όχι

Δεν είναι τόσο η κούραση, οι περιορισμοί, η πειθαρχία, οι στερήσεις… Είναι αυτός ο γαμημένος φόβος. Φόβος την καθε παραμικρή ώρα και στιγμή. Ακόμη και στον ύπνο. Το τελευταίο «τσίμπημα» που μου έκανε ήτανε τρεις η ώρα τη νύχτα (πριν από δυο μήνες). Τη χάιδεψα απαλά στο κεφάλι, την ξύπνησα όσο πιο μαλακά μπορούσα και της ψιθύρισα πάρα πολύ τρυφερά: «αγάπη μου, μάλλον το έπαθα πάλι». Η τέταρτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια.

Την πρώτη φορά ήταν μια δυσφορία-μούδιασμα-κάψιμο που ξεκίνησε από το στέρνο και ανέβηκε σαν κύμα στο κεφάλι, αφήνοντας έναν δυνατό κόμπο στο λαιμό και ένα μούδιασμα στο αριστερό χέρι. Τη δεύτερη μια τραχιά ταχυκαρδία που σφυροκοπούσε 7 ώρες, την τρίτη ένας οξύς πόνος-βάρος στο στήθος. Το ίδιο και την τέταρτη, αλλά ο πόνος ήταν πολύ πιο ελαφρύς. Άνοιξε διάπλατα τα ματάκια της τα μεγάλα και με κοίταξε ήρεμα. «Τι έπαθες, αγάπη μου;». Φυσικά δεν περίμενε απάντηση. Ούτε και πήρε. Ήξερε. Με αυτόν τον φόβο ζούσε κι εκείνη, όχι λιγότερο από εμένα. Με χάιδεψε στο χέρι τρυφερά και με προσοχή μη «σπάσω», αλλά αρκετά δυνατά ώστε να συμπονεθούμε τόσο όσο μπορούσαμε περισσότερο, για να πάρουμε τη βαθιά ανάσα, να σηκωθούμε βαρείς «σαν τις σπασμένες καρδιές»* και να ξεκινήσουμε τη γνωστή μας πορεία προς τα επείγοντα. Δυο χρόνια με αυτόν τον φόβο. Που ζεις κανονικά, κυκλοφορείς, δουλεύεις, μόνο που περιμένεις την καρδιά σου να κρασάρει ανά πάσα στιγμή, χωρίς να ξέρεις πόσο πολύ ή λίγο και τι θα αφήσει πίσω του το κρασάρισμα. Ευτυχώς τα δικά μου κρασαρίσματα ήταν μικρά.

Προχθές η εξέταση ήταν αρνητική! Τι κωλολέξη είναι αυτή! Πώς να χωρέσει το μέγεθος του νοήματος αυτού του αποτελέσματος αυτή η λέξη: αρνητική. Πίπες! Αρνητική αρνητική αρνητική αρνητική. Που σημαίνει ότι η φλεγμονή που είχε μπαστακωθεί στην καρδιά μου και δεν κουνιότανε με τίποτα έχει εγκαταλείψει τον αγαπημένο τόπο διαμονής, αφήνοντάς μου για ενθύμιο μια μικρή ουλή από την πρώτη φορά που ήρθε απρόσκλητη να μείνει.

[Θυμήθηκα τώρα μια ιστορία του κυρίου Κόυνερ. Θα σας την πω όπως τη θυμάμαι, όχι ακριβώς όπως τη διατύπωσε ο Μπρεχτ. Πάει, λοιπόν, που λέτε, κάποιος στο σπίτι του κυρίου Κόυνερ και του λέει: «θα μείνω σπίτι σου, και εσύ θα με ταΐζεις, θα με φροντίζεις και θα υπηρετείς. Εντάξει;». Ο κ. Κόυνερ τον υπηρέτησε για χρόνια χωρίς να του δώσει απάντηση και χωρίς να του μιλάει καθόλου. Ο ακάλεστος καλοπερνούσε και χόντραινε μέχρι που πέθανε. Ο κ. Κόυνερ, αφού έβγαλε τον νεκρό από σπίτι τού είπε: «Όχι».]

Αρνητική, λοιπόν. Φαντάσου να έχεις κίνδυνο να πάθεις χοντρή ζημιά, αν πάρεις μεγάλη ανάσα. Και να ζεις τη ζωή σου «κανονικά», παίρνοντας, όμως, όσο πιο μικρές ανάσες μπορείς, έχοντας αυτόν τον διαρκή φόβο. Και μια μέρα να σου πούνε «ΟΚ, μπορείς να αναπνεύσεις κανονικά». Κάτι τέτοιο είναι αυτό το «αρνητική», στην περίπτωσή μου. Κάτι υπέροχο, δηλαδή. Αλλά, ρε αδέρφια -και αυτό είναι που θέλω να καταθέσω μέσα από όλη αυτή την ιστορία- μπορεί η καταχνιά να έφυγε, ο φόβος να εξανεμίστηκε, αλλά ένα μέρος, μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο, του βάρους έχει μείνει. Τι γαμημένο πράγμα είναι αυτό; ξέρει κανείς να μου πει; Κάθε τι που περνάει από πάνω μας μας αφήνει ένα μέρος του βάρους του; Δεν φεύγει ποτέ πραγματικά και ολοκληρωτικά;

Καλό καλοκαίρι σε όλους, αγάπες :)

Αγάπη μου, τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα. Αμέ!

* Ατάκα του Φίλιπ Μάρλοου, του ήρωα του αγαπημένου μου Ρέιμοντ Τσάντλερ, δεν θυμάμαι από ποιο βιβλίο. Μάλλον από τον «Μεγάλο Αποχαιρετισμό», αλλά δεν είμαι σίγουρος.

Advertisements

12 thoughts on “όχι

  1. H συνειδητοποίηση της θνητότητάς μας είναι τούτο το βάρος Στέλιο. Kουβαλώ το ίδιο βάρος απ’ τα 16 μου αλλά τότε ήταν τεράστιο επειδή η εφηβεία για όλα έχει έναν μεγενθυτικό φακό. Mε τα χρόνια καταλάγιασε αλλά μη θαρρείς πως φεύγει πραγματικά και ολοκληρωτικά.
    Σημασία έχει να μην τινάξει κανείς τα πέταλα και να βρεθεί να τρώει πασατέμπο αντάμα με τον Άγιο Πέτρο. Oπόταν ένα βάρος θα κάμνομε θέμα; Mια χαρά είναι το βάρος Στέλιο και υπάρχει και χειρότερο: άλλοι το χουν το βάρος στη συνείδηση. Πιο απλό σου φαίνεται τούτο ή πιο εύκολο? Eίσαι μια χαρά κι αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

    -Xαίρομαι που είσαι μια χαρά! :P

  2. Ναι, ρε φιλαράκια. Δε φεύγει, το ξέρω. Αφού κάθε τι που περνάει από πάνω μας, μας ξαλαφρώνει και λίγο από την πρότερη αφέλειά μας. Ήθελα, όμως, να το πω. [γιατί, ως γνωστόν, δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω, εγώ!]

    Έχεις δίκιο, πάντως, ντομάτα. Στην τελική, το ότι μένει το βάρος, σημαίνει ότι πέρασε το πρόβλημα.

    Herr K., οπωσδήποτε χαλαρά. Άλωστε, το δικό μου είναι ένα τόσο δα βαράκι, δεν είναι και κανένας τίτανας.

    Δεν είναι και τόσο κακό πάντως. Μου δίνει ένα ύφος λίγο μυστηριώδες και λέω να αρχίσω να πουλάω μούρη. χεχε ;) :)

  3. να είσαι πάντα καλά
    ευχαριστώ για την επίσκεψη
    να έχεις χαρά το καλοκαίρι

    σε χαιρετώ όμορφα…

  4. Βαριές, «σπασμένες καρδιές» ίσως ναι, αλλά … και «αρνητική», άρα «όχι». Εξάλλου στην ατάκα του Μάρλοου (παρεμπιπτόντως από τον «Μεγάλο Ύπνο», πού όμως ομολογούμενως το μεγαλείο του «Μεγάλου Αποχαιρετισμού» δεν το φτάνει) οι σπασμένες καρδιές δεν είναι δα και τόσο βαριές.
    Και μέχρι να βαρύνουν πολύ έχουμε ακόμα δυο-τρία πραματάκια να κανονίσουμε.
    Να είσαι καλά!

    υγ. Τα πουλάκια δεν κάνουν ποτέ λάθη. Μερικές φορές τους ανατίθεται να πουν ψέμματα, και λένε. Λάθη όμως δεν κάνουν ποτέ.
    υγ.2 Όσο για τα «υπόλοιπα» βάρη, ευτυχώς θα λέγαμε εμείς. Αλλιώς σε παίρνει ο κάθε άνεμος.

  5. Φαίδρα μου, σε ευχαριστώ πολύ! :)

    Μαύρο Χάλι, καλά έκανα και χάρηκα, λοιπόν!
    Μέσα για τα δυο-τρία πραματάκια. Με όλη μου την καρδιά. Αυτός ο άνεμος λέω να αφήσω να με πάρει.

  6. Α, εδώ ήρθες πουλάκι μου και σ’ έψαχνα στα αμφιθέατρα, ήρθες να συντηρήσεις το μύθο σου…

  7. Ο λόγος που έφυγα τρέχοντας από το αμφιθέατρο είναι στο mail σου. Όσο για τον μύθο, δεν μπορείς να τον αγνοήσεις εύκολα…

  8. Έχεις ένα μοναδικό πλεονέκτημα,που μάλλον δεν αναγνωρίζεις.Πέρασες από κάτι τρομερό κι έμαθες να εκτιμάς περισσότερο αυτό που έχεις.
    Λίγοι άνθρωποι έχουν αυτήν την ευκαιρία.Άσε που στην περίπτωσή σου,μια λέξη αρνητική,είναι υπέρ του δέοντος θετική.
    Καλή μέρα να έχεις και μη φοβάσαι τίποτα πλέον ;)

  9. Καλά. Την άλλη φορά να ενημερώνεις. Χωρίς μεταφραστή εκεί μέσα τι να καταλάβει η σκάλα; (Αν και στο σουρεαλισμό θα έπρεπε να τα καταφέρνω καλύτερα…)

  10. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Πήγα να κλείσω την παρένθεση και σου έκλεισα το μάτι. Τίτανας!

  11. Vany, καλώς ήλθες (μέσω της κοινής μας φίλης, της ντομάτας, υποθέτω).
    Από την άποψη που το θέτεις, όντως έχω ένα σχετικό πλεονέκτημα και όντως εκτιμώ περισσότερο αυτό που έχω, αν και δεν ήταν και τόσο τρομερό τελικά. Μια παιδική μου φίλη, ας πούμε, που τώρα έχει σπουδάσει και δουλεύει και είναι μια χαρά, τη γλίτωσε από λευχαιμία, όταν ήταν κοριτσάκι. Γίνονται και τέτοια. Εγώ απλώς τα χρειάστηκα, γιατί, αν και ήταν ελαφριά η φλεγμονή, ήταν στην καρδιά.
    Καλή σου μέρα και σε ‘σένα και σ’ευχαριστώ. Να είσαι πάντα καλά.

    Μάνο, σιγά μη σου υποβάλλω και σχέδιο μετακινήσεων :) :P . Ήταν θέμα ανωτέρας (ή μήπως ανωτέρου; ) βίας, λέμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s