Ring the bells…

…that still can ring
forget your perfect offering
there is a crack in everything
that’s how the light gets in

Advertisements

6 thoughts on “Ring the bells…

  1. Από το τραγούδι «Anthem» του Leonard Cohen, ο οποίος ήταν πέρα από το αναμενόμενο καλός στη χθεσινή συναυλία στη Μαλακάσα.

    Ως παρουσία, η πρώτη εντύπωση που μου έδωσε όταν βγήκε (τρέχοντας) στη σκηνή ήταν αυτή ενός πολύ συμπαθούς και γλυκήτατου «γεράκου» – ο οποίος κράτησε άνετα ένα πρόγραμμα τριών ωρών, χωρίς εκπτώσεις στην ερμηνεία των τραγουδιών. Εντυπωσιακό, αν λάβεις υπόψη σου τα 72 του χρόνια. Ίσως, βέβαια, να είναι αλήθεια αυτό που είπε ο Μάνος (Ποιητής στη σκάλα, δες blogroll) ότι οι ποιητές δεν γερνούν ποτέ…
    Ανακουφιστική έκπληξη προκαλούσε η σεμνότητα και η απλότητά του. Παρουσίαζε τους μουσικούς του, τιμώντας τους, με κάθε ευκαιρία (σχεδόν κάθε δεύτερο τραγούδι) με τρόπο πρωτότυπο, ποιητικό και ουσιαστικό, όχι σα δημοσιογράφος που κάνει ρεπορτάζ. Στο τελευταίο τραγούδι ανέβασε στη σκηνή όλη την ομάδα που τον συνοδεύει (εκτός από τους μουσικούς, όλους τους βοηθούς του συνεργείου) και τραγούδησαν όλοι μαζί.
    Ήταν εκεί και η εκπληκτική (και αγαπημένη μου συνθέτρια και τραγουδίστρια) Sharon Robinson, με τη βαθιά αισθαντική φωνή της – τους δύο τελευταίους δίσκους του Cohen τους έχουν γράψει σχεδόν μαζί.
    Ο κόσμος ήταν όμορφος, χαλαρός, άνετος, ακομπλεξάριστος. Στο γυρισμό, ψάχνοντας να βρούμε την Κηφησίας, κάναμε μια ωραία εφήμερη παρέα. Ένα ζευγάρι με μία μοτοσικλέτα μας ρώτησε σε ένα φανάρι σε σταυροδρόμι από πού βγαίνεις Κηφησίας. Τους είπαμε ότι δεν ξέραμε, αλλά σκεφτόμασταν να πάμε αριστερά. Ο οδηγός της μοτοσικλέτας μας αμφισβήτησε και είπε πως έπρεπε να πάμε δεξιά. Η κοπέλα που τον συνόδευε ανακάλυψε, μόλις άναψε πράσινο, μία ταμπελίτσα που έγραφε «Κηφησίας» και έδειχνε …ευθεία. Έτσι πήγαμε μπροστά. Μπροστά η μοτοσικλέτα, πίσω εμείς, με νοήματα μας καθοδηγούσε η εφήμερη παρέα μας μέχρι να βγούμε Κηφησίας, λες και ήμασταν φίλοι. Μας είχε επηρεάσει το κλίμα που είχε φτιάξει η συναυλία, φαίνεται, και τους βλέπαμε όλους σαν αδέρφια. Ο οδήγός της μοτοσικλέτας στεκόταν στη συναυλία λίγα μέτρα πίσω και δεξιά μου. Είναι αλήθεια πως η αληθινή ποίηση ενώνει τον κόσμο.
    Αυτά προς το παρόν. Ό,τι μου έρχεται θα το συμπληρώνω κατά τη διάρκεια της ημέρα. Η γεύση που άφησε πάντως ήταν πολύ γλυκειά, ερωτική, ανθρώπινη. Μέχρι και ο Μάνος χαλάρωσε που σήμερα τον περιμένουν δύσκολες μάχες.
    Α, παραλίγο να το ξεχάσω! Μιας και ξεκίνησε το ποστ με ρωγμές και φως… Φαίνεται πως μια φωτεινή αχτίδα πέρασε από μια ρωγμή κατευθείαν πάνω στον Ποιητή. Λες; Θα δείξει…

  2. Μάνο, με πρόλαβες. Κανονικά το δικό μου σχόλιο θα έπρεπε να είναι πρώτο, αλλά με χαρά παραχωρώ τη θέση του στο δικό σου.

  3. Παράθεμα: Μια βαθιά υπόκλιση « Ποίηση στη σκάλα

  4. Ζηλεύω, που δεμ ήμουν παρών σε μια τόσο όμορφη βραδιά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s