σε 50 χρόνια

2 Ιουλίου 2058. Τον είχε πιάσει μανία τις τελευταίες ημέρες! Μανία με το ξεχασμένο πρώτο του blog, που το είχε ανοίξει ως Στέλιος Λεβαντής τον Φεβρουάριο του 2008, αναζητώντας την ομορφιά σε έναν κόσμο που πλάκωνε η ασχήμια. «Ό,τι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω, δεν στο ‘πα ακόμα»… αυτός ο στίχος του Χικμέτ δυνάστευε τη σκέψη του εκείνο το καλοκαίρι του ’58. Ο απολογισμός της ζωής του ήταν το καθήκον που είχε θέσει τελευταία στον εαυτό του και το υπηρετούσε με πρωτόγνωρο νεανικό ενθουσιασμό.

Το blog του Στέλιου Λεβαντή ήταν απαρχαιωμένης μορφής. Αναρτήσεις κειμένων που μπορούσες να εμπλουτίσεις με φωτογραφίες, βίντεο και ήχο διαδέχονταν η μία την άλλη με χρονική σειρά. Μισό αιώνα μετά τα blogs (1) είχαν εξελιχθεί σε τρισδιάστατους χώρους: άλλος είχε ένα δωμάτιο, που μπορούσες να μπεις, να δεις τις φωτογραφίες στο άλμπουμ που βρισκόταν στο κρεβάτι, να ξεφυλλίσεις τα βιβλία στη βιβλιοθήκη, να διαβάσεις το ημερολόγιο, το βιβλίο με τα ποιήματα ή το μπλοκ ζωγραφικής που βρισκόταν στο γραφείο, να ψαχουλέψεις τα βυνίλια στη δισκοθήκη και να βάλεις κάποιο να παίξει στο πικάπ. Πόσο παράξενα είχε επιστρέψει το παρελθόν στο μέλλον! Μπορούσες να βρεις αντικείμενα όλων των εποχών να χρησιμοποιούνται στα διάφορα blogs. Μπορούσες να σχολιάσεις ό,τι έβλεπες και άγγιζες ή να αφήσεις ένα δώρο που έφερες. Αν ήσουν της παρέας, θα υπήρχε ένα αντικείμενο σε ειδικό χώρο που θα άνοιγε μια πύλη στο δικό σου blog, το οποίο θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε μορφή μπορούσε να γεννήσει η φαντασία σου, από μια απομονωμένη παραλία μέχρι το κόκπιτ ενός αεροπλάνου, αλλά και χώρους εντελώς πρωτότυπους, που, αν και χτίζονταν πάνω σε υλικά της πραγματικότητας, διαμόρφωναν κάτι τελείως νέο και πρωτότυπο. Ο Γ. ξαφνικά νοστάλγησε την απλότητα εκείνων των παλιών blogs σαν του Στέλιου Λεβαντή.

Ανέτρεξε στις αναρτήσεις της 2ης Ιουλίου. Η πρώτη ήταν του Ιούλη του 2008. Θυμήθηκε… Είχε ανάμικτα συναισθήματα εκείνη την ημέρα. Άνοιξε, όπως έκανε κάθε πρωί όταν έφτανε στο γραφείο, τον RSS Reader του για να δει τίτλους ειδήσεων και τα νέα post από τα blog που παρακολουθούσε. Ύστερα μπήκε στο dashboard του δικού του blog. O Άθλιος τον είχε προσκαλέσει σε μπλογκοπαίχνιδο. Ωχ, ρε γαμώτο! Δεν του άρεσαν τα πλογκοπαίχνιδα. Αυτό, όμως, είχε κάτι το ξεχωριστό. Του θύμισε μια ιστορία του κ. Κόυνερ. Ρώτησαν τον κ. Κόυνερ: «τι κάνετε όταν αγαπάτε κάποιον»; «Φτιάχνω ένα πορτραίτο του και προσπαθώ να του μοιάζει», απαντά ο κ. Κόυνερ. «Το πορτραίτο;». «Όχι, ο άνθρωπος», απαντά ο κ. Κόυνερ. Ένα πορτραίτο του κόσμου, σκέφτηκε ο stelios. Καθόλου άσχημη ιδέα!

Παραλίγο να το ξεχάσει. Την επομένη, στις 3 Ιουλίου, είχε τα γενέθλιά της η εγγονή του, η Χ. Έκλεινε τα 19. Τι περίεργο κορίτσι! Ανήκε σε μια γενιά ολότελα διαφορετική από τη δική του, μεγαλωμένη σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.

Η κρίση που είχε ξεκινήσει στην παγκόσμια οικονομία το 2008 είχε προκαλέσει μια σειρά επαναστάσεων που άνοιξαν τον μεγάλο παγκόσμιο επαναστατικό πόλεμο, ο οποίος έληξε το 2014 με συντριπτική ήττα των αστικών τάξεων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Σύντομα ακολούθησαν επαναστάσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Το 2058 δεν υπήρχε πλέον ελεύθερη αγορά πουθενά στον πλανήτη. Η παγκοσμιοποίηση (2) της παραγωγής είχε ολοκληρωθεί ταχύτατα μετά από αυτό, κυριαρχούμενη από τη λογική του open source (3). Η κατάργηση της ιδιοκτησίας και των πατεντών και η δυνατότητα της επικοινωνίας και της ταχύτατης κοινωνικοποίησης των πληροφοριών και της γνώσης μέσω του διαδικτύου έκτης γενιάς είχε οδηγήσει σε πρωτόγνωρη ανάπτυξη παγκοσμίως. Μια μικρή ιδέα που μπορεί να είχες, αν την έβαζες στο κατάλληλο forum ή ανοιχτό project μπορούσε να εφαρμοστεί στην παραγωγή την επόμενη εβδομάδα σε μια άλλη χώρα και να έλυνε το χ πρόβλημα, ή απλώς να συνέβαλλε στη γέννηση μιας νέας παραγωγικής εφαρμογής. Πολύ γρήγορα ο κόσμος προσανατολίστηκε με αξιοθαύμαστο πάθος -και χωρίς το κίνητρο της αμοιβής, αλλά με τον εκστατικό ενθουσιασμό που σου προκαλεί το γεγονός ότι συμμετέχεις σε κάτι συλλογικό που αλλάζει τον κόσμο, που βοηθάει πρακτικά στη βελτίωση της ζωής συνολικά- στη λύση των μικρών και μεγάλων προβλημάτων της ανθρωπότητας. Με αυτόν τον τρόπο υπήρξε πρωτοφανής αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού σε όλον τον πλανήτη, ενώ ξεπεράστηκαν πολύ γρήγορα προβλήματα που χρόνια συντηρούσε ο παλιός κόσμος της αγοράς, με πρώτο την πείνα και έπειτα το ενεργειακό και το περιβαλλοντικό (4).

Ο διαχωρισμός πνευματικής και χειρονακτικής εργασίας είχε δεχτεί καίριο πλήγμα (5). Πλέον μορφώνονταν όλα τα μέλη της κοινωνίας (6), ενώ η μεγάλη εργατική επανάσταση είχε δημιουργήσει άλλα ήθη: ντροπή και δείγμα πνευματικής αναπηρίας ήταν πλέον όχι να κάνεις, αλλά να απέχεις από χειρονακτικές εργασίες. Στις οικοδομές, για παράδειγμα, ολόκληρο το συνεργείο, από τον μηχανικό μέχρι τον αρχιτέκτονα, υλοποιούσε το αρχικό σχέδιο στην πράξη και με χειρονακτική εργασία, ενώ θεωρούνταν εξίσου ντροπή να μην μπορεί να καταλάβει κάποιος από επιστημονική άποψη τι είναι αυτό που κάνει με τα χέρια του. Ο καταμερισμός της εργασίας είχε λειτουργική σημασία και δεν είχε να κάνει με το επίπεδο μόρφωσης ή αμοιβής. Απλώς κάποιος έκανε σε συνεννόηση με την ομάδα αυτό που θεωρούσε ότι του ταίριαζε περισσότερο, θεωρώντας προσωπικό χρέος του καθενός τη συμβολή και στο «θεωρητικό» και στο «πρακτικό» μέρος της δουλειάς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα κάθε έργο να παράγει και πρωτότυπες διαδικασίες και πλήθος νέων ιδεών χάρη στη δυναμική της ομάδας που συζητούσε συλλογικά τι θα κάνει και πώς.

Η ανεργία είχε πλέον ιστορικό περιεχόμενο. Με τη νέα λογική στην οργάνωση της παραγωγής δεν περίσσευε κανείς (7). Όλοι συμμετείχαν με τις δυνατότητές τους. Αμέτοχοι δεν έμεναν ούτε οι ανάπηροι, ασφαλώς, οι οποίοι συνέβαλλαν καθοριστικά στους τομείς όπου αξιοποιούνταν. Ιδιαίτερα, βοήθησαν στην τεχνολογία για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, αλλά και στο σχεδιασμό των πόλεων και των κτηρίων, ώστε να μην υπάρχει καμία πρακτική και ουσιαστική διαφορά στη δυνατότητά τους να εργαστούν και να κινηθούν από τους πλήρως αρτιμελείς.

Η οικογένεια ( 8 ) είχε επίσης υποστεί βαθιές αλλαγές. Οποιοδήποτε οικονομικό ή ταξικό κίνητρο ή ακόμη και το ένστικτο της επιβίωσης είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας εντελώς ελεύθερο το πεδίο στον έρωτα, σε ό,τι αφορά τη σύναψη σχέσεων. Οι γυναίκες δεν είχαν κανένα υλικό μειονέκτημα έναντι των αντρών λόγω της μητρότητας, αλλά και καμία υποχρέωση παραπάνω. Όλοι οι ενήλικες είχαν γονικά καθήκοντα έναντι των παιδιών της κοινωνίας, τα οποία μεγάλωναν όλα μαζί σε κάθε γειτονιά, ενώ τη φροντίδα τους αναλάμβαναν εκ περιτροπής όλα τα ενήλικα μέλη, ανεξάρτητα αν είχαν δικά τους παιδιά ή όχι. Η ανατροφή των παιδιών ήταν καθήκον του καθενός προς την κοινωνία και όλοι εκπαιδεύονταν από μικροί για αυτό, με επιστημονικό και πρακτικό τρόπο, έτσι ώστε καμία παιδική ζωή να μην αφήνεται στην τύχη. Το αποτέλεσμα ήταν να έχει κάθε άνθρωπος αυξημένο αίσθημα ευθύνης προς τα παιδιά, σα να ήταν όλα δικά του και από φυσική άποψη.

Οι άνθρωποι εκείνη την εποχή είχαν μεγάλο πάθος για τα κοινά (9). Θεωρούνταν αδιανόητο, σοβαρή παράλειψη και μεγάλη ντροπή να μην είναι ενημερωμένοι και να μην έχουν συμμετάσχει με κάποιο τρόπο άμεσα στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη συλλογική ζωή. Η ανάθεση σε άλλους των αποφάσεων για τη συλλογική ζωή θεωρούνταν προσβλητικό της ελευθερίας του ατόμου και αυταρχισμός. Η αντιπροσώπευση χρησιμοποιούνταν μόνο για την εκτέλεση των αποφάσεων, και πάλι με αυστηρό έλεγχο των εκλεγμένων, που ήταν ανά πάσα στιγμή ανακλητοί από το συλλογικό όργανο που τους εξέλεξε.

Η Χ, παιδί αυτής της εποχής, δεν ήξερε από πόνο, ήξερε όμως από δημιουργία, ευθύνη και ελευθερία, κάτι που ο Γ. είχε γνωρίσει προς το τέλος της ζωής του, το μεγαλύτερο μέρος της οποία είχε ζήσει ως υποτελής, με φόβο, με ραγιαδισμό. Τώρα δεν υπήρχε αστυνομία ούτε στρατός (10). Τα αδικήματα εναντίον της ζωής και της κοινότητας αντιμετωπίζονταν άμεσα και ακαριαία από την αρμόδια συνέλευση, από τους πολίτες που είχαν οι ίδιοι την εξουσία -κανένας μόνος του αποκλειστικά, αλλά όλοι ως σύνολο, ως ομάδα- και δεν ήταν ανάγκη να επικαλεστούν μια άλλη εξουσία έξω από αυτούς. Από την άλλη ήταν αδιανόητο για τους παραβάτες να αντισταθούν.

19 ετών κοριτσάκι, λοιπόν, και η Χ είχε ήδη κάμποσα παιδιά υπό την ευθύνη της, αλλά κανένα δικό της ακόμη, και τρομερό άγχος για την ανατροφή τους. Είχε συμμετάσχει σε διαδικασίες λήψης πολύ σοβαρών αποφάσεων για τη συνοικία της και είχε γνωρίσει ήδη τον έρωτα.

Ο Γ. θαύμαζε την ωριμότητα και την αφέλεια αυτού του κοριτσιού. Ωριμότητα που αυτός δεν την έφτανε στα 81 του και αφέλεια που δεν είχε βιώσει ούτε στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Γιατί η Χ είχε μάθει την ευθύνη, αλλά όχι την ασχήμια. Κοίταξε την προμετωπίδα του αρχαίου blog και σκέφτηκε, αν είχε έρθει πια η ώρα που είχε ήδη πει ό,τι πιο όμορφο θα ήθελε να έχει πει. «Όχι», σκέφτηκε. Δεν το ‘πα ακόμα, και ούτε πρόκειται να το πω. Αυτή θα το πει, η εγγονή μου.

«Τι σκέφτεσαι πάλι και μειδιάς με δάκρυα στα μάτια, βρε παλιόγερε;», τον ρώτησε η σύντροφός της ζωής του από τότε. «Ότι είσαι ένα κουκλάκι, μωρό μου!» της πέταξε και της έφτιαξε τη μέρα. «Πώς τη ρίχνω ο πούστης, εξήντα χρόνια τώρα!» ψιθύρισε, και έφαγε μια φάπα.

———————————————-

Οι κανόνες του μπλογκοπαίχνιδου είναι απλοί. Γράφεις πώς φαντάζεσαι τον κόσμο σε 50 χρόνια σε δέκα φράσεις. Με τη σειρά μου θα καλέσω όλους μου τους μπλογκοφίλους -όχι αυτούς που μου αρέσουν και διαβάζω, αλλά αυτούς που κάνουμε μπλογκοπαρέα- να καταθέσουν τα δικά τους όνειρα ή εφιάλτες, αν το κάνουν κέφι και μόνο. Και αν θέλει και κανένας άστεγος σχολιαστής να παίξει, τον φιλοξενώ ευχαρίστως.

Οι καλεσμένοι:

Μάνος, Herr K. (ξέρω, είσαι σε διακοπές, αλλά μπορεί να γουστάρεις), ΜαυροΧαλι, Άννα-Σίλια, Λιαστή Ντομάτα, Φαίδρα και Vany. Αν ξέχασα κανέναν, ας έρθει ακάλεστος.

Advertisements

33 thoughts on “σε 50 χρόνια

  1. Ρε συ, Μάνο, μη μου λες τέτοια. Είδες τι έπαθα τώρα; Κοκκίνησα.

  2. Απίστευτο ποστ όντως.Θα βάλω τα δυνατά μου,αν και χλωμό να γράψω κάτι τόσο όμορφο…;)

  3. Ευχαριστώ, Vany. Κάνε το κέφι σου και σίγουρα θα βγει ένα πολύ όμορφο ποστ. ;)

  4. Σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση . Με τιμά .
    Θα γράψω , αλλά μάλλον θα καθυστερήσω λίγο να το κάνω , γιατί από αύριο 4 Ιουλίου χαμηλώνω ταχύτητες …. και η μηχανή απλά στο ρελαντί , γιατί έρχονται τα παιδιά μου και θα ξοδεύω τον περισσότερο χρόνο μου για να τα χαίρομαι . Τον «μεγάλο» μου , έχω να τον δω , από πέρσι τέτοιο καιρό . Για λίγες ημέρες θα είναι , αλλά έτσι αποφάσισα να γίνει .
    Θα γράψω στο υπόσχομαι .
    Υπέροχο κείμενο . Μάλλον το … αρχαίο μπλογκ , τα είπε όλα τα όμορφα …

  5. Σίλιά μου, σου εύχομαι να περάσεις όμορφα με τους γιους σου …για να επιστρέψεις με όρεξη και να γράφεις για μας. :)

  6. 2 Ιουλίου 1958.

    Ο Pavlos κοίταξε σβέλτα το ρολόϊ του. Ήταν τρεις παρα τέταρτο και σε πέντε λεπτά θα ξεκίναγαν ότι προετοίμαζαν με απόλυτη μυστικότητα τα τελευταία πέντε χρόνια. Η δική του ευθύνη σε αυτή την εξέγερση θα ήταν καθοριστική, καθώς είχε αναλάβει όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες της ανάρτησης του Ε-Μανιφέστου στην Οριζοντιακή Προβολή.
    Έτσι οι χιλιάδες ακούραστοι και ηρωικοί αγωνιστές της Πορφυρής Ραψωδίας θα ξεκίναγαν για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, σε μια σύγκρουση που θα ήτανε ανελέητη και θα έθετε για τελευταία φορά το δίλημα Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Καθώς οι σελίδες του Ε-Μανιφέστου θα αιωρούνταν σε πλήρη τριδιάστατη απεικόνιση στους κεντρικούς άξονες των μητροπόλεων, οι πύρινες φράσεις του θα ζέσταιναν τις καρδιές των επανασταστών οι οποίοι θα εφορμούσαν για την κατάληψη των κυβερνητικών κτιρίων και ιδιαίτερα του ανάκτορου της Αυτοκρατορικής Κυβερνοεξουσίας. Ο συγχρονισμός θα ήταν άψογος, ο αιφνιδιασμός απόλυτος και το κτύπημα σχεδόν συντριπτικό. Η εκτίμηση ήταν ότι με βαρύτατες απώλειες οι δυνάμεις της Πορφυρής Ραψωδίας θα έδιναν τέλος στην κυβερνοκαπιταλιστική διακυβέρνηση, αποτινάσσοντας τον ζυγό της εκμετάλλευσης των κυρίαρχων σχέσεων παραγωγής και διαλύοντας κάθε καταπίεση και υποδούλωση του Παλιού Καπιταλιστικού Κόσμου(Π.Κ.Κ.). Το βαρύ τίμημα άξιζε καθώς οι δυνάμεις των Ελεύθερων από Εκμετάλλευση Ανθρώπων θα ανοικοδομούσαν μια νέα εποχή μέσα από τα ερείπια και τις στάχτες της τελικής σύγκρουσης. Η νέα αυτή εποχή θα δημιουργούσε με τα καλύτερα υλικά και εμπειρίες των προηγούμενων επαναστάσεων τις καλύτερες προϋποθέσεις για ανώτερη ανάπτυξη της κοινωνίας πέρα από κάθε επίπεδο ευημερίας που υπήρχε μόνο για τους λίγους στον Π.Κ.Κ. Οι σχέσεις παραγωγής, οι κοινωνικές διεργασίες, η καθημερινότητα των ανθρώπων θα είχε την ποιότητα και την ανώτερη διάσταση που έθετε το Ε-Μανιφέστο..
    Ο Pavlos σταμάτησε για λιγο να σκέφτεται το μετά. Μια βαθιά ανάσα και μια παύση δευτερολέπτων έριξε τους σφυγμούς της καρδιάς του που έπαλε σαν τρελή. Συνοφρυώθηκε και θυμήθηκε πριν 50 χρονιά πώς όλα ξεκίνησαν τόσο απότομα και απροειδοποίητα. Διάβαζε σε ένα από τα πολλά blog(προσωπικές ιστιοσελίδες ανταλλαγής απόψεων παλιας τεχνολογίας) κάποια έξυπνα σχόλια και κριτικές από κάποιον άγνωστο τότε Στέλιο Λεβάντη. Η διεθνής κατάσταση τοτε επέτρεπε τέτοιες εκδηλωσεις ψευτοδημοκρατίας και δήθεν ελευθερίας, αρκεί όλα να γινόντουσαν αθόρυβα, σιωπηλά και εννοείται πάντα ηλεκτρονικά. Άλλωστε τι τους ένοιαζε τους απο πάνω τι έγραφαν διαφοροι απίθανοι τύποι στα ιστολόγια τους? Θα χανόντουσαν οι λέξεις και ιδέες τους στην πολυμορφία, πολυφωνία, ανωνυμία που αυτοί θεωρούσαν πλεονέκτημα και αν κανείς κουνιόταν το πολύ πολύ να «έπεφτε» κανένας server και θα το ξέχναγαν μετά από καμιά βδομάδα μουρμούρα.
    Όμως κάπου εκεί που όλα ήταν σίγουρα και ήσυχα ξεκίνησε κάτι που κανείς δεν περίμενε. Ο Στέλιος Λεβάντης που είπαμε προηγουμένως, έγραψε ένα ονειροπόλο άρθρο με τίτλο «σε 50 χρόνια». Τίποτα το σπουδαίο. Απλά μαζί με τα όνειρα και τις φαντασιώσεις του, όπως κακώς εκτίμησαν οι ανθρωπ-αστυνόμοι της εποχής, περιγράφησαν με ακρίβεια και οι λεπτομέρειες μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης βασισμένης στις αξίες της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της εργασιακής δημιουργικότητας, της ευρείας κοινωνικής αλληλοβοήθειας και διαπαιδαγώγησης. Πολλά στοιχεία αυτού του άρθρου υποτιμήθηκαν από τους Ιδεο-Διώκτες της εποχής, και τα φαντάσματα του παρελθοντος που με τόσο κόπο είχαν ξορκίσει τον προηγούμενο αιώνα άρχισαν να σχηματίζουν μια κάποια υλική υπόσταση.
    Το άρθρο του Λεβάντη μετά από λίγα χρόνια περιήγησής του στο διαδίκτυο γνώρισε μεταφράσεις, εκτυπώθηκε και μοιράστηκε σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, έγινε ένα καινούριο εγχειρίδιο Επανάστασης και εξέγερσης. Κάπου εκεί άρχισαν να γυρίζουν οι καιροί. Άγριοι πόλεμοι και ιμπεριαλιστικές εκστρατείες που ήδη είχαν ξεκινήσει επεκτάθηκαν σε όλο τον πλανήτη. Απο άκρη σε άκρη οι ορδές της μελλοντικής πολυεθνικής Αυτοκρατορικής Κυβερνοεξουσίας κατέστρεφαν και γκρέμιζαν χώρες και λαούς. Η Ασία και η Λατινική Αμερική είχαν παραδοθεί στις φλόγες των νεων όπλων των ανελέητων στρατιών. Οι λίγες χώρες που αντιστάθηκαν(Βολιβία, Βενεζουέλα, Κούβα, κ.α.) πλήρωσαν βαρύτατο φόρο αίματος. Στις δε χώρες του δυτικού κόσμου ξεκίνησε ένα ατελείωτο κυνηγητό των αντιφρονούντων ή απλά διαφωνούντων. Απαγωγές, συλλήψεις, εν ψυχρώ εκτελέσεις.
    Μια τέτοια μέρα μαθεύτηκε ο χαμός του Στέλιου. Το ιστολόγιο του έχοντας επηζήσει δεκάδων επιθέσεων είχε μετατραπεί σε κέντρο αντιπληροφόρησης και οργάνωσης διαμαρτυριών. Οι λέξεις που ξεπηδούσαν από τα άρθρα του ενέπνεαν τον αγώνα ενάντια στην βαρβαρότητα που σάρωνε τις ζωές όλων. Και κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί…
    Λέγεται ότι τον βρήκαν να γράφει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του. Τους κοίταξε σαν να τους περίμενε και χαμογέλασε. Δεν του αφήσαν περιθώριο ούτε διαφυγής ούτε τελευταίας επιθυμίας. Τον εκτέλεσαν εν ψυχρω… Και από εκείνη τη μέρα το περίφημο άρθρο του Στέλιου «σε 50 χρόνια», ονομάστηκε Ε-Μανιφέστο. Διαβάστηκε σε σπίτια, σε εργατικές μαζώξεις, σε πανεπιστήμια, σχολεία, μέχρι που όλα άρχισαν να ελέγχονται και να φρουρούνται. Η τρομοκρατία και ο ασφυκτικός έλεγχος δεν είχαν προηγούμενο. Ο Pavlos δεν ακολούθησε τον δρόμο των υπολοίπων bloggers φίλων του Στέλιου. Κάτι του έλεγε ότι ο δρόμος της ανατροπής ήταν μακρύς και δύσβατος, το έλεγε εξάλλου και το άρθρο του Στέλιου. Έπρεπε να περιμένει, να οργανωθεί και να οργανώσει με απίστευτη υπομονή. Κινδύνευε να θεωρηθεί ακόμη και προδότης ή δειλός από τους συντρόφους του.
    Δεν δίστασε όμως. Τον ακολούθησαν λίγοι και καλοί φίλοι στην αφάνεια και την ανωνυμία της παρανομίας. Όλοι μαζί εγκατέλειψαν φίλους, οικογένειες και δουλειές. Όσοι ακολούθησαν άλλες τακτικές συνελήθησαν και εκτελέστηκαν ή έγιναν τσιράκια του νέου καθεστώτος. Τα χρόνια της παρανομίας πέρασαν αργά και βασανιστικά με την συνεχή καταδίωξη από τους πραίτοριανούς του καθεστώτος. Η τεχνολογία χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές εις βάρος της μυστικής τους οργάνωσης που την ονόμασαν Πορφυρή Ραψωδία. Σύντροφοι ξετρυπώθηκαν από ασφαλή κρυσφήγετα, χρόνια οργανωτικής δουλειάς ακυρωνόντουσαν από «έξυπνα» κατασκοπευτικά όπλα και μηχανισμούς, αλλά υπήρχε και η αντίθετη διαδρομή. Ακριβώς σαν τις παλιές αντιλήψεις της διαλεκτικής δεν γινόταν αυτή η δράση να μην γεννήσει την αντίδραση της, να μην ξεπηδήσει κάτι νέο από το παλιό και σάπιο οικοδόμημα της Αυτοκρατορικής Κυβερνοεξουσίας. Έτσι γεννήθηκε, ορθοπόδησε και ανδρώθηκε η οργάνωση που θα χτυπιόταν μέχρι τέλους με την κυβέρνηση του αίματος και της εκμετάλλευσης…
    Ο Pavlos κοίταξε τους δείκτες του παλιού ρολογιού του. Συγκλίνανε με αποφασιστικό ρυθμό προς το μηδέν, γυρνώντας τη σελίδα της ιστορίας ακριβώς 50 χρόνια μετά την ανάρτηση του κείμενου του Στέλιου στο Omorfa. Χαμογέλασε και έγνεψε με νόημα στον Γιάννη, τον 20 χρονο σύντροφο του, να εγκαταστήσει το λογισμικό που η φίλη του Χ. κατασκεύασε. Στη συνέχεια έκαναν με μεγάλη ταχύτητα τις περίπλοκες συνδέσεις στα καλώδια του υπολογιστικού κέντρου και ενεργοποιώντας το υπονομευτικό λογισμικό το Ε-Μανιφέστο ξεχύθηκε στις λεωφόρους των μητροπόλεων, στις οθόνες των υπολογιστών και τα σπίτια των ανθρώπων όλης της γής. Τίποτα δεν μπορούσε να κόψει τη μετάδοση.
    Πήραν με το Γιάννη τα σακίδια με τα πολεμοφόδια τους, ζώστηκαν με τα σύγχρονα ηλεκτρονιακα παλμοβόλα και βγήκαν να ενωθούν με το πολύβουο πλήθος που έβγαινει από κάθε μεριά και πλημύριζε τους δρόμους…
    Πάνω από τα κεφάλια τους σε φλογερά γράμματα ξεδιπλωνόντουσαν οι λέξεις :

    2 Ιουλίου 2058. Τον είχε πιάσει μανία τις τελευταίες ημέρες! Μανία με το ξεχασμένο πρώτο του blog, που το είχε ανοίξει ως Στέλιος Λεβαντής τον Φεβρουάριο του 2008, αναζητώντας την ομορφιά σε έναν κόσμο που πλάκωνε η ασχήμια. «Ό,τι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω, δεν στο ‘πα ακόμα»…

  7. Κοίτα τώρα, ρε συ Παύλε. Είχα βγει και περπατούσα σα μανιακός στην παραλιακή, ακούγοντας στο mp3 ένα συνονθύλευμα από Jethro Tull, Rolling Stones, Cure και Eric Clapton, όταν μου καρφώθηκε μια τρελή ιδέα: ένα μπλογκο-wiki-στόρημα. Να παίρνει, δηλαδή, πάσα ο ένας από τον άλλο και να γράφουμε την ιστορία της επανάστασης που έρχεται. Και γυρνάω σπίτι, ανοίγω το μπλογκ και βρίσκω αυτό το σχόλιο, και μάλιστα στο spam! Βρε λες να ξεκινήσουμε το μπλογκο-σκίτσο της επανάστασης;

    Σ’ ευχαριστώ, ρε φίλε, για τα πολύ όμορφα που λες για το ποστ μου με αυτή την ιστορία που έφτιαξες. Μόνο ένα παράπονο: εγώ βάζω τον άνθρωπο πίσω από τον Λεβαντή -την αφεντιά μου,δηλαδή- να ζει στα 81, και όχι μόνο να μην είναι χούφταλο, αλλά να κάνει και τσαχπινιές με το κορίτσι του, και εσύ με σκοτώνεις σε λίγα χρόνια από τώρα, ρε φίλε! :)
    Είναι από τα πιο ωραία σχόλια που έχω δει σε μπλογκ, Παύλε. Ευχαριστώ.

  8. Στέλιο. Tέλειο ποστ!
    Oμως, σε όλα τα …επιστημονικής φαντασίας είμαι εντελώς στούρνος. Mιλάμε, γραμμή δε μπορώ να γράψω. Προσπάθησα, αλλά δεν…. :(

  9. Είσαι απίστευτα αφελής.

    Υποθέτω όλοι οι αριστεροί είναι αφελείς.

    Αδυνατείς να καταλάβεις ότι οι άνθρωποι δεν είναι εκεί που είναι επειδή κάποιος κακός τους καταπιέζει αλλά επειδή πολύ απλά αυτό αξίζουν, ή αλλιώς, απλοϊκά, μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό τους.

    Τέτοια κοινωνία που περιέγραψες δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ… είναι απλός ενάντια στους νόμους της φύσης.

  10. Λιαστή ντομάτα, όπως είχε(ς) γράψει κάποτε και μια μπλογκοφιλενάδα μου «Στο κάτω κάτω της γραφής, εάν το γενικεύσουμε, θα δούμε πως δεν πάμε για πρωτάθλημα. Φιλικός ειν’ ο αγώνας…». Το θέμα είναι να κάνουμε το κέφι μας, όχι το χρέος μας, λέω εγώ. Τα φιλιά μου. ;)

    Ξεκούραστε και ανανεωμένε, θα περιμένεις τη Δευτέρα για πάντηση επί της ουσίας.
    Ελλάδα είσαι ακόμα; Μην τύχει και δε μου το πεις πριν φύγεις. Χωρίς τις δικές μου ευχές για καλή τύχη, γίνεται να πας στα ξένα, ρε; :)

  11. Haha! Oraios!

    Gia auto eimai ksekourastos & aneomenos… epeidi feugo sintoma kai tpt den me peirazei pia… as pane ola sto vronto, ego tin kano sintoma! haha!

    Re Stelara, les na kano kai ego diko mou blog, na pigaineis kai esi ekei me tin sira sou na me krazeis?? ;-)

  12. Φίλε μου, εγώ πάντως δεν το έχω μετανοιώσει που άνοιξα το μπλογκ. Αν ανοίξεις και εσύ, σίγουρα θα κάνω τις βόλτες μου. ;)

  13. Λοιπόν, ανανεωμένε, πρόσεξε. Η τρίτη περίοδος της παλαιολιθικής εποχής ξεκινάει περίπου πριν 40.000 χρονια. Το πρώτο κράτος, με εξουσία, στρατό και υποτυπώδη γραφειοκρατεία εμφανίστηκε περίπου πριν 4.000 χρόνια. Μέχρι τότε οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς εξουσία, ανταγωνισμούς, εκμετάλλευση κ.λπ. Ήταν ελεύθεροι, ισότιμοι, με συλλογική ευθύνη, περίπου όπως τους περιγράφω 50 χρόνια μετά, αλλά με πρωτόγονη μορφή. Όταν γίνονταν πόλεμοι, γίνονταν μόνο για λόγους επιβίωσης, οι αιχμάλωτοι ενσωματώνονταν στη φυλή των νικητών ισότιμα ή αφήνονταν ελεύθεροι, και οι σκοτωμοί ήταν οι ελάχιστοι αναγκαίοι – όπως περίπου συμβαίνει και με τα ζώα, δηλαδή, που δεν σκοτώνουν ποτέ περισσότερο από ό,τι χρειάζεται για την επιβίωσή τους. Συνεπώς υπήρξε κοινωνία σαν αυτή που περιγράφω, αλλά με πρωτόγονη μορφή, και μάλιστα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από την κοινωνία της εκμετάλλευσης. Σε 40.000 χρόνια ανθρώπινης παρουσίας (σου κάνω μεγάλη χάρη με τα νούμερα, που δεν μετράω από την εμφάνιση του homo sapiens πριν από 200.000 χρόνια) μόλις τα 4.000 χρόνια έχουμε εξουσία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από πού προκύπτει, λοιπόν, ότι αυτή η κατάσταση, της εκμετάλλυεσης, της καθυπόταξης και του πολέμου όλων εναντίον όλων είναι στη φύση του ανθρώπου; Από πουθενά. Το ζήτημα είναι, κατά τη γνώμη μου, αν εκείνη η παλιά κατάσταση ισοτιμίας, ελευθερίας και συλλογικότητας μπορεί να ευδοκιμήσει στις σύγχρονες συνθήκες επιστημονικής και βιομηχανικής ανάπτυξης. Ως προς αυτό το ζητούμενο, τόσο εγώ όσο και οι άλλοι αριστεροι, δεν είμαστε αφελείς, αλλα ανεπαρκείς.

  14. Πνίγηκαν στα νερά της χθεσινής νηνεμίας. Σήμερα είναι μια κακή μέρα επιστροφής στο γραφείο.

  15. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο. Που έρχονται και σε ζαλίζουν κάποιες συναδέλφισσες: Και πού πήγατε; Πώς περάσατε;
    Ενώ εσύ είσαι εμφανώς κακόκεφος.

  16. Αλήθεια ε; Και, δεν μου λες; Πού πήγατε, πώς περάσατε, πού φάγατε, τι φάγατε; :)

  17. Παράθεμα: 2058 μ.Χ. « Herr K.

  18. Πολύ ευχαριστούμε για την πρόσκληση. Συνεδριάζουμε και … παίζουμε.

  19. Stelio i apantisi sou einai lathos se TOSA POLLA simeia, pou bariemai na apantiso….

    Katarxas, DEN ISOUN EKEI PRIN 40.000 XRONIA GIA NA KSEREIS TI KANANE TOTE OI ANTHROPOI OPOTE MIN PARISTANEIS OTI KSEREIS!!!!!!!!!!!!!!!!

    Deuteron……….

    DEN IPARXEI ISOTIMIA STIN FISI!!!!!!!!!!!!!!!

    O megalos gorillas skotonei tous pio athinamous gorriles gia na exei tis thilikes oles dikes tou. To liontari kanei to idio, skotonontas opion paei na parei tin thesi tou stin ageli!

    TO MEGALO PSARI TROEI TO MIKRO STELIO!!!!!

    KSIPNA STELIO KSIPNA!!!! KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO KSIPNA!!!!KSIPNA STELIO!!!

    DEN IPARXEI ISOTITA STIN FISI!!!

    Ola einai mia thiarkeis maxi gia epiviosei tou isxiroterou!!!

    The strong prevail – the weak die.

    Auto ginete otan mia adinami gazela skotonete apo ena liontari. Oi dinatoi epivionoun, oi adinamoi ginonte trofi gia tous isxirous!

    KSIPNA STELIO!!!

    TO mono pou mporeis na kaneis stin zoi einai na epilekseis na eisai anamesa stous isxirous!!!

    Ola ta alla einai MALAKIES!!!

    To megalitero lathos ton aristeron einai oti den mporoun na katalaboun oti auto pou theloun paei enantia stous themeliotheis nomous tis fisis!!

    DEN EIMASTE OLOI ISOI!!! KAI KATHE GEGONOS STIN FISI TO APODIKNIEI KAI STA ZOA KAI SE EMAS!

  20. Obnoxius, πρώτον, μπορεί να μην έζησα πριν 40.000 χρόνια, αλλά υπάρχουν στοιχεία κια μελέτες για τη ζωή των πρωτόγονων.
    Δεύτερον, πουθενά στη φύση, εκτός από την ανθρώπινη κοινωνία, δεν υπάρχει εκμετάλλευση ενός ζώου από ένα άλλο. Επίσης, άλλο πράγμα είναι ο αγώνας για επιβίωση, και άλλο ο αγώνας για χλιδή από τη δουλειά των άλλων. Αυτό είναι αποκλειστικά ανθρώπινη επινόηση. Και έχει ιστορία πολύ μικρή σε σχέση με τη συνολική ανθρώπινη παρουσία στον πλανήτη.
    Αλλά, στην τελική, ακόμη και αν υπήρχε εκμετάλλευση στα ζώα και στη φύση, δε σημαίνει κάτι, γιατί τα ζώα δεν έχουν λογική να συζητάνε όπως εμείς τώρα.

  21. Παράθεμα: ΟΤΑΝ “ΜΙΛΑΝΕ” ΤΑ … “ΣΚΛΗΡΑ” … « Anna-Silia

  22. «The Intel Computer Clubhouse Network on Thursday launched the World Mural Project, which hosts an online mural encouraging children around the world to digitally illustrate their predictions of «what future will empower us to do» in 50 years. Over 500 children in 21 countries and 14 U.S. states participated in the project.
    Their contributions are endearing, if not hilarious: Wearable computers; health care improving our brain power; teleportation; and the best one — flying cars that cure cancer.
    »

    Το σχόλιο αυτό αναγκάστηκα να το διαγράψω γιατί ήταν απαράδεκτα προσβλητικό για μια blogger (για την οποία με πέρασε ο/η συντάκτης του) και για οποιονδήποτε άνθρωπο με σώμα και ψυχή.

    Το μαλακισμένο που το έγραψε είχε την τύχη να μην έχω internet στο σπίτι και να μην το πάρω χαμπάρι και να το διαγράψω εγκαίρως.

    Το μαλακισμένο που το έγραψε να ξέρει, επίσης, ότι εγώ δεν είμαι αυτή που νομίζει, αν και πολύ θα ήθελα να έχω το ταλέντο και την ψυχάρα της, δεν το κρύβω.

    Το μαλακισμένο που το έγραψε να ξέρει, τέλος, ότι έχω τρόπους να βρω ποια είναι και να την πάρει ο διάολος δια ζώσης.

    Στέλιος Λεβαντής

  23. Καλημέρα, Μάνο μου. Έμεινες μαλάκας;

    @Ανώνυμη
    Αυτό που με χαροποιεί, βρε μαλακισμένο, ξέρεις ποιο είναι; Ότι δεν θα πάρεις την ικανοποίηση να διαβάσει το δηλητήριό σου αυτή στην οποία απευθύνεται.

  24. Μάρτιος 2059.

    Μετά από 50 χρόνια σιωπής ο Στέλιος Λεβάντης ξανάγραψε στο blog του…

    ΤΙΤΛΟΣ POST: ΤΑ BLOG ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

    » Συγνώμη παιδιά, αλλά είχα πεταχτεί να πάρω τσιγάρα. Δεν πειράζει όμως γιατί το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Λοιπόν που λέτε…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s