μπορούμε

Είναι κουταμάρα να κρατάς ομπρέλα την ώρα που βρέχει ε-ν-θ-ο-υ-σ-ι-α-σ-μ-ό.

Εντάξει, θα επαναλάβω τα τετριμμένα, πριν μπω στην ουσία, έτσι για να δώσω και εγώ τις εξετάσεις μου: δεν έχω αυταπάτες για τον Ομπάμα, για τα συμφέροντα που υπηρετεί, για αυτό που εκφράζει, για την ψευτοαλλαγή που ευαγγελίζεται.

Όμως το θεωρώ μίζερο και ουσιαστικά επικίνδυνο, ή τουλάχιστον προβληματικό, να στέκεται κανείς  σε αυτή την πλευρά του «φαινομένου» Ομπάμα. Διότι υπάρχει μια πλευρά πολύ πιο ουσιαστική και, ναι, συναρπαστική: ο ενθουσιασμός , η ελπίδα, το όραμα, η μαζική είσοδος των μαζών στην πολιτική! Συνειδητά και από ανάγκη, ο Ομπάμα έδωσε στην πολιτική μέρος του αληθινού της περιεχομένου: την κινητοποίηση των απλών ανθρώπων για την αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης. Έβαλε ως μέτρο της πολιτικής τις ανάγκες, τις ελπίδες, τα όνειρα. Άλλο αν θα τα διαψεύσει πρώτος…

Είναι λάθος να το παίζει κανείς άνετος και ψύχραιμος αντί να μπει στο χωρό του… ονείρου. Να βγάλει τις πιο τρελές του επιθυμίες από την καταπίεση, να απελευθερωθεί από τη μέγγενη της μετριοπάθειας και της δήθεν υπευθυνότητας. Τώρα είναι η ώρα των ανατροπών, των τομών, των ριζικών αλλαγών. Είναι η ώρα να συγκινηθούμε και να ενθουσιαστούμε, να ρίξουμε λάδι στη φωτιά που ανάβει ο χαρισματικός Αφροαμερικανός. Να μιλήσουμε για δημοκρατία, ειρήνη, ελευθερία, δημιουργικότητα, συμφιλίωση με το περιβάλλον, απαλλαγή από την πείνα, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση και χίλια δυο άλλα- εμείς να μιλήσουμε, όχι αυτοί, που παίρνουν τον πόνο μας και την αλήθεια μας, τη διαστρέφουν και την κάνουν εφιάλτες τους ανθρώπινου είδους. Είναι η ώρα να διευρύνουμε τον ορίζοντά μας, όχι να τον περιορίσουμε.

Το χειρότερο που μπορεί να κάνει κανείς τώρα είναι να ξενερώνει τον εαυτό του και τον κόσμο με μαλακίες του τύπου «δεν έχω αυταπάτες για τον Ομπάμα μπλα μπλα μπλα, θα μας πηδήξει και αυτός μπλα μπλα μπλα, δεν περιμένω θαύματα μπλα μπλα μπλα……». Μα το θέμα δεν είναι καθόλου ο Ομπάμα. Είναι όλος αυτός ο κόσμος που έχει ξεσηκώσει και τον έχει πείσει ότι είναι σημαντικός, ότι είναι πρωταγωνιστής, ότι μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Και αυτός ο κόσμος, μπορεί να κάνει θαύματα.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έφερε, ακόμη και αν αναγκάστηκε να το κάνει, τον αγώνα στο δικό μας γήπεδο. Στο γήπεδο των μεγάλων οραμάτων. Στο γήπεδο που πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι πολλοί, που ως τώρα ήταν θεατές. Ίσως το δικό του όραμα να είναι πολύ στενό για τον δικό μας ορίζοντα, αλλά αυτός ανοίγει αυτή τη στιγμή τον ασκό του Αιόλου και το κάνει πολύ καλά – και μποράβο του! Παίζει, βεβαίως, με τη φωτιά, και το ξέρει. Ξέρει ότι οι δυνάμεις που μπορεί να απελευθερώσει ίσως είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που μπορεί να ελέγξει. Και σίγουρα θα είναι, αν ο λαός, οι λαοί σηκώσουν το γάντι και αφεθούν άφοβα να τους πλημμυρίσει ο ενθουσιασμός, το μικρόβιο της αλλαγής. Αν πιστέψουν ότι ναι μπορούμε να αλλάξουμε πραγματικά τον κόσμο, ότι μπορούμε πολύ καλύτερα και περισσότερα από όσα μπορούν να μας δώσουν οι θλιβεροί -έστω και χαρισματικοί- εκπρόσωποι του σάπιου αναχρονιστικού καπιταλιστικού ancien regime!

Ασφαλώς και μπορούμε!

Advertisements

45 thoughts on “μπορούμε

  1. «ο ενθουσιασμός , η ελπίδα, το όραμα, η μαζική είσοδος των μαζών στην πολιτική! »

    !!!
    ta eipes ola.-

  2. Στην βροχή κρατάν ομπρέλα
    στ’ όραμα βάζουν ταμπέλα
    ελπίδες κι όνειρα αντάμα
    να εκπληρώσει ο Ομπάμα

    Μα για τ ‘ αυτονόητο μοιραία
    κουβέντα γίνεται λαθραία.
    Στο γήπεδο των οραμάτων
    κοινωνοί οι πολλοί είναι των θαυμάτων.

  3. Τι θα γίνει αν ο …χαρισματικός αφροαμερικανός αποδειχθεί μια απο τα ίδια και ίσως χειρότερα ? Τι θα συμβεί στον ενθουσιασμό , την ελπίδα, το όραμα, ….. Τι ακολουθεί μετά την διάψευση ? (φυσικά το απεύχομαι) Προσωπικά κρατάω μικρό καλάθι. Η κοινή γνώμη καθοδηγείται πια με χίλιους τρόπους… και κανένας απο αυτούς δεν είναι φανερός ! Η είσοδος των μαζών στην πολιτική , αυτή τη δεδομένη στιγμή, κάποιους εξυπηρετεί. Καχύποπτη ? Ίσως….
    Απλά τα πράγματα είναι too good to be true !

    Τις καλημέρες μου άρχοντα !

  4. Δεν βλέπω τα πράγματα να είναι too good, tsouxtra. Αντιθέτως. Αν κάποιος πολιτικός δικαιούται να ισχυριστεί ότι παραλαμβάνει χάος και καμένη γη αυτός είναι ο Ομπάμα. Και δεν βρίσκω παράλογο να υποθέσω, ότι ένας από τους βασικούς λόγους τους εκλογής του ήταν ακριβώς ότι το χάος αυτό δεν θα μπορούσε να συμμαζευτεί με πιο «συμβατικούς» τρόπους.
    Το όραμα της ριζικής αλλαγής που ευαγγελίζεται (και ας είμαστε ελικρινείς, τόσο ριζική δεν είναι, μόνο που τα τελευταία χρόνια ξεχάσαμε τα αυτονόητα και θεωρούσαμε το Γκουαντάναμο δεδομένο) πρέπει τώρα από όπλο ρητορικής να το κάνει πολιτική πρακτική. Και εκεί κρίνεται. Και το ξέρει καλά. Τα όρια θα τα δούμε σύντομα.
    Ωστόσο: παρόλο που δεν είναι πάντα ευχάριστο να αναγνωρίζεις την αντιφατική πραγματικότητα, μερικές φορές είναι αναγκαίο: ο Όμπαμα είναι η καλύτερη λύση αυτή τη στιγμή για το αμερικανικό κεφάλαιο (ή τουλάχιστον για ένα μεγάλο μέρος του) και ταυτόχρονα η παρουσία του ανοιγεί το πεδίο των δυνατοτήτων που περιγράφει ο Στέλιος. Δεν είναι και λίγο. (Για να το πω λίγο προκλητικά: το θέμα δεν είναι τι καλάθι θα κρατάμε για να βάλουμε τα κεράσια που μας έχει τάξει ο Ομπάμα, αλλά να βρούμε πού είναι οι κερασίες. Αν είμαστε ειλικρινείς θα πρέπει, νομίζω, να ομολογήσουμε ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, ο Όμπάμα δεν φράζει το δρόμο.)
    1/3 μαυροχαλι

  5. Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι συμφωνώ πλήρως στα κριτήρια με τα οποία αντιμετωπίζεις, Στελιο, τον τελικό στόχο ο οποίος είναι η αφύπνιση σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού και η ενεργοποίησή τους για να πετύχουμε ένα καλύτερο αύριο. Όπως επίσης συμφωνώ ότι είναι μιζέρια τα βλέπεις όλα μαύρα και σε κάθε αλλαγή (γιατί όντως κάτι αλλάζει γενικά και παγκόσμια) να κοιτάς τις αρνητικές της πλευρές και να απαξιώνεις τις θετικές. Η μόνη μου ένσταση αφορά την αιτία αυτής της αλλαγής που βιώνουμε σήμερα. Από τον τρόπο που είναι γραμμένο το άρθρο φαίνεται ότι βασική αιτία της αλλαγής είναι η πολιτική τακτική που ακολούθησε ο Ομπάμα («ο Ομπάμα έδωσε στην πολιτική μέρος του αληθινού της περιεχομένου: την κινητοποίηση…», «…λάδι στη φωτιά που ανάβει ο χαρισματικός Αφροαμερικανός…»). Πιστεύω ότι πρέπει όντως να χαιρόμαστε για την αλλαγή που συμβαίνει στις ΗΠΑ, όμως χαίρομαι όχι επειδή την προκαλεί ο Ομπάμα, αλλά κάτι βαθύτερο. Είναι η παρατεταμένη οικονομική κρίση που πλήττει το μέσο αμερικανό (δεν είναι τώρα μόνο με τις τράπεζες, πολύ καιρό τώρα ο αμερικανικός λαός πληρώνει το τίμημα της υποταγής στα ιδεολογήματα της ελεύθερης αγοράς), είναι η υποταγή των κυβερνήσεών του στις εταιρίες οι οποίες έχουν ανάγκη από επεκτατικούς πολέμους κλπ. Ο λόγος, λοιπόν, για τον οποίο βγαίνει ο κόσμος στο προσκήνιο είναι η συσσωρευμένη αγανάκτηση η οποία αναμένεται άμεσα να διογκωθεί ακόμη περισσότερο και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές κοινωνικές εκρήξεις και ίσως (μακάρι!) σε μη αναστρέψιμες βλάβες για τον καπιταλισμό. Ο Ομπάμα τώρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η παραχώρηση που κάνει η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ για να εκτονώσει την κρίση (γιατί καλύτερα γι’ αυτούς η πολιτική δραστηριοποίηση του κόσμου να εκτονωθεί κάπως στην προσπάθεια για την εκλογή ενός υποψήφιου «που θα υποδύεται τον ηγέτη» όπως λέει και Τζίμης Πανούσης παρά να την αναζητήσουν σε άλλες δραστηριότητες πιο ανατρεπτικές). Η παραπάνω τακτική της άρχουσας τάξης, βέβαια, δεν είναι σίγουρο ότι θα φέρει το επιδιωκόμενο γι’ αυτή αποτέλεσμα και εκεί είναι που συμφωνώ μαζί σου ότι εμείς πρέπει να συνεχίσουμε «να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά» την οποία όμως δεν έχει ανάψει ο Ομπάμα. Όντως, τώρα είναι η ώρα που πρέπει να μπούμε στο χορό (ή χώρο;) του ονείρου και «να μιλήσουμε για δημοκρατία, ειρήνη, ελευθερία, δημιουργικότητα, συμφιλίωση με το περιβάλλον, απαλλαγή από την πείνα, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση» χωρίς όμως να συνδέουμε ούτε στο ελάχιστο αυτό το όνειρο με τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο γιατί τότε είναι που αυτομάτως «στενεύουμε τους ορίζοντές του». Τώρα όσον αφορά αυτή καθαυτή την εκλογή του «συμπαθητικού μαυρούλη» ξανα-αντιγράφοντας το Τζίμη Πανούση (τώρα τελευταία έχει αρχίσει και μου αρέσει πολύ): «Πολύ άνετο τον κόβω το μαύρο και με κόβει κρύος ιδρώτας, κάτι μου βρωμάει στο αμερικάνικο δημοκρατικό στρατόπεδο. Όχι τώρα, από παλιά. Από τον Κέννεντι που άρχισε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, από τον Κλίντον που ξεκίνησε το παρανάλωμα στον κόλπο (και τη Γιουγκοσλαβία), και από τις πληροφορίες του χάλκινου κουβά μου στο τρίποδο που επιμένει ότι το μαύρο δάχτυλο του Ομπάμα θα πατήσει το κουμπί για το πυρηνικό ολοκαύτωμα στην Περσία. Τουλάχιστον δε θα πλήξουμε…»

  6. Προσωπικά απο τον Ομπάμα maurochali δεν περιμένω τίποτα, δεν έταξε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απο τους προκατόχους του (δεν ξέρω κάν αν έταξε ή βγάλαμε μόνοι μας τα γνωστά συμπεράσματα)…Δεν νομίζω οτι τον επέλεξαν (γιατί σίγουρα τον επέλεξαν πριν εκλεγεί) για να μαζέψει το όποιο χάος ! Μέσα απο το πρόγραμμά και την πολιτική λέει οτι θα ακολουθήσει, πολύ σύντομα η Ευρώπη θα βρεθεί να επιλέξει ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία…κι αυτό πίστεψέ με δεν θα κάνει την Ευρώπη πιο δυνατή ! Τα θέματα Γκουαντάναμο και αποχώρηση απ’ το Ιράκ ήταν για μαζική εσωτερική κατανάλωση και φυσικά είναι σημαντικά. Όχι ο Ομπάμα δεν φράζει τον δρόμο (για που όμως ?) αλλά δεν ξέρουμε και ποιοί τον ανοίγουν .

  7. Αν «σπείρεις μιζέρια , μιζέρια θα «θερίσεις»
    Μπράβο Όμορφε .

  8. Αγαπημένη εξ-Ψιλικατζού, και εγώ στα ίδια λόγια θα στεκόμουν. «Ο ενθουσιασμός, η ελπίδα, το όραμα, η μαζική είσοδος των μαζών στην πολιτική» [μα καλά τι γράφω; τώρα το πρόσεξα: μαζική είσοδος των μαζών! Anyway…] δεν είναι του Ομπάμα, ανήκουν σε εμάς, στα πλήθη. Και, ακόμη, μπορούν και χωρίς αυτόν, έχουν δική τους ζωή. Όμως αυτός είναι που τα ξέθαψε και τα έβγαλε στην επιφάνεια σε αυτή την ιστορική φάση. Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο. Είναι πάρα πολύ σπουδαίο και είναι λάθος να το υποτιμάμε. Είναι σαν να υποτιμάμε τον δικό μας ενθουσιασμό, την ελπίδα το όραμα, την είσοδό μας στην πολιτική. Στρατηγικό σφάλμα.

    ***

    Μάνο, σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια! Τα αισθήματα ξέρεις ότι είναι αμοιβαία.

    ***

    Φίλε Πίκο Απίκο, μου άρεσε πολύ η ανατροπή της δεύτερης στροφής: «στο γήπεδο των οραμάτων / κοινωνοί οι πολλοί είναι των θαυμάτων».

    ***

    Γλυκειά τσουχτερή φιλενάδα, με μια λέξη τσούχτρα, κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει αμφιβολία: Ο χαρισματικός Αφροαμερικανός θα αποδειχθεί πιθανότατα χειρότερος. Και επειδή είναι χαρισματικός, είναι και επικίνδυνος (δες το προηγούμενο ποστ). Τις φωτιές, όμως, τις άναψε. Το θέμα είναι να μείνουν αναμένες όταν αυτός θα τις προδώσει. Να διαψευστεί αυτός, αλλά όχι ο ενθουσιασμός, το όραμα και ελπίδα. Ως προς αυτόν ας κρατάμε μικρό καλάθι. Ως προς τον ενθουσιασμό, όμως, το όνειρο και την ελπίδα ας κρατάμε όσο πιο μεγάλο μπορούμε. Το στοίχημά μας αν θα συνεχίσουμε χωρίς αυτόν, αλλά και εναντίον του ακόμη.

    Η είσοδος των μαζών στην πολιτική δεν είναι τυχαία. Την έχει ανάγκη το σάπιο σύστημα για να μπορέσει να κρατηθεί στη ζωή. Αλλά έτσι παίζει με τη φωτιά. Γιατί αυτές οι μάζες, από τη στιγμή που θα μπουν στο χωρό, μπορούν -όχι σίγουρα, αλλά μπορούν- να στραφούν εναντίον του (του συστήματος). Ενώ από τον καναπέ δεν μπορούν να στραφούν εναντίον κανενός – μόνο του εαυτού τους.

    Τα φιλιά μου.

    ***

    Μαυροχαλι (1/3), μ’ αρέσει όπως το λες: να βρούμε τις κερασιές. Και έχω την αίσθηση ότι οι χαρισματικοί ηγέτες θα αναγκάζονται όλο και περισσότερο να μας δείχνουν που βρίσκονται. Σύντομα, όμως, ο Ομπάμα θα γίνει εμπόδιο. Όταν, ας πούμε θα στείλει παιδιά να σκοτώσουν και να σκοτωθούν στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Και το πρόβλημα είναι ότι ίσως αυτά τα παιδιά το κάνουν με χαρά, πιστεύοντας ότι πολεμούν για κάποιο ανώτερο ιδανικό. Ταυτόχρονα με τη βαρβαρότητα, όμως, εκφράζει και τη δυνατότητα. Χρησιμοποιεί αναγκαστικά τη δεύτερη για υπηρετήσει την πρώτη. Ας ελπίσουμε και ας φροντίσουμε να του γυρίσει μπούμερανκ.

    ***

    Φώτη, καλωσήλθες!

    Σ’ ευχαριστώ θερμά για τη διόρθωση, γιατί βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Συμφωνώ μαζί σου. Άλλωστε αυτό εννοώ όταν λέω πως ο Ομπάμα αναγκάστηκε να φέρει τον αγώνα στο δικό μας γήπεδο. Σημαντικό θεωρώ, επίσης, αυτό που λες: «Όντως, τώρα είναι η ώρα που πρέπει να μπούμε στο χορό (ή χώρο;) του ονείρου και «να μιλήσουμε για δημοκρατία, ειρήνη, ελευθερία, δημιουργικότητα, συμφιλίωση με το περιβάλλον, απαλλαγή από την πείνα, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση» χωρίς όμως να συνδέουμε ούτε στο ελάχιστο αυτό το όνειρο με τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο γιατί τότε είναι που αυτομάτως «στενεύουμε τους ορίζοντές του»».

    Τέλος, φοβάμαι μην πατήσει κανένα χειρότερο κουμπί από αυτό του πυρηνικού ολοκαυτώματος του Ιράν. Η κρίση, βλέπεις, είναι βαθιά και η αμερικανική ηγεμονία κλονίζεται. Αυτά, όμως, θα τα πούμε και αργότερα. Για την ώρα ας ρίξουμε λάδι στον ενθουσιασμό.

    ***

    Σ’ ευχαριστώ, φίλη μου Silia.

  9. Ηγέτης?

    Τραγουδοποιός;

    Ρεαλιστής;

    Στέλιο. Συμφωνώ με τη γνώμη σου.
    Aς δούμε όμως και μια παλιά τοποθέτηση για έναν παλιότερο πρόεδρο των ΗΠΑ….

  10. – Τελικά ποιος νίκησε, μάθαμε;
    – Συμφωνώ με το Φώτη για τον Πανούση
    – Η πλειοψηφία του ΠΓ της ΚΕ του ΜΧ γιατί σιωπά;

  11. Έτσι είναι, Herr K., οι καλές οι πλειοψηφίες: σιωπηλές. Μην κοιτάτε τώρα που ο «μετανάστης» τους άλλαξε για λίγο τα χούγια και τις έκανε να αλλαλάζουν.

  12. Ποιο ΜΧ; Τι είναι αυτό; Μετά Χριστόν; Παίρνεις τίποτα κύριε Κ.;

  13. Ο κύριος Κάπα χάνει τα νερά του όταν βλέπει τις ομάδες να διασπώνται ή όταν παρατηρεί απουσίες στη συνέλευση, Στέλιο. Εν προκειμένω, τον έχει πιάσει νοσταλγία για την Αγία Τριάδα en bloc. Είναι κ.α.ι. θρήσκος, δεν σας το έχει πει?…

  14. Ε όχι και αλλαλάζουν, Μαυροχάλι.
    Κάτι καλό, Στέλιο, αλλά δεν σου δίνω.
    Θεώρημα, ευχαριστώ. Θα σε ανταμείψω (στη μέλλουσα ζωή)

  15. Ε, πώς, Herr K.; Έτσι τις παρουσιάζουν τα αλλαλάζοντα τηλεοπτικά δίκτυα. Κι εμάς, ό,τι μας δείχνουν το πιστεύουμε.
    (αυτή η γειτνίαση του αλλαλάζω με το άλαλος και αλαλιάζω είναι μεγάλη πλανεύτρα.)

  16. Μαύρο πρόβατο, η παρουσία σου εδώ μας τιμά. Καλώς ήλθες!

    Η εποχή μας είναι πράγματι «μια υπέροχη ευκαιρία», «για νέες ήττες, για νέες συντριβές» (όπως θα έλεγαν και οι Τρύπες) του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Με τις ευχές μας, λοιπόν.

  17. Δεν ξέρω αν θα κάνει αλλαγές και αν όντως θα φέρει νέο αέρα στις σχέσεις των ΗΠΑ με τα άλλα κράτη.Είπε ότι θέλει να αποκτήσει ξανά κύρος η χώρα του,στα μάτια των άλλων.Για μένα απέκτησαν κύρος οι Αμερικανοί στα μάτια μου.Αισθάνομαι ότι βγήκαν λίγο από το λήθαργό τους,εκλέγοντας τον Ομπάμα.Μακάρι να μείνει στην ιστορία ως κάτι παραπάνω από τον πρώτο Αφροαμερικανό πρόεδρο.Ο καιρός θα δείξει

  18. Το σίγουρο είναι πως είμαστε σε εποχή αλλαγών. Ακόμη και οι Αμερικάνοι αλλάζουν!

    Γεια σου Vany!

  19. Μου αρέσει και εμένα η αισιοδοξία. Απλώς η ιστορία δείχνει άλλα. Όπως επίσης και οι όροι του παιχνιδιού. Και όπως είπε η τσούχτρα ο Ομπάμα δεν υποσχέθηκε και τίποτα, μόνο ένα απροσδιόριστο change. Μαζί σου είμαι πάντως.

  20. Καλώς ήλθες, inlovewithlife!
    Έχουμε πολλά να πούμε ;) . Πολλά και συναρπαστικά!

  21. Τι συμβαίνει με τη βιταμίνη Cal-C-Vita της Bayer που περιέχει δισκία των 1000mg Ascorbic Acid++ και διατίθεται σε τιμή μικρότερη των 2 ευρώ; Γιατί εξαφανίστηκε χωρίς καμμία εξήγηση από τα ράφια των φαρμακείων;

  22. Επίσης, Μαυροχαλι. Και επαναστατικά.

    Σύμβουλε, το Μαυροχαλι φταίει.

  23. Σ’ ευχαριστώ πολύ, Μάνο μου.

    [Λέγε λέγε θα το πιστέψω στο τέλος :) ]

  24. Τι να πιστέψεις και να μην πιστέψεις, ρε Στέλιο;
    Ξέχνα τις ονομαστικές εορτές και τα χριστιανικά επιθήματα. Εμείς για παγανιστικούς λόγους σου ευχόμαστε, έστω λιγάκι ετεροχρονισμένα.
    Χρόνια πολλά, και πάλι!
    (κι ας μας ΚΑρΦώνεις στεγνά στον Σύμοβουλο!)

  25. Μαυροχάλι, δώστου τις να ησυχάσουμε
    Χρόνια πολλά, Στέλιο! Να χαίρεσαι την περσόνα σου και την αφεντιά σου

  26. Εντάξει λοιπόν, προσερχόμαστεμαι, απλώς για να καταθέσουμε υπόμνημα και αποχωρούμε πάραυτα.
    Ερωτήσεις δεν δεχόμαστε.

    ΔΕΝ έχουμε πάρει εμείς τις βιταμίνες.
    Οι βιταμίνες είναι διαθέσιμες σε όλα τα καλά on-line φαρμακεία.
    Το ότι ορισμένα μετόχια στα οποία έχουμε μετοχές, έχουν με τη σειρά τους μετοχές σε μια υπεράκτια εταιρεία η οποία έχει με τη δική της σειρά στην ιδιοκτησία της on-line φαρμακεία δεν καταλαβαίνουμε πως νομιμοποιούν τους συκοφαντικούς ισχυρισμούς του εορτάζοντος.

  27. Επιτέλους έπεσε άπλετο φως στην υπόθεση των βιταμινών!
    Από τη μεριά μου βρίσκω τις εξηγήσεις του Μαυροχαλιου άκρως ικανοποιητικές και παίρνω πίσω την κατηγορία που εξαπέλυσα. Τα πράγματα είναι διάφανα, κρυστάλλινα και το Μαυροχαλι υπεράνω πάσης υποψίας.

  28. Πολλές φορές με έχει αντιγράψει αυτός και θα τον πάρει και θα τον σηκώσει καμιά φορά.

    :D

    Γεια σου, Μαυροχαλι!

  29. Κι εσείς! Έτσι πετάχτηκα γιατί «μύρισα» ωραίο ποιηματάκι στη σκάλα. Ξαναφεύγω, αλλά σύντομα επιστρέφω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s