φοβίες

γιος: και δε μου λες ρε πατέρα, τι έκανες εσύ όταν ο κόσμος καιγόταν, όταν η αδικία και η εκμετάλλευση βασίλευαν και κατέστρεφαν ζωές, όταν ο πόλεμος και η πείνα θέριζαν;

πατέρας: εμείς, παιδί μου, είχαμε μωρό να φροντίσουμε. Δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. Ούτε διαδηλώσεις, ούτε οργανώσεις, τίποτε από όλα αυτά. Έπρεπε να σε φροντίσουμε.

[σιωπή]

γιος: [σκέφτεται: καλά σε λέω εγώ μαλάκα]

πατέρας: [σκέφτεται, προς τον εαυτό του: για μαλάκα τον περνάς;]

Advertisements

25 thoughts on “φοβίες

  1. μώρε, ας ρωτήσει έτσι και χαλάλι του.
    Μόνο μη ρωτήσει:
    «και δε μου λες ρε πατέρα, εσύ δηλαδή όταν ο κόσμος καιγόταν, όταν η αδικία και η εκμετάλλευση βασίλευαν και κατέστρεφαν ζωές, όταν ο πόλεμος και η πείνα θέριζαν, εσύ έτρεχες στην οργάνωσή σου;»
    (1/3 μχ, καθότι der Kommentar isch a bissle heikel)

  2. [συνεχίζω από εκεί που το άφησα]

    Αυτό, ας πούμε, θα μπορούσε να το πει ένας αναρχικός, αλλά και ένας χριστιανός ή ένας ευαίσθητος κοινωνικά φιλελεύθερος.

    Η περίπτωση του αναρχικού δεν είναι κακή. Η περίπτωση του χριστιανού είναι πρόβλημα. Η περίπτωση του φιλελεύθερου είναι σεβαστή.

  3. νέος μια καινούργιας εποχής που, διαβάζοντας για το τότε και συγκρίνοντας, συμπεραίνει, μάλλον εύκολα, πως οι «οργανώσεις» τα είχαν φάει ήδη τότε από καιρό τα (επαναστατικά) ψωμιά τους και υπήρχαν μόνο, ώστε άνθρωποι, που θα μπορούσαν να κάνουν πολλά για τον κόσμο που καιγόταν, να μιλούν πολύ (μυρηκάζοντας δεδομένα), να κάνουν λίγα και πάντα να μην μπορούν να βρουν μια γλώσσα και πρακτική ουσιαστικά διαφορετική από αυτήν αυτού που έβαζε φωτιά στον κόσμο .

  4. υγ. φέρε τώρα το ποτάμι να σβήσει τις φωτιές, γιατί το μικρούλικο δικό μας κοντεύει να στερέψει.

  5. Warum? Τρώει μια κριτική από ανατρεπτική πλευρά. Δεν βλέπω κάτι αρνητικό σε αυτό. Εκτός αν δε σε πιάνω.

  6. Μωρ’ εσύ μια χαρά με πιάνεις. Δεν ξέρω, μόνο, αν όλοι όσοι τρώνε κριτική από ανατρεπτική πλευρά κάνουν τις δικές σου χαρές. Ἠ μάλλον ξέρω: όχι.

  7. Μωρέ ας μη μας έβλεπε κι άλλος κόσμος και θα σου ‘λεγα τι χαρές θα ‘κανα κι εγώ. :)

  8. σιγά, νομίζεις θα τόλμαγα να ξεστομίσω τέτοια, αν δεν ήμασταν μπροστά σε κόσμο. το θέλω το τομάρι μου.

    υγ. Μην με παίρνεις στα σοβαρά, δεν κυριολεκτώ. Μόνο να, είναι η επέτειος της εκτέλεσης Πλουμπίδη και κάτι τέτοια αστειάκα μας φαίνονται κάπως ταιριαστά.

  9. ψηφίζω το σχόλιο αριθ. 1.
    λίγο ηθικολογικά δεν είναι όλα αυτά; ερωτώ. Και απαντώ: ναι.
    καλημέρες

  10. Τραγικά ταιριαστά τα αστειάκια, μχ.

    Καλησπέρες Herr K.. Κάποιοι που μελετούν το ενδεχόμενο να δώσουν σε κάποιους 6 μήνες διακοπές δεν νομίζω να χαρούν με την πρτίμησή σου σε αυτό το συγκεκριμένο σχόλιο. :P

  11. Δεν καταλαβα ποιοι δινουν σε ποιους. (Αν το λεγες στα γερμανικα;)

  12. ρε συ, Στέλιο, στην οργάνωση που πιστεύεις!
    Διέγραψες το σχόλιο που ήταν διορθωμένο και άφησες το λάθος (με τα «τέτοια αστειάκα» αντί για «αστειάκια». Ούτε ένα λογοπαίγνιο της προκοπής δεν βγαίνει από το λάθος).
    Αλλά εμείς φταίμε που σου αφήσαμε τα χέρια λυτά για διαγραφές, εμείς και κανένας άλλος.

    υγ. ποιος ξέρει τι είδους διακοπές θέλεις να μας «εγκρίνεις»;
    υγ. Αξίζει το κόπο: http://www.politikokafeneio.com/istoria/ploumpidis279.htm
    όσο κι αν δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις «νηφάλιο». Αλλά και τι μπορείς;

  13. Εσύ πάλι, Herr K., τί δεν κατάλαβες;
    Απλά τα πράματα: ο Στέλιος διάβασε το τελευταίο μας ποστ, έκρινε προφανώς ότι είμαστε εκτός γραμμής και μας πρότεινε ευγενικά «να ξεκουραστούμε κάνα εξάμηνο». Το μόνο που δεν μας είπε είναι πού θα μας στείλει για την αναγκαία (κρίνει αυτός) ανάπαυλα.

  14. ε πες το ετσι να καταλαβω
    οριστε λοιπον κι ενα βοηθημα για να μπει η συζητηση σε μια στερεα βαση:

  15. Λοιπόν, για να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους:

    O Herr K. μου ζήταγε (στο Twitter) κάνα εξάμηνο διακοπές, και του είπα ότι άμα έρθει η ανταρσυα στα πράγματα θα δώσει στην εργατική τάξη 6 μήνες διακοπές. Mόνο όμως όταν πραγματοποιηθεί ο σοσιαλισμός. Mέχρι τότε, το εξάμηνο θα το παίρνουν τα μέλη του Κόμματος. Mε τα αντικομματικά σχόλια του μχ, που αρέσουν στον κ. Κ., τον βλέπω να κοιτάζει τον σοσιαλισμό από κανένα γκουλαγκ.

    Mχ, δεν ήξερα ότι το ένα σχόλιο ήταν λάθος. Nόμιζα ότι έβαλες το 2ο σχόλιο κατά λάθος. Και το έσβησα φυσικά.

    Oυφ!

  16. ach so!
    Κι εμείς ανησυχούσαμε μην τυχόν η δική μας θέση στον παράδεισο της εργασίας σε ιδανικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας δεν ήταν ήδη εξασφαλισμένη!
    Herr K., θα προσπαθήσουμε να καβατζάρουμε για πάρτη σας τη διπλανή στη δική μας «ντάτσ(ι)α». Αν φυσικά θέλετε.

  17. υγ. Στέλιο, το διάβασες το άρθρο της Μάτσα για τον Πλουμπίδη; Τι νομίζεις;

  18. σωστα Στέλιο – ειμαι επιλησμων τι να κανουμε. ΜΧ, αν η ντατσα ειναι στην κερκυρα πολυ ευχαριστως: νομιζω οτι θα αυτοεξοριστώ εκεί (οπως αλλοι στη Μυκονο). Και βεβαια θα εχω ολο το χρονο να κανω την αυτοκριτικη μου

  19. @ΜΧ, υγ: «Στέλιο, το διάβασες το άρθρο της Μάτσα για τον Πλουμπίδη; Τι νομίζεις;»

    Ασφαλώς δεν πρόκειται για μοναδική περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού, αλλά μία από τις πολλές. Οι εξηγήσεις της Μάτσα και γενικά του φιλοτροτσκιστικού ρεύματος δεν με ικανοποιούν. Μάλλον πρέπει να ψάξουμε πιο θαρραλέα σε βάθος τη θεωρία και την πρακτική μας (του κομμουνιστικού κινήματος εννοώ – όλου του κομμουνιστικού κινήματος, για να μην πω και των προδρόμων του, καθώς και των πηγών του μαρξισμού), τα ιστορικά υποκείμενα, και τα όρια και τις δυνατότητες της εποχής για να βρούμε τις αιτίες. Το τρομερό είναι ότι πολλά από αυτά τα συμπτώματα τα βρίσκεις σε μικρογραφία ακόμη και σε κομμουνιστές και συλλογικότητες που με ειλικρίνεια θέλουν να οικοδομήσουν ένα διαφορετικό επαναστατικό πολιτισμό. Τι είναι αυτό που ξεπερνάει την πρόθεσή μας και μας οδηγεί πολλές φορές σε παρόμοια τραγικά λάθη; Θα πρέπει να είναι ακριβώς αυτό: κάτι πέρα από προθέσεις.

    Πολύ πρόχειρα, θα έλεγα ότι είναι η έκφραση της αντίθεσης του κομμουνισμού ως επιστήμης και του κομμουνισμού ως ιδεολογίας. Ο κομμουνισμός ως ιδεολογία μετατρέπεται σε κλειστό σύστημα με εχθρούς κυρίως μυστικές υπηρεσίες και πράκτορες που βρίσκονται παντού. Ο κομμουνισμός ως επιστήμη είναι ανοιχτή κριτική κίνηση με εχθρό τον σκοταδισμό και τον μυστικισμό. Θα πρέπει όμως να υπάρχει και μια αντικειμενική πάλη, πάλη συμφερόντων ταξικών, πίσω και πλάι στην θεωρητική διαμάχη. Οπότε, μήπως το ταξικό υποκείμενο δεν κατάφερνε να υπερβεί την αστική του καταγωγή έναντι του ανθρώπινου μέλλοντός του; Μήπως δίσταζε, κουραζόταν, φοβόταν να πάει ως το τέλος; μήπως κρίσιμο μέρος του αστικοποιούνταν;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s