υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση

Ας πούμε ότι μαγειρεύεις στο σπίτι σου μπριζόλες για τέσσερα άτομα. Φτιάχνεις από δύο στον καθένα, δηλαδή οχτώ μπριζόλες. Στο τέλος μένουν οι τρεις. Την επόμενη φορά που θα φάτε μπριζόλες αυτός που θα μαγειρέψει θα ψήσει 5-6 μπριζόλες. Σωστά; Δεν θες ούτε να μαγειρεύεις χωρίς λόγο, ούτε να πετάς φαγητό.

Ας πούμε, τώρα, ότι ο ένας από την παρέα τρώει τη μία μπριζόλα, βάζει άλλη μία στο πιάτο του και τρώει τη μισή. Και ενώ έχει τελειώσει, σου ζητάει να του ψήσεις άλλες δύο. Τον ρωτάς τι τις θέλει αφού έχει ήδη τελειώσει το φαγητό του, και σου απαντάει να μη σε νοιάζει. Εσύ, ως καλός άνθρωπος, του ψήνεις άλλες δύο μπριζόλες. Αυτός τις παίρνει, παίρνει και τη μισή που έχει αφήσει από πριν και όλες μαζί τις πετάει στα σκουπίδια! Εσύ, βεβαίως, του φέρνεις μετά τα σκουπίδια στο κεφάλι. Σωστά;

Ας πούμε τώρα ότι έχεις ταβέρνα. Σου παραγγέλνει μια παρέα τεσσάρων ατόμων μπριζόλες. Ο ένας από αυτούς είναι ο παραπάνω φίλος που ενώ τρώει μιάμιση μπριζόλα θέλει τέσσερις. Αυτός είναι, φυσικά, για εσένα ένας λαμπρός πελάτης. Και όσο περισσότερες μπριζόλες παίρνει, τόσο πιο πολύ χαίρεσαι, αδιάφορο (για εσένα) αν θα τις φάει, αν θα τις πετάξει ή αν θα τις κάνει κορνίζα.

Εσύ, λοιπόν, ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος συμπεριφέρεσαι εντελώς διαφορετικά στις δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη σε ενδιαφέρει πόσο ακριβώς θα φάνε οι άλλοι. Σε ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο θα καταναλωθεί το προϊόν που έχεις παράξει και σε ενδιαφέρει να καλύψει την ανάγκη, την οποία προορίζεται να καλύψει. Μάλιστα σε ενδιαφέρει να καλύψει αυτή την ανάγκη όσο το δυνατόν καλύτερα, για να μην αναγκάζεσαι να μαγειρεύεις κάθε λίγο και λιγάκι. Επίσης, σε ενδιαφέρει η όλη δουλειά να γίνεται όσο το δυνατόν πιο οικονομικά σε υλικά, έξοδα και εργασία, αλλά ταυτόχρονα και παραγωγικά, ώστε να μη σου βγαίνει η παναγία.

Στη δεύτερη περίπτωση δεν σε ενδιαφέρει καθόλου αν το προϊόν σου καλύπτει ουσιαστικά κάποια ανάγκη. Μάλλον, σε ενδιαφέρει να την καλύπτει μόνο τυπικά. Από πλευράς ουσίας σε συμφέρει να την καλύπτει όσο το δυνατόν χειρότερα, για να πουλάς περισσότερα. Δεν σε νοιάζει τι θα κάνει ό άλλος το προϊόν που του πουλάς, αρκεί να το αγοράσει. Μάλιστα, σε συμφέρει να το αποσυνδέσει από την ανάγκη που πρέπει να καλύψει, έτσι ώστε να αγοράζει δυνάμει απεριόριστα για να καλύψει μια ψιλοαπροσδιόριστη ανάγκη που δεν ικανοποιείται ποτέ και με τίποτα. Σε ενδιαφέρει να κάνεις οικονομία στο κόστος παραγωγής, αλλά σε συμφέρει η αλόγιστη σπατάλη στο τελικό προϊόν και στους πόρους που χρειάζονται για να παραχθεί. Με απλά λόγια σε συμφέρει να πουλάς τόνους μπριζόλες και πετιούνται στα σκουπίδια. Αρκεί κάποιος να τις αγοράζει.

Την πρώτη περίπτωση θα την ονομάσουμε φυσική οικονομία και τη δεύτερη εμπορευματική.

Αλλά γιατί ως έμπορος θέλεις διαρκώς να πουλάς περισσότερο; Μα για να κερδίζεις περισσότερο. [Είπαμε, δεν δίνεις δεκάρα αν οι πελάτες σου είναι χορτάτοι. Μάλλον να μην είναι σε ενδιαφέρει.] Σε συμφέρει, λοιπόν, οι πελάτες να ζητούν περισσότερα. Κάνεις προσφορές, δίνεις στις τρεις μία δώρο, κάνεις διαφήμιση κ.λπ. Ταυτόχρονα μειώνεις το κόστος σου. Παίρνεις φθηνότερα υλικά (κάνεις και τα στραβά μάτια αν δεν είναι και η καλύτερη ποιότητα), παίρνεις καινούργια μηχανήματα, οργανώνεις την παραγωγή σου. Και όσο ανεβαίνει η ζήτηση, τόσο αναπτύσσεις την επιχείρησή σου, τόσο πιέζεις το κόστος, τόσο κάνεις ανοίγματα για να παράγεις πιο μαζικά. Και όσο επενδύεις, τόσο θέλεις να πουλάς για να κάνεις απόσβεση κ.ο.κ.

Στην πορεία της ανάπτυξής σου, στα αρχικά στάδια προσλαμβάνεις προσωπικό. Αν υποθέσουμε ότι όλη η οικονομία δουλεύει όπως εσύ, υπάρχει απασχόληση. Αν μάλιστα οι εργαζόμενοι είναι καλά οργανωμένοι και αγωνιστικοί, είναι ψηλές και οι αμοιβές. Εσένα, όμως, σε ενδιαφέρει η μείωση του κόστους. Επιδιώκεις την ανάπτυξη της παραγωγικότητας με νέα μηχανήματα. Με αυτόν τον τρόπο ίσως μειώνεις την ανάγκη για ανθρώπινο δυναμικό, όταν το ωράριο εργασίας μένει σταθερό. Το πρόβλημά σου, όμως, είναι ότι πρόσθετη αξία παράγει μόνο ο άνθρωπος, γιατί ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να παράγει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα αγαθών από αυτά που χρειάζεται για να ζήσει. Δηλαδή, μπορεί να παράγει πολύ μεγλύτερο ποσό χρημάτων από αυτό που χρειάζετια για να ζήσει και που συνήθως αποτελεί τον μισθό του (έχετε προσέξει ότι ως δια μαγείας ο μίσθός σας σας φτάνει ίσα ίσα για να μπορείτε να κάνετε αυτό που κάνετε επαγγελματικά;). Αυτό το περίσευμα που παράγει η ανθρώπινη εργασία το καρπώνεσαι εσύ ως εργοδότης. Συνεπώς, μακροπρόθεσμα, όσο μειώνεις το προσωπικό σου, τόσο μειώνεις τη δυνατότητα κερδοφορίας σου, παρόλο που πρόσκαιρα φαίνεται πως μειώνεις το κόστος σου. Οπότε σε συμφέρει ακόμη περισσότερο να εκμεταλλεύεσαι περισσότερο το υπάρχον προσωπικό αυξάνοντας το ωράριο εργασίας και την εντατικότητα.

Από αυτή την τάση προκύπτει και η σχέση έρωτα και μίσους που έχει ο κπιταλισμός με την τεχνολογία. Άλλοτε υποστηρίζει την αλματώδη τεχνολογική ανάπτυξη και άλλοτε κρύβει στα συρτάρια ή καταστρέφει τεχνολογίες που μπορούν να κάνουν τη δουλειά ευκολότερη, προτιμώντας να χρησιμοποιεί εργάτες που δουλεύουν ακόμη και με πρωτόγονα εργαλεία άπειρες ώρες.

Παρένθεση: θα προσέξατε ότι μέχρι εδώ δεν έχω βάλει πουθενά το κράτος. Μιλάμε για την απλή λογική εξέλιξη της οικονομίας της αγοράς, βάσει του αόρατου χεριού, δηλαδή του νόμου προσφοράς και ζήτησης. Θα πρέπει επίσης, για να πούμε όλη την αλήθεια, να διαπιστώσουμε ότι δεν διαμορφώνει μόνο η ζήτηση την προσφορά, αλλά ίσως ακόμη περισσότερο συμβαίνει το αντίστροφο: η ανάγκη για περισσότερες πωλήσεις (προσφορά) διαμορφώνει την αντίστοιχη ζήτηση, έστω (ή μάλλον κυρίως) και τεχνητά!

Η συνεχιζόμενη ανάπτυξη, λοιπόν, από ένα σημείο και μετά αναπόφευκτα μειώνει την καταναλωτική δύναμη των εργαζομένων – οι οποίοι είναι και οι πελάτες σου. Ενώ λοιπόν εσύ έχεις κάνει επενδύσεις και χρωστάς της Μιχαλούς για να γίνεις πολυεθνική ταβέρνα, υπολογίζοντας ότι η ζήτηση θα αυξάνεται, ταυτόχρονα κάνεις ό,τι μπορείς για να τη μειώνεις σε ό,τι αφορά τους δικούς σου υπαλλήλους (και κάνεις πως δεν βλέπεις ότι και οι άλλοι κάνουν το ίδιο στους δικούς τους υπαλλήλους, που είναι και πελάτες σου). Οι καταναλωτές, που έτσι και αλλιώς καταναλώνουν πια περισσότερο από όσο χρειάζονται, κάποια στιγμή δεν μπορούν να συνεχίζουν να αυξάνουν την κατανάλωση και σφίγγονται.

Για να μη σου μείνει η επένδυση στο χέρι, παρακαλάς τον τραπεζίτη, τον φίλο σου, να δώσει κανένα δανειάκι στον πελάτη σου για να συνεχίσει να ζητάει όσο περισσότερες μπριζόλες μπορεί να αγοράσει (και όχι όσες χρειάζεται για να φάει). Ο πελάτης σου, αγοράζει το δάνειο, αγοράζει και τς μπριζόλες σου και είστε όλοι χαρούμενοι. Εσύ υπολογίζεις πάλι ότι η ζήτηση θα αυξηθεί και κάνεις και άλλη επένδυση, παίρνεις κι άλλο δάνειο κ.ο.κ. Ταυτόχρονα αυξάνεις ωράρια, πιέζεις μισθούς, παίρνεις μηχανήματα, οργανώνεσαι καλύτερα, μειώνεις προσωπικό, αυξάνεις και τις τιμές. Ο πελάτης σου έχει αγοράσει ήδη ό,τι θα μπορέσει να αγοράσει σε όλη του τη ζωή και χρεώνει και τα παιδιά του. Φοβάται και την ανεργία, η δουλειά του δεν του δίνει πια και πολλά. Σταματάει, λοιπόν, να αγοράζει και βολεύεται με ό,τι έχει, αφού υπάρχει και ακρίβεια. Πολλοί από τους πελάτες σου, αυτοί που έχουν φάει περισσότερο το παραμύθι του καταναλωτισμού που τους πούλησες, χρεωκοπούν τελείως. Εσύ καταρρέεις.

Αυτό λέγεται κρίση υπερπαραγωγής. Προκαλείται από την τάση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής να παράγει για την πώληση και όχι για την κάλυψη αναγκών, και από την τάση του εργοδότη να αυξάνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων μειωνοντας ταυτόχρονα την αγοραστική τους δύναμη. Οι παράγοντες αυτοί, συνδυασμένοι, δημιουργούν τη φούσκα που σκάει περιοδικά. Ο καπιταλισμός είναι γεμάτος τέτοιες κρίσεις, μικρές και μεγάλες.

Η σημερινή είναι ακριβώς τέτοια. Κρίση υπερπαραγωγής. Αυτό το καταλαβαίνουν όλοι. Για δεκαετίες η παγκόσμια αγορά λειτουργεί με δανεισμό, και από ένα σημείο και μετά με «εκτίμηση», «προσδοκία» δανεισμού. Με σκέτο αέρα. Η βιομηχανία παράγει εκτιμώντας αέρα εκατομμύρια άχρηστα και τελικά απούλητα εμπορεύματα. Έτσι ξεκίνησε να σκάει η φούσκα στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ. Έτσι έχει αρχίσει να σκάει σε όλο τον κόσμο και φυσικά και στην Ελλάδα. Ήδη μειώνονται οι πωλήσεις ακινήτων και αυτοκινήτων, τομείς που παραδοσιακά δείχνουν την τάση προς ύφεση.

Ούτε τα golden boys φταίνε, ούτε οι κρατικές παρεμβάσεις, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός. Όλοι αυτοί οι παράγοντες ενδεχομένως οξύνουν ή αμβλύνουν τα αποτελέσματα της διαδικασίας ή ορίζουν το πού θα σκάσει η φούσκα. Δεν την προκαλούν, όμως. Είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός που περιοδικά καταστρέφει την ανάπτυξη που έχει προκαλέσει. Και αυτό γιατί, αντί να παράγει για την κάλυψη αναγκών, παράγει για την πώληση, με αποτέλεσμα να στρεβλώνεται όλη η αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. Ο μύθος του Ίκαρου και του Δαίδαλου σε συνδυασμό με το ανέβα-κατέβα του Σίσυφου νομίζω ταιριάζουν γάντι στην περίπτωση.

Τρομακτικές μέρες έρχονται. Η ανεργία θα ανέβει, η φτώχεια θα σαρώσει, οι κοινωνία θα βράσει. Σε παγκόσμιο επίπεδο όύτε να σκέφτομαι δεν θέλω πού μπορεί να οδηγήσει η αλλαγή του παγκόσμιου συχετισμού οικονομικής και πολιτικής δύναμης.

Επόμενη και τελευταία μεγάλη ανάρτηση για το θέμα θα αφορά στις πολιτικές δυνάμεις και τις προτάσεις τους.

Advertisements

14 thoughts on “υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση

  1. Φαντάσου τώρα μπροστά σου μια ξανθιά με πολλά ερωτηματικά πάνω από το κεφάλι της.

    Το έχεις???
    Οκ

    Κάνω ερώτηση τώρα????

    Και γιατί παρακαλώ δεν μειώνουμε την παραγωγή?
    Φαντάζομαι για το κέρδος κάποιων????

    Μα ουτως ή άλλιώς ….θα αναγκαστούμε εκ των πραγμάτων να το κάνουμε ,αφού θα συνεχιστεί αυτό το πανηγύρι??????

    Δηλαδή τι περιμένουμε . Αφού από το πολύ φαί ήδη αρχίζουμε και σκάμε.
    Δηλαδή ή σκασμένοι ή πεινασμένοι???
    Αλλη λύση δεν υπάρχει..???

    ποπο…πολλά ερωτηματικά έχω η Ξανθιά???

  2. Ωρεεεεεεεεε με βλέπω με τσεμπέρι στο κεφάλι και να βόσκω πρόβατα …τρια τέσσερα μην φανταστείς τίποτα σπουδαίο!!!

    Γιατί έχω την εντύπωση ότι γυρνάμε στην εποχή του 50.????

  3. Πού σαι, τη δικιά μου καλοψημένη.
    («Είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός που περιοδικά καταστρέφει την ανάπτυξη που έχει προκαλέσει. Και αυτό γιατί, αντί να παράγει για την κάλυψη αναγκών, παράγει για την πώληση» – ε, ναι. Για αυτό μια λύση είναι να τσιμπάμε λιγότερο, που σημαίνει να επηρεαζόμαστε λιγότερο από τη διαφήμιση και να πείθουμε και άλλους να το κάνουν)

    tdjm κάπου εκεί πάει το πράγμα – δεν είναι κακό, αν το καλοσκεφτείς, είναι;

  4. Κατ’ αρχάς άρχοντα…με γειά το λευκότερο λευκό…το λευκό που ξεχωρίζει.
    Αυτό με τις μπριζόλες πολύ με άρεσε (αναγνώρισα τον ευατό μου στην 3 μπριζόλα την μισοψημένη) …
    Πάντως χωρίς πλάκα ο Έλληνας θα πάθει κατάθλιψη όταν θα αναγκαστεί να ψωνίζει ως Άγγλος, Γάλλος ,Πορτογάλος…Δηλαδή μια ντοματούλα, μια πιπεριά, ένα κρεμμυδάκι, κτλ…
    Σε παγκόσμιο επίπεδο, μια που η Ιστορία κύκλους κάνει, το χρήμα αλλάζει χέρια και θα συγκεντρωθεί σε λίγα απο αυτά.

    Μια που έρχονται τρομακτικές μέρες….για το Σαββατοκύριακο , ένα μπουκάλι καλό ακριβό κρασί,άφθονες μπριζόλες, σαλάτες να ξεχειλίζουν και άντε στην υγειά μας ! Μπορεί αυτό να λέγεται άκρατος σταρχιδισμός αλλά βαρέθηκα την πλερέζα. Ναι ρε θα πεινάσουμε….γιαυτό ας φάμε τώρα !
    Ζητώ ταπεινά συγνώμη που μπαχαλεύω την ανάρτησή σας άρχοντα Στέλιο, αλλά σήμερα έχω διαολεμένα κέφια !

    Ευχομαι απο τα τρισβαθα της τρισχειρότερης ψυχής μου ένα τρι-καλό σαββατοκύριακο σε όλους !!!

  5. Φίλτατε, το παράδειγμα καλό.
    Το μεγάλο κακό στις καπιταλιστικές μπριζόλες είναι πως μας τις σερβίρουν ασίτευτες λογω υπερκατανάλωσης. Γιαυτό είναι σκληρές και άνοστες. Το καταλαβαίνουμε όμως όταν σκάσουμε από χόρταση. Τώρα που αδειάζει η τσέπη θα περιοριζόμαστε σε μοίρασμα μίας στα δύο με το έτερο ήμισυ, αλλά καλά χτυπημένη, σιτεμένη και ψημένη από εμάς για μας. Τώρα, θυμηθείτε το, θα την φχαριστιώμαστε καλίτερα.
    Στερνή μου γνώση να σ’είχα πρώτα!
    Καλό Σαββατοκύριακο με cocooning και F1 για όσους τη βρίσκουν με την αποθέωση του καπιταλισμού!

  6. Εμ βέβαια: «de-croissance» που λένε και οι Γάλλοι
    Μάνο, έχεις παρατηρήσει ότι όσο βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού, τόσο μεγαλώνουν τα κείμενα του Στέλιου ;)

  7. Μη με περιμένετε. Δεν προλαβαίνω σήμερα. Αύριο θα ξαναμπώ στην παρέα. Φάτε…
    :)

    Κυρ Κάπα, η φατσούλα σου προέκυψε ή την ήθελες. Άν είναι να σου κάνω τη χάρη να τη διορθώσω (αύριο, όμως).

    Καληνύχτα!

  8. @ tdjm
    Ξανθιά, η παραγωγή θα μειωθεί έτσι και αλλιώς και καλά θα κάνει. Το θέμα είναι, αντί να μειωθούν οι θέσεις εργασίας, να μειωθούν οι ώρες εργασίας και, αντί να μειωθούν οι μισθοι, να αυξηθούν (δηλαδή να μειωθούν τα κέρδη).
    Από την άλλη, κανένα προϊόν δεν πρέπει να μείνει αδιάθετο. Το πλεόνασμα πρέπει να διανέμεται στους χαμηλόμισθους. Ας βρει η κυβέρνηση τρόπο να το κάνει.
    Όσο για το σκάσιμο, δεν σκάμε όλοι από το πολύ φαΐ. Άλλοι τρώνε ένα σκασμό και άλλοι (οι πολλοί) σφίγγονται. Και σ’ αυτούς θέλουνε τώρα να φορτώσουνε το βάρος της κρίσης. Αναρωτιέμαι: Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, λένε στο λαό να κάνει θυσίες. Και πού οδήγησε η θυσία του; Στα αμύθητα πλούτη κάποιων και στην καταστροφή των πολλών; Το πράγμα είναι απλό: η κοινωνία παράγει αυτά που χρειάζεται για να καλύπτει τις ανάγκες της. Γιατί δεν τις καλύπτει, όμως; Γιατί κάποιοι τα τσεπώνουν. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να το καταλάβει αυτό. Οικονομολόγος πρέπει να είσαι για να «αποδείξεις» το αντίθετο.

    Εποχή του ’50, ε; Για κάθε βήμα μπροστά, κάνουμε τρία βήματα πίσω.

    Τα φιλιά μου!

    ***

    @ Herr K.
    Κύριε Κ. μου, δεν θα τσιμπήσουμε το παραμύθι ότι φταίμε εμείς που δεν χορταίνουμε και το ρίχνουμε στην υπερκατανάλωση. Στην υπερκατανάλωση οδηγεί η κακή ποιότητα ζωής και η κακή ποιότητα των προϊόντων. Η μεν πρώτη δημιουργεί πλαστές ανάγκες και «κενά» που πρέπει να καλυφθούν, η δεύτερη παράγει προϊόντα που δεν καλύπτουν ανάγκες (και δεν εννοώ μόνο τις υλικές, αλλά και τις αισθητικές) και σε αναγκάζει να αγοράζεις και να αγοράζεις.

    ***

    @ τσούχτρα
    Τσούχτρα μου, ευπρόσδεκτο το μπαχάλεμα, εφόσον προέρχεται από διαολεμένο κέφι, γιατί αν δεν καλοδεχτούμε το διαολεμένο κέφι (τώρα που έρχονται και δύσκολοι καιροί, όπως σημειώνεις, και συμφωνώ) θα μας πάρει ο διαολεμένος διάολος. :)
    Καλά λες. Ας φάμε τώρα που μπορούμε, αλλά να πεινάσουμε δεν είναι αναγκαίο. Θέλει κόπο βέβαια, και τρόπο επίσης…

    Τα διαδικτυακά φιλιά μου!

    ***

    @ Panos
    Φίλε μου, καλωσήλθες. Ωραία την πιάνεις την αντίφαση. Από τη μια υπερπαραγωγή, από την άλλη ξοδεύεις ό,τι έχεις και δεν έχεις και αυτό που χρειάζεσαι ( μια μπριζόλα της προκοπής βρε αδερφέ! ) δεν το ‘χεις.

    Να ‘σαι καλά.

    ***

    Κύριε Κ., όσο βαθαίνει η κρίση, πληθαίνουν τα ερωτηματικά και μεγαλώνουν τα κείμενα.

  9. Την βρήκα την λύση στο πρόβλημα!!!
    Για να «ανακάμψει» η οικονομία, θα πρέπει να γίνουμε όλοι…χορτοφάγοι :)
    Αλλά προς το παρόν…
    «δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουν ίσως κάποιο θαύμα»

  10. «δεν θα τσιμπήσουμε το παραμύθι ότι φταίμε εμείς που δεν χορταίνουμε και το ρίχνουμε στην υπερκατανάλωση»
    Κοίτα, υπάρχει μια διαφημιστική βία. Την ονομάζω βία γιατί δύσκολα κάποιος που δεν είναι ερημίτης μπορεί να αποφύγει τον καταιγισμό μυνημάτων για υπερκατανάλωση. Φυσικά και δεν θα κατηγορήσεις το θύμα (όλους εμάς) ότι φταίει. Μπορείς όμως να αναρωτηθείς γιατί δεν προβάλλει αντίσταση σε ατομικό επίπεδο τουλάχιστον.

  11. Εννοείς, Herr K., γιατί την ιδεολογική ηγεμονία που εν (μεγάλω) μέρει καθορίζει και οικονομικές συμπεριφορές την έχει αυτός που ασκεί την διαφημιστική βία; Γιατί το ερώτημα μου φαίνεται ότι θα μπορούσε να μεταγραφεί και έτσι.
    (Με τα κοινωνικά δίκτυα, όπου θα μπορούσες να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου, σμπαράλια, θα καταναλώσεις, τι θα κάνεις;)

  12. @ Πίκος Απίκος
    Φίλε μου, κάτω η χούντα της μπριτζόλας! [το -ζ- με -τζ-]

    ***

    @ Herr K. και ΜαυροΧαλι
    Τείνω περισσότερο προς τη διατύπωση του Μαυρουχαλιου που είναι στην παρένθεση, κυρίως γιατί δεν θεωρώ ότι είναι μόνο η βία της διαφήμισης και η ιδεολογική ηγεμονία γενικά, χωρίς να την υποτιμώ, αλλά και ο ίδιος ο χαρακτήρας του εμπορεύματος, το οποίο είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ακατάλληλο για την ικανοποίηση πραγματικών αναγκών. Ο Πάνος πιο πάνω το πιάνει καλύτερα, κατά τη γνώμη μου, ακολουθώντας το -νόστιμο- παράδειγμα με τις μπριζόλες: λόγω της ανάγκης για υπερπαραγωγή είναι «ασίτευτες», «σκληρές» και «άνοστες». Το προϊόν (συνολικά εννοώ) της εμπορευματικής παραγωγής είναι φτιαγμένο για να σου συντηρεί διαρκώς το αίσθημα του ανικανοποίητου, έτσι ώστε να επιταχύνεται ο κύκλος της πώλησης.
    Ταυτόχρονα, τα σμπαραλιασμένα κοινωνικά δίκτυα αποπροσανατολίζουν και πολλαπλασιάζουν την αποξένωση και την αλλοτρίωση.
    Εξάλλου, μην ξεχνάμε και τη μαζική φτώχεια σε περίοδο ομαλής ανάπτυξης, που κυμαίνεται στις ανεπτυγμένες χώρες κοντά στο 20%. Πλάι στην υπερκατανάλωση άχρηστων προϊόντων, δηλαδή, έχουμε την αδυναμία ικανοποίησης βασικών αναγκών. Ακόμη και σε αυτούς τους φτωχούς, όμως, που δεν έχουν να φάνε, θα δεις να καταναλώνεται μεγάλο ποσοστό άχρηστων προϊόντων (στο σύνολο των προϊόντων που καταναλώνουν), κυρίως γιατί αυτά είναι τα πιο φτηνά, ακόμη και αν είναι εντελώς άχρηστα. Είναι τα μόνα που μπορεί να αποκτήσει ο φτωχός. ;)

  13. Υπουργείο Εξωτερικών. Λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο επίδοξοι Πρέσβεις εκ Προσωπικοτήτων, Πρέσβεις επί τιμή, γηραλέοι συνταξιούχοι Πρέσβεις τους οποίους επαναδιορίζει στο ΥΠΕΞ η Ντόρα Μπακογιάννη, εν είδει χαρεμιού, σύμφωνα με διατάξεις που υπήρχαν στον Οργανισμό του Υπουργείου Εξωτερικών και επαυξήθηκαν στο πολλαπλάσιο με το άσχετο νόμο 3712/2008. Στην ιστοσελίδα http://www.equal-rights-greece.com ετοιμάζεται η καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ταυτόχρονα σε Βρυξέλλες και Αθήνα, Λ. Βασιλίσσης Σοφίας) για μαζική παραβίαση εκ μέρους του Υπουργείου Εξωτερικών της κοινοτικής οδηγίας 2000/78/ΕΚ που απαγορεύει διακρίσεις λόγω ηλικίας κλπ στην απασχόληση και εργασία.

    Σημειώνεται ότι το Υπουργείο Εξωτερικών, εν μέσω οικονομικής κρίσης, και ενώ κάνει μύριες όσες διακρίσεις στα όρια υποχρεωτικής εξόδου από την εργασία λόγω ορίου ηλικίας (για άλλους στο 60 έτος που τους έδιωξαν και αμέσως μετά κατάργησαν τη διάταξη, στους διπλωματικούς μέχρι το 65ο και σε άλλους στο 67ο), τώρα φέρνει από τα γηροκομεία υπέργηρους συνταξιούχους Πρέσβεις 80 χρονών, για να τους ταϊζει με χρυσά κουτάλια από τα λεφτά του ελληνικού λαού.

    Στην προσφυγή, στην οποία επιτρέπεται και η τήρηση της εχεμύθειας ως προς το όνομα του καταγγέλλοντος, αφού θα κυνηγηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το κράτος που παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο και πέσει «καμπάνα» και παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ενώ θα χάσουν τον ύπνο τους οι επαναδιοριζόμενοι μετά τη συνταξιοδότησή τους Πρέσβεις), έχουν δηλώσει συμμετοχή και υπάλληλοι τόσο του διπλωματικού κλάδου και λοιπών κλάδων του Υπουργείου Εξωτερικών και απλοί πολίτες που φυσικά και έχουν «έννομο συμφέρον» για να κάνουν την καταγγελία.

    Για δηλώσεις συμμετοχής στην υπογραφή του εντύπου της καταγγελίας, δηλώστε στο

    http://www.equal-rights-greece.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s