζίνες.

[φυσάω στον οικιακό στρατηγικό σχεδιάσμό ο πούστης!]

Τι λέγμε; Α, ναι. Παρακάτω, στρατηγική:

1. κόβουμε τα τηγανητά (και το τσιγάρισμα, σωτάρισμα κ.λπ.). Κάνουν μια κουζίνα κώλο, βαραίνουν, και είναι ανθυγειινά. Επιπλέον, επιβαρύνουν το περιβάλλον διπλά: γεμίζουν τον κόσμο αιωρούμενα σωματίδια και μολύνουν το περιβάλλον λόγω του τηγανισμένου λαδιού που πρέπει να πεταχτεί. Ειδικά η μόλυνση του αέρα της κουζίνας και του σπιτιού από το τηγάνισμα ξεπερνάει κάτα πολύ τα όρια που θέτουν διεθνείς οργανισμοί.

2. Μαγειρεύουμε σε ένα σκεύος. Αποφεύγουμε τα φαγητά που απαιτούν περισσότερα από ένα σκεύος. Τα αγαπημένα μας μαγειρικά σκεύη: κατσαρόλα, γάστρα.

3. Επιλέγουμε συνταγές που δεν θέλουν πολύ προετοιμασία. Μόνο να πλύνουμε και να κόψουμε τα υλικά μας. Μετά τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα ή στη γάστρα και περιμένουμε να γίνουν.

4. Αυτό είναι τρελό κόλπο: δεν μαγειρεύουμε με λάδι. Στην κατσαρόλα βράζουμε το φαγητό μόνο με νερό, στη γάστρα δεν βάζουμε ούτε νερό (το φαγητό βράζει στο ζουμί του). Το λαδάκι (ελαιόλαδο, μόνο), το ρίχνουμε στο φαγητό ωμό (το λάδι), αφού έχει μαγειρευτεί (το φαγητό), όλο μαζί, ή στο πιάτο του ο καθένας χωριστά. Αυτό το κάνουμε για τρεις λόγους; α) το ωμό λάδι είναι πολύ πιο νόστιμο από το μαγειρεμένο, το οποίο έχει βαρύνει σαν λάδι μηχανής (έχει και αυτό τη νοστιμιά του βέβαια), β) είναι πολύ πιο υγιειινό και γ) τα κουζινικά πλένονται πανεύκολα, σαν τα ποτήρια (έτσι δεν κουράζεσαι στο πλύσιμο στο χέρι ή δεν βάζεις τούρμπο πρόγραμμα στο πλυντήριο πιάτων.

5. Πλένουμε, αν μπορούμε, τα πάντα στο πληντύριο πιάτων (και τις κατσαρόλες). Αποφεύγουμε να αγοράζουμε και να χρησιμοποιούμε εργαλεία που δεν μπαίνουν στο πληντήριο πιάτων.

Troubleshooting

1. Τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα κανονίζουμε με το αίσθημα ή/και την παρέα μια περιποιημένη έξοδο σε ταβέρνα/εστιατόριο της αρεσκείας μας και τρώμε ό,τι μας κάνει κέφι. Εδώ αλλάζει η αποστολή και το όραμα, άρα και η στρατηγική. Το φαγητό είναι διασκέδαση, άρα τρώμε μέχρι σκασμού και απολαμβάνουμε κάθε καλομαγειρεμένη, τσιγαρισμένη, τηγανισμένη, σωταρισμένη κ.λπ. μπουκιά. Αγού δεν έχουμε μετά και λάτζα…

2. Αν δεν προλαβαίνουμε ή δεν κάνουμε κέφι να μαγειρέψουμε, δεν είναι κακό να παραγγείλουμε. Με μέτρο, όμως, για να κοιμηθούμε και σαν άνθρωποι το βράδι.

3. Καλύτερα να παραγγείλεις, παρά να ρίξεις τα μούτρα σου και να πας να φας στη μαμά/πεθερά (εκτός και αν το κάνεις για την παρέα -σπάνιο, αλλά συμβαίνει-, όπότε πάμε στην κατηγορία troubleshooting 1).

4. Αν έχεις τα λεφτά και μπορείς να φας εγγυημένα καλό φαγητό έξω, φάε έξω.

Προλαβαίνω αυτούς που θα πουν ότι με τις οδηγίες μου το φαγητό είναι ξενέρωτο. Βάλτε λίγο φαντασία, ρε φιλαράκια. Εχθές π.χ., έφτιαξα το εξής: μπουτάκια κοτόπουλου, μανιτάρια ολόκληρα (φρέσκα ή κατεψυγμένα, αποφύγετε την κονσέρβα), λαχανάκια βρυξελλών, πατάτες, κρεμύδι, σκόρδο. Όλα στη γάστρα, και από πάνω πιπέρι, κάρυ, ρίγανη, ένα μίγμα 10 βοτάνων (αλάτι βοτάνων το λένε), τρεις φρέσκιες ντομάτες και τριμμένο ανθότυρο (ή φέτα). Μιάμιση ωρίτσα στο φούρνο στους 200 βαθμούς και λαδάκι καθένας στο πιάτο του στο σερβίρισμα. Ακόμα γλύφομαι. Και τώρα που το σκέφτομαι, θε έπρεπε να έχω ρίξει και μια χούφτα σταφίδες. Αν αυτό το βρίσκετε ξενέρωτο, από κάπου χάνετε…

Τι κάθομαι και γράφω; Ό,τι μου ΄ρθει. Κόψτε μου τη χρηματοδότηση!

Και μια που το ‘φερε η κουβέντα, λέω να ξαναγράψω για τους φοιτητές, γιατί λυπήθηκα εχθές στον Χατζηνικολάου του κακόμοιρους τους πρυτάνεις (οι πανεπιστημιακοί είναι πρώτοι ή δεύτεροι στη διαφθορά κοντά στους εφοριακούς και τους πολεοδομικούς, με άψογες σχέσεις με τον υπόκοσμο) που παλεύουν για το δημόσιο πανεπιστήμιο εναντίον των κακών φοιτητών και των παλιόπαιδων των ΕΑΑΚ.

Φιλάκια.

Advertisements

9 thoughts on “στρατηγικός σχεδιασμός (για φαΐ μιλάμε)

  1. Πςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!

    Έπος έγραψες, μιλάμε! Έπος! :P

  2. Μην ξεχνάς και την κοινωνική διάσταση του μαγειρεμένου φαγητού και δη όταν μαγειρεύεται και προσφέρεται στο έτερο ήμισυ ως δείγμα αγάπης και αφοσίωσης. Ο λαός λέει ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι – αρκεί το φαί να μην σε κάνει ασήκωτο και για άλλα πράγματα – και έχει δίκιο. Τα πάντα στην παράδοσή μας σχετίζονται άλλωστε με το φαί. Γάμοι, κηδείες, γενέθλια όλα εμπεριέχουν το σαβούρωμα ως απαράιτητο στοιχείο το οποίο θα «κλείσει» την εκδήλωση.
    Στην καθημερινότητα, αν δουλεύεις κι όλας, το να γυρίσεις και να βρεις μαγειρεμένο φαί ενώ πεινάς σα λύκος και βαριέσαι ακόμα και να ανέβεις τις σκάλες, είναι η υπέρτατη εκδήλωση αγάπης και ενδιαφέροντος προς τον άλλον.
    Επίσης, αν φας έξω, καλό είναι να αποφεύγεις τα φαστ φουντ, όχι μόνο λόγω αμφιβόλου – τι αμφιβόλου, χάλια είναι – ποιότητας φαγητού, αλλά κι επειδή μετά το 45λεπτο τελειώνει η όλη διαδικασία και τελικά δεν έχει και νόημα.

  3. Μου άνοιξες την όρεξη!!! Λέω να μαγειρέψω τίποτα!
    Αν και πλέον δεν ασχολούμε τρομερά με το άθλημα, πιστεύω ότι τις καθημερινές – βαριές και ζόρικες μέρες, καλό είναι κανείς να κάνει ένα γευμα τη μέρα και το βραδάκι να τρώωει κάτι ψιλό. Άλλωστε με τόσο τρέξιμο που πέφτει δεν απολαμβάνεις το φαγητό. Λειτουργεί μόνο το ένστικτο της επιβιίωσης μέσω του χορτάτου στομαχιου…

    Γιαυτο η πιο μεγάλη απόλαυση είναι να τρως τα Σαββατοκύριακα, μερακλίδικα κόλπα, που δεν είναι ανάγκη να είναι και τίποτα παλαβό. Ωρες, ώρες νοσταλγώ και ανακαλύπτω από την αρχή την διαχρονική ουσία και νόημα των απλών (πραγματικά απλών) μαγειρευτών φαγητών. Ούτε περίπλοκες συνταγές, διακόσια συστατικα, ούτε σουβλακοπιτσες. Λιτά και όμορφα! Αργά και απολαυστικά!

  4. Φίλε Σφυροδρεοανιστή, σε νιώθω. Όντως, είναι ύψιστη πράξη αγάπης και ερωτισμού, καθώς και μοναδική αίσθηση για έναν άντρα το να τον περιποιηθεί η αγαπημένη του μαγειρεύοντας για εκείνον. Υπέροχο τελετουργικό! Μπορεί να κλείσει, να ανοίξει ή να σώσει σπίτια, λέμε.
    Για ένα εργαζόμενο ζευγάρι, όμως, αυτό δεν μπορεί να είναι καθημερινότητα. Και καλύτερα, δηλαδή, γιατί σωστό είναι, κατά τη γνώμη μου, να απελευθερώνεται η γυναίκα από το νοικοκυριό και να μπαίνει στην παραγωγή. Άλλωστε, αν αυτή η περιποίηση είναι καθημερινή για χρόνια, παύει να είναι «ύψιστη πράξη αγάπης και ερωτισμού» και γίνεται ρουτίνα. Με αυτή την αφετηρία, λοιπόν, πιστεύω ότι το μαγείρεμα και η λάτζα στην καθημερινή ζωή πρέπει να καταλαμβάνει τον λιγότερο δυνατό χρόνο και κόπο, να γίνεται από όποιον έχει χρόνο ή και από τους δύο μαζί (όχι αποκλειστικά από τη γυναίκα, δηλαδή) και να σκοπεύει στην ελαφριά διατροφή (τα ΣΚ με τις παρέες είναι άλλη φάση, όπως είπαμε).

    Παύλο, ταυτίζομαι μαζί σου, λέμε. Και για το ελαφρύ φαγητό τις βαριές ζόρικες μέρες και στη νοσταλγία για τα απλά μαγειρευτά φαγητά. Άλλωστε αυτά είναι και τα πιο εύκολα και τα λιγότερο μπελαλίδικα.

  5. Στο τίπι* εννοείς, όχι στην κουζίνα. Και εγώ μαζί σου. Μην κοιτάς που λέω μαλακίες για να τις καλοπιάνω. Ουγκ!

    Καλώς τον!

    *Σκηνή των ινδιάνικων καταυλισμών που βλέπομε στα καουμπόυκα.

  6. Γενικά το φαί πάντως δεν έχει υψηλή απόδοση. Κι όταν λέω απόδοση εννοώ τις μουρμουρητοώρες που γλιτώνεις. Έπειτα από μια πρόχειρη έρευνα πρέκυψαν τα εξής!

    Μαγειρεμένο φαί: 5 ΜΩ*
    Φαί Παραγγελίας απ’ έξω: 1ΜΩ
    Δώρα.. εδώ χωρίζονται σε 2 κατηγορίες
    Δώρα για αποκλειστική γυναικεία χρήση: 72ΜΩ
    Δώρα που μπορεί να χρησιμοποιούνται από τους 2: 24-48ΜΩ
    Δώρα που κάνουμε για να τα χαιρόμαστε εμείς: -24ΜΩ**
    Σεξ: 96ΜΩ++

    *ΜΩ=Μουρμουρητοώρες
    ** Με αρνητικό πρόσημο δηλώνεται η πρόκληση της μουρμούρας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s