διαφθορά

Η σήψη του συστήματος είναι τέτοια που απειλεί, πλέον, να μας παρασύρει όλους στην άβυσσο.

Η σκανδαλοκουβέντα και η πλειοδοσία στην αλληλοκατηγορία για διαφθορά έχουν μπει στη θέση της αντιπαράθεσης για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, για τις ιδεολογικές διαφορές, τις ταξικές αντιθέσεις, για τον φιλελευθερισμό και τον σοσιαλισμό, την παγκοσμιοποίηση, τα εθνικά ζητήματα, τα εργασιακά, την παιδεία κ.λπ. Η πολιτική έχει εκφυλιστεί σε μια διαρκή κρίση διαφθοράς και στην επικοινωνιακή διαχείριση ή εκμετάλλευσή της.

Αρχικά εκτιμούσα ότι η «αποκάλυψη» όλων αυτών των σκανδάλων μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Να δείξει στον κόσμο τη σαπίλα του συστήματος και να μεγαλώσει την αγανάκτησή του για τη μαύρη διακίνηση τόσων εκατομμυρίων τη στιγμή που οι περισσότεροι τα βγάζουν πέρα με τρομερές δυσκολίες και μεγάλο κόπο. Αντίθετα, η κυριαρχία αυτής της νοσηρότητας αποπροσανατολίζει. Εστιάζει στις υπερβολικές πλευρές ενός συστήματος, αφήνοντας στο απυρόβλητο το ίδιο το σύστημα.

Κυρίως, όμως, σε καταθλίβει. Υποσυνείδητα αυτό το πράγμα σε γεμίζει με μια ήπια απέραντη θλίψη. Σε αποθαρρύνει από την πολιτική γενικώς, από την ιδεολογία γενικώς από το συλλογικό γίγνεσθαι γενικώς. Σου καταστρέφει το όραμα, το όνειρο και την ελπίδα, πράγμα που είναι ίσως ακόμη χειρότερο. Σε κάνει να πεις αηδιασμένος ένα «άει σιχτίρ» και να λουφάξεις στον μικρόκοσμό σου.

Έτσι, η σήψη του συστήματος οφελεί το ίδιο το σύστημα.

Πρέπει, επειγόντως να επαναφέρουμε την πολιτική στο προσκήνιο της συζήτησης και του προβληματισμού. Αλλιώς η κατρακύλα της ιδιότευσης και το βάρος των δυσκολιών της επιβίωσης θα μας κάνουν πιο ευάλωτους και πιο αδύναμους απέναντι στους ισχυρούς, που μας εκβιάζουν ή μας αγοράζουν ή και τα δύο, μεγαλώνοντας τη δική τους δύναμη. Οι αντιστάσεις θα χαλαρώσουν, οι προφάσεις θα δίνουν και θα παίρνουν («έλα, μωρέ, όλοι τα παίρνουν, όλοι γλύφουν, όλοι βολεύονται, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;»). Θα μας κάνουν σαν τα μούτρα τους και συνένοχους στο έγκλημά τους.

Έχει σημασία να κρατήσουμε την αυτοεκτίμηση, το ηθικό μας ανάστημα και το κύρος μας ψηλά, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να απαιτήσουμε για τον εαυτό μας και τα παιδιά μας έναν καλύτερο κόσμο. Γιατί, από την άλλη, ο μικρόκοσμος της ιδιότευσης γίνεται όλο και πιο αφόρητος εξαιτίας των ολοένα και αυξανόμενων δυσκολιών της επιβίωσης. Σε πετάει έξω, στη διαμαρτυρία, στην αναζήτηση λύσεων, στην αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα και στον αγώνα. Δεν γίνεται αλλιώς.

Advertisements

16 thoughts on “διαφθορά

  1. «Καληνύχτα Κεμάλ αυτός ο κόσμος (δεν) θα ΑΛΛΑΞΕΙ ποτέ»
    Κοίτα να δεις που εμείς οι δυο αλληλοσυμπληρωνόμαστε :)

  2. Κι εσύ χριστιανοσοσιαλιστής, Στέλιο; Συμφωνώ ότι το κύριο όπλο τους είναι να εξασφαλίσουν τη συνενοχή

  3. Αθεο-κομμουνιστής, θα ήθελα, Herr K.
    Θέλω να πω ότι δεν είναι απλά ηθικό το θέμα της διαφθοράς του λαού. Είναι υλικό, με την έννοια ότι, μέσω αυτής μεγαλώνει η ατομική εξάρτηση του καθενός από τον προστάτη του (κομματάρχη, εργοδότη, κρατικό λειτουργό κ.λπ.).

  4. Όλα, γρήγορα ξεχνιούνται και τεχνιέντως θάβονται. Βλέπε υπόθεση Ζαχό και τόσες άλλες… Το κατακάθι απ’ όλα αυτά είναι όπως καλά το γράφεις μια ήπια απέραντη θλίψη κι είμαστε τόσο χωμένοι στον αγώνα για την επιβίωσή μας που μεταστραφήκαμε όντως σε συνενόχους. Πολύ φοβάμαι πως παγιδευτήκαμε…και πως η μόνη άμυνά μας είναι να μεγαλώνουμε παιδιά με αξίες. Δεν ελπίζω στις γενιές μας πια αλλά στις επόμενες.

  5. Κι εγώ αποφεύγω να χαρακτηρίσω ένα θέμα «ηθικό». Ισως γιατί όταν ξεστομίζεις αυτή τη λέξη, ήδη την αποδυναμώνεις. Το εννοώ όμως

  6. Τόσο απαισιόδοξος δείχνω, λιαστή ντομάτα;
    Ο αγώνας της επιβίωσης δεν σε κάνει, πιστεύω, κατ’ ανάγκη συνένοχο. Ούτε η ανάγκη, που σημαίνει: ο εξαναγκασμός. Εξαρτάται πώς την αντιμετωπίζεις: είτε παλεύεις για την επιβίωση με την αξιοσύνη σου, φυλάγοντας την αξιοπρέπειά σου, είτε υποστηρίζεις το σύστημα της λαμογιάς, γιατί πιστεύεις ότι από αυτό και από αυτήν θα ωφεληθείς.
    Για έναν άνθρωπο όχι από τους πολιτικά και οικονομικά ισχυρούς, η πρώτη στάση του επιτρέπει να αντισταθεί στο σύτημα όταν αυτό είναι σάπιο, γιατί έχει αυτοσεβασμό και άρα μπορεί να απαιτεί αξιοπρεπή ζωή. Η δεύτερη στάση τον κάνει μέρος του προβλήματος και συνένοχο, παρόλο αυτός και πάλι είναι το πρώτο θύμα της λαμογιάς. Συνένοχος στο έγκλημα κατά του εαυτού του, δηλαδή!
    Όσο και αν τα πράγματα φαίνονται εντελώς σκατά, οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας είναι πολύ περισσότεροι. Απλώς δεν φαίνονται, δεν είναι τόσο θορυβώδεις και θρασσείς, είναι απασχολημένοι να δουλεύουν, και δεν είναι οργανωμένοι. Σε αυτούς μπορούμε να ελπίζουμε, πιστεύω, ανεξάρτητα από γενιές. Αλλά, βεβαίως, έχουμε χρέος να μεγαλώσουμε παιδιά με αξίες και μαζί τους να ανεβαίνουμε και εμείς λίγο ψηλότερα.

    27+1 ;)

    Herr K., εγώ δεν θέλω να θεμελιώνω καμία άποψη στην ηθική. Αλλά πάντα μπροστά μου τη βρίσκω… γαμώτο!

  7. Στέλιο,
    να συμφωνήσω μαζί σου ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται, έστω και σιωπηλά. Αυτοί θα είναι και η πρώτη ύλη για τις ανατροπές που θα έρθουν, τις νέες κοινωνικές διεργασίες και αναταράξεις.

    Ωστόσο διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας, έχουν αρχίσει και γίνονται περισσότεροι από ότι ήταν πριν 10 χρόνια ας πούμε. Φωνάζουν και περηφανεύονται τη λαμογιά τους, θεωρούν αξία και ιδανικό την εκμετάλλευση, την αναξιοκρατία, το βόλεμα, την πουστιά στο διπλανό τους και την κάθε λογής αλητεία(βλέπε Ξεκούραστος).

    Απαιτείται αντεπίθεση με όλες μας τις δυνάμεις για να ανατρέψουμε ένα τέτοιο σκηνικό. Και επίσης πρέπει όσο αντέχει και το στομάχι μας, να γίνουμε το ίδιο φωνακλάδες και θρασείς με αυτούς. π.χ. μιλάει στη δουλειά ο τάδε γλείφτης-ξεφτίλας; ΚΡΑΞΙΜΟ. βρίζει μουρμαράει ο δείνα στο λεωφορείο; ΠΑΛΙ ΚΡΑΞΙΜΟ.

    Μην τους αφήσουμε να μας απογοητεύσουν. Σκεφτείτε πόσο σημασία έχει σε ένα τέτοιο μίζερο σκηνικό να σπάς τη βουβή σιωπή, το δε βαριέσαι ή το άσε μην τα ακούσω τώρα. Αφήστε που πλέον η αναξιοπιστία και η πλήρης σαπίλα των κομμάτων που έχουν θρέψει και ανδρώσει τέτοιες λογικές βρίσκεται στον πάτο.

    Τα επιχειρήματα και οι ιδέες της Αριστεράς είναι επίκαιρα και δυνατά όσο ποτέ άλλοτε!

  8. Παύλο μου, καλημέρα. Έχεις δίκιο, πρέπει να μπαίνουν σιγά-σιγά στη θέση τους οι σκάρτοι.
    Δεν συμμερίζομαι, όμως, τη γνώμη σου για τον Ξεκούραστο.

  9. Εμενα παλι με φοβιζει λίγο αυτή η ιδεα του κραξιματος που λεει ο Παυλος …Θελω να πω ..ενταξει θεωρητικά ειναι σωστό αλλά στην πραξη ..αυτους που βλεπω εγώ στις δουλειες στα λεωφορεια κλπ να κραζουν τους αλλους ..συνηθως ειναι οι χειροτεροι ..που απλώς δεν καταλαβαινουν οτι ειναι Χειροτεροι από αυτους που κραζουν
    Γιατι ενας ενταξει ανθρωπος δεν κραζει .δεν μπορει δεν το αντεχει δεν καταδεχεταινα κραζει συνεχεια τηνκαθημερινη-γυρω μας βλακεία..
    εξαλλου οταν το ενα δαχτυλο δειχνει τον αλλο τα υπολοιπα δειχνουν τον εαυτο σου…

  10. Καταλαβαίνω τι λες Νοσφεράτε. Άλλωστε αυτός είναι και ο χαρακτήρας μου. Δεν νομίζω να εννοεί αυτό το είδος «κραξίματος», όμως, ο Παύλος. Και σίγουρα όχι εγώ. Κάποια πράγματα όμως έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Δεν γίνεται π.χ. ξεδιάντροπα ή ακόμα και υπερηφανευόμενος να λέει ο άλλος «έχω ένα μέσο και προσπαθώ να μπω στο δημόσιο» ή «θα βάλω βύσμα να κάνω στρατό στο τάδε όπλο» ή «σόρυ φιλαράκι που σε πούλησα, αλλά καταλαβαίνεις, θέλω να τα έχω καλά με τον προϊστάμενο/διευθυντή/αφεντικό κ.λπ.». Πώς να σου το πω, το βλέπεις άλλωστε, η μικρολαμογιά έχει φτάσει να θεωρείται από θεμιτή ως και μαγκιά. Δεν πάει έτσι. Ο καθένας πρέπει να μπαίνει στη θέση του.
    Βέβαια, καμία σχέση η «μικρολαμογιά» του «κακομοίρη» που δε βρίσκει δουλειά με τη λαμογιά αμύθητων διαστάσεων του συμπλέγματος πολιτικών-ΜΜΕ-επιχειρηματιών. Ίσα ίσα, το είπα και παραπάνω και το ξαναλέω για να τονιστεί: ο μέσος άνθρωπος είναι το θύμα της σήψης του συστήματος, και με τη δική του παρακμή απλά το καθαγιάζει, το νομιμοποιεί και κάνει μεγαλύτερη ζημιά τον εαυτό του.

  11. Στέλιο,
    με κάλυψες απόλυτα!

    Έλεος πια ! Με όλους τους κλαψοπαραπονεμένους δειλούς που με τις πλάτες των άλλων και το γλείψιμο δεν αντιμετωπίζουν στα ίσα τις δυσκολίες. Είναι οι πρώτοι και καλύτεροι στην υποταγή και το προσκύνημα, και οι τελευταίοι να πουν μια φράση που «ενοχλεί» το αφεντικό ή να πράξουν κάτι που θα δυσαρεστήσει τους ανωτέρους τους. Και βέβαια δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ποδοπατήσουν τους κατωτέρους τους, τους πιο αδύναμους από αυτους. Εκεί είναι μάγκες και φωνακλάδες, οι κότες!

    Ξέρετε για ποιους μιλάω. Όλους αυτούς τους μεσο-μικροαστούς ελληνάκους που μία είναι στα ύψη και μια στα βάθη. Που δεν έχουν σταθερές απόψεις, αξίες και αρχές, αλλά κάνουν αυτή την παύση λίγων δευτερολέπτων πριν αποφασίσουν οτιδήποτε και συλλογίζονται «που θα σώσω καλύτερα το τομάρι μου χωρίς να κουραστώ? Με τον μπλε ή με τον πράσινο? Με τον τάδε ή δείνα προϊστάμενο? Ας τους γλείφω όλους, ας τους χαμογελώ. Και μετά θα πάω με τον ισχυρότερο»…

    Και η ιστορία συνεχίζεται. Και μονολογούν φωναχτά την ατιμία τους, τη λαμογιά τους, την αναξιοπρέπεια τους…

    Γι’αυτό σας λέω κράξτε τους! Είναι σημαντικό καθήκον το να μην τους ανεχόμαστε και να το ξέρουν!

    Έτσι Νοσφεράτε επιστρέφει το χαμόγελο και η ελπίδα. Όταν ακούς αυτές τις ξενέρωτες και αηδιαστικές εξομολογήσεις-κυρήγματα και μετά βγαίνει κάποιος και τους λέει «Τι λέτε ρε μάγκες; Σοβαρά έτσι είναι τα πράγματα;…» Και τους κράζει…

  12. Θα έχετε παρατηρήσει και το εξής θλιβερό φαινόμενο: όσοι προσπαθούν να βολευτούν ατομικιστικά με «μέσο» ή γλύψιμο και δεν τα καταφέρνουν, καταφέρονται με πάθος εναντίον του «μέσου» και, επιπλέον, γενικεύουν και θεωρούν ότι τα πάντα γίνονται με βύσμα, ότι όλοι οι άλλοι είναι βολεμένοι με μέσο και ότι αυτοί είναι οι πιο αδικημένοι. Λες και τίποτα δεν μπορεί να κάνει κανείς με αξιοπρέπεια – άποψη που, βεβαίως, είναι εσφαλμένη, ακόμη και για αυτή την παρηκμασμένη μας χώρα.

    Νόσφυ, ευχαριστώ για την αισιόδοξη συμβολή. Ίσως αυτό το ποστ να μοιάζει λίγο απαισιόδοξο, αν και δεν ήταν η πρόθεσή μου. Είμαι βαθιά αισιόσοξος, τόσο σε ό,τι αφορά το παρόν και το άμεσο μέλλον, όσο και ιστορικά.

    Παύλε, συνεννοούμαστε, πιστεύω.

  13. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή θυμάμαι η Λιάνα Κανέλλη είχε αναφέρει ότι η γενίκευση είναι η απαρχή του φασισμού.

    Όλοι είναι ίδιοι, όλοι τα παίρνουν, δεν έχουν διαφορές μεταξύ τους και άρα τι να κάνουμε εμείς; Κοιτάμε το τομάρι μας και αφού είμαστε μια αποτυχημένη μικρογραφία των μεγάλων που είναι ίδιοι μεταξύ τους κτλ, κοιτάμε να τη βολέψουμε όπως λάχει. Πρότυπο τους πάντα βέβαια ο «μεγάλος» καρχαρίας που τρώει και κλέβει. Απλά το κακό είναι ότι αυτοί δεν τα κατάφεραν.

    Έχω συναντήσει ουκ ολίγους που μεταξύ σοβαρού και αστείου δεν θα είχαν πρόβλημα ή θα γούσταραν κιόλας και έναν Παπαδόπουλο.

    Γι’αυτό οι γενικεύσεις πρέπει να κόβονται με το μαχαίρι. Ποιός κλέβει; Ποιός βολεύεται χωρίς κριτήρια και προσόντα; Ποιός χρηματίζεται; Γιατί δε δουλεύει τίποτα σε αυτή τη χώρα; Ποιος τεμπελιάζει; Ποια κόμματα συντηρούν και γέννησαν αυτές τις νοοτροπίες; … Και η δικιά σου θέση μεγάλε ποια είναι σε αυτή την ιστορία;

    Αμείλικτη επίθεση. Καίρια ερωτήματα. Και δράση! Γιατί εμείς που δεν είμαστε ίδιοι με αυτούς θα αλλάξουμε αυτό τον κόσμο!

    Στέλιο, είμαι και εγώ με τους ασιόδοξους, αν και ολίγον τι συγκρατημένος…

  14. Με πρόλαβες. Είχα σκοπό να το βάλω και εγ΄το link. Το διάβαζα εχθές και σκφτόμουν την κατάντια τους. Από τη μια να «ουρλιάζουν» για το «τέλος των διαχωριστικών γραμμών», να πρωτοστατούν στην αποπολιτικοποίηση ως την πιο σκληρή ιδεολογική βία απέναντι στα κινήματα, και από την άλλη να θυμούνται την πολιτική και το ’68 όταν διαισθάνονται την απαξίωση. Απλώς, κάποιος πρέπει να τους πει ότι η απαξίωση που εισπράττουν δεν είναι λόγω της στροφής στην ηθική, αλλά, επειδή η πολιτική τους έχει φτάσει τα όριά της, και έχει αποτύχει και από πάνω. Ας το γυρίσουν στην πολιτική. Μακάρι. Αλλά, αν δεν με απατάει η μνήμη μου, με σημαία την κάθαρση πήρε την εξουσία η ΝουΔού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s