η βιομηχανία των τύψεων

Η βιομηχανία των ενοχών που έχει στηθεί από τα ΜΜΕ, σε συμφωνία, πιστεύω, με την κυβέρνηση και την τρόικα, είναι ανήθικη και βρόμικη.

Ούτε λίγο ούτε πολύ προσπαθούν να μας υποβάλουν την ιδέα ότι συμβάλαμε ενεργά στο ξέσπασμα της κρίσης διότι όλα τα προηγούμενα χρόνια της «ανάπτυξης» ζούσαμε με δάνεια και κάρτες ένα επίπεδο ζωής ανώτερο από αυτό που μας επέτρεπε η πραγματική οικονομική μας κατάσταση. Ένα επίπεδο ζωής που χαρακτηρίζεται εμέσως αλλά σαφώς περιττό και σπάταλο.

Είναι τα ίδια ακριβώς ΜΜΕ που τα χρόνια της δήθεν ευημερίας βομβάρδιζαν τον κόσμο με το σπάταλο αυτό lifestyle στο οποίο τώρα αποδίδουν την κύρια ευθύνη της κρίσης. Το πιο βρόμικο, όμως, δεν είναι αυτό. Το πιο βρόμικο είναι ότι αποκρύπτουν πως αυτή ακριβώς η καταναλωτική περίοδος δεν υπήρξε ποτέ περίοδος ευημερίας. Η πλειονότητα του κόσμου ζούσε σε συνθήκες ανέχειας πολύ πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Δεν είναι πολύς καιρός από τότε που μιλούσαμε για τη γενιά των 700 ευρώ, για τους νέους που ζουν με τους γονείς τους μέχρι τα τριάντα και βάλε, για οικογένειες που δεν τα έβγαζαν πέρα.

Η βιομηχανία των τύψεων, στοχεύοντας στο συναίσθημα και όχι στη λογική μας, υπονοεί εμμέσως ότι επειδή αποκτήσαμε ένα κινητό, ένα μηχανάκι, ή πήγαμε 10 μέρες διακοπές το καλοκαίρι ζήσαμε πλούσια. Δεν θα εξετάσω το κατά πόσο όλα αυτά τα αγαθά που βαφτίστηκαν σπατάλες είναι χρήσιμα και αναγκαία στο σημερινό επίπεδο πολιτισμού. Θα σημειώσω μόνο ότι αυτά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν τεκμήρια ευημερίας.

Το βασικό τεκμήριο ευημερίας μιας κοινωνίας, οι ρυθμοί γεννήσεων, έπεφταν δραματικά ακριβώς εκείνη την περίοδο. Με απλά λόγια οι άνθρωποι είχαν μεγάλο πρόβλημα να κάνουν οικογένεια εδώ και δεκαετίες, πολλοί δεν μπορούσαν να κάνουν καθόλου οικογένεια. Σήμερα δε, που η κρίση έχει αυξήσει απότομα τη φτώχεια, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Είναι πάρα πολλά τα ζευγάρια που παγώνουν γάμους και παιδιά, γιατί δεν μπορούν να τα πληρώσουν – δεν μπορούν να πάρουν δάνειο, δηλαδή. Και σίγουρα, αυτό δεν θα άλλαζε ουσιαστικά αν δεν αγοράζαμε κινητά.

Η ειρωνία είναι ότι οι προπαγανδιστές του χρεοκοπημένου εδώ και πολλές δεκαετίες καπιταλισμού χρησιμοποιούν ακριβώς αυτό το επιχείρημα για να αυξήσουν τη μιζέρια του κόσμου: να κόψουν συντάξεις και να αυξήσουν τη δουλειά. Και κανείς από αυτούς δεν είπε ειλικρινά ότι το οικονομικό σύστημα απέτυχε να παράξει ευημερία, ότι ο κόσμος δεν μπορεί κάνει οικογένειες και παιδιά, πράγμα που απαιτεί πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που κέρδιζε ακόμη και ένας σχετικά υψηλόμισθος την περίοδο της «σπατάλης». Η ουσία λοιπόν είναι ότι η ευημερούσα -καπιταλιστική- οικονομική οργάνωση απέτυχε παταγωγδώς να παράξει ευημερία για τον κόσμο – ο καταναλωτισμός είναι τεκμήριο μάλλον της μιζέριας, παρά της ευημερίας. Ασφαλώς, η αποτυχημένη αυτή για την κοινωνία οικονομική οργάνωση παράγει γιγάντιο πλούτο για κάποιους λίγους, οι οποίοι κατέχουν και τα ΜΜΕ… Εσχάτως, όμως, αποτυγχάνει να παράγει κέρδη και για αυτούς. Ολοκληρωτική αποτυχία!

Όχι, λοιπόν, δεν ζήσαμε πλουσιότερα από ό,τι μας επέτρεπε η οικονομική μας κατάσταση. Ζήσαμε πολύ φτωχότερα. Ζούσαμε όλο και φτωχότερα. Και μάλιστα, όχι μόνο εμείς, αλλά και οι Γερμανοί (πρώτοι από όλους οι Γερμανοί), και οι Αμερικανοί, και οι Ιάπωνες, και οι Βρετανοί. Και μάλιστα, ακόμη και αυτή τη μίζερη κατάστασή μας, χρειάζονταν δάνεια και κάρτες για να τη συντηρήσουμε! Σε καμία περίπτωση, λοιπόν, δεν είμαστε συνένοχοι της κρίσης, αλλά μόνο θύματά της, όπως είμασταν και θύματα της ανάπτυξης.

ΥΓ. Το ρυθμό αύξησης των γεννήσεων ως μέτρο της ευημερίας δεν το πρότεινε κάποιος αντικαπιταλιστής, αλλά ο πολύς φιλελεύθερος οικονομολόγος Άνταμ Σμιθ, στο μεγάλο βιβλίο του «Ο Πλούτος των Εθνών». Υπήρξε μια εποχή, βλέπετε, πριν από την τραγική εξέλιξη του καπιταλισμού σε κανιβαλισμό, που οι φιλελεύθεροι ήταν σοβαροί.

Advertisements

8 thoughts on “η βιομηχανία των τύψεων

  1. Το ότι προσπαθούν να ρίξουν ευθύνες όπου βρουν, το πιστεύω.Διαφωνώ όμως με το ότι εμείς δε φταίμε.Δεν κλείσαμε τα αυτιά μας στις σειρήνες, όταν έπρεπε.Αγοράσαμε αυτοκίνητο με 124 δόσεις, πήραμε διακοποδάνειο για να πάμε χλιδάτες διακοπές,βάλαμε δόση άτοκη για όποια μαλακία θέλαμε να αγοράσουμε,λες και οι κάρτες θα πληρωθούν μόνες τους.Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ. Έχω πολλά τέτοια παραδείγματα γύρω μου.Δε λέω ότι φταίμε μόνο εμείς,προς Θεού.Αλλά σίγουρα συμβάλλαμε.Άλλωστε σ’αυτήν τη χώρα δε ζούμε?

  2. Vany, δεν λέω ότι δεν τα κάναμε όλα αυτά. Δεν μπορώ να καταλάβω, όμως, πώς αυτό συνέβαλε στη χρεοκοπία της χώρας και γιατί θα πρέπει να φτωχύνουμε για να «επανορθώσουμε».

    Εγώ αρνούμαι να αποδεχτώ την κατηγορία ενοχής και συνενοχής. Χρεώθηκα μαζί με τη γυναίκα μου για ποσά της τάξης της εκατοντάδας χιλιάδων ευρώ και το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι 90.τμ., ένα αυτοκίνητο 1400 κυβικών και ένα παιδί. Μέχρι εκεί. Παραπάνω δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε. Μέχρι εκεί φτάνουμε, ακόμη και με φουλ χρέη και με μια μικρή βοήθεια από γονείς. Από εδώ και πέρα ξεχρεώνουμε. Και θεωρώ τον εαυτό μου από τους σχετικά ευτυχούντες. Πολλοί, που δεν έχουν αυτή τη «μικρή» βοήθεια από γονείς, χρεώθηκαν για διπλάσια ποσά για να καταφέρουν λιγότερα, και τώρα κινδυνεύουν να τα χάσουν γιατί ενδεχομένως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα χρέη τους.

    Ταυτόχρονα, οι γονείς μας έκαναν περισσότερα από αυτά. Πήραν σπίτια και αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ηλεκτρικά σίδερα και κουζίνες, έκαναν παιδιά και τα μεγάλωσαν χωρίς καθόλου ή με πολύ λίγο χρέος. Κάποιοι μάλιστα κατάφεραν να εξασφαλίσουν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά τους.

    Και λέω, λοιπόν: αν στην περίοδο της δήθεν ανάπτυξης έπρεπε να χρεωθώ για όλη μου τη ζωή, προκειμένου να κάνω τα μισά και λιγότερα από αυτά που έκαναν οι γονείς μου με ελάχιστα χρέη -πολλές φορές με τη δουλειά μόνο του ενός-, κάποιος θα πρέπει να μου εξηγήσει από πού και ως πού κέρδιζα τόσο πολλά που έβλαπτα την ανταγωνιστηκότητα της οικονομίας και συνέβαλα στην κρίση. Γιατί, όπως το βλέπω με τη λογική μου, πολύ λίγα κέρδιζα.

  3. Πράγματι αμάρτησα κι εγώ μερικές φορές… με το πνεύμα. Ονειρεύτηκα εύκολη και πλούσια ζωή κάνα-δυο φορές. Μην το πεις στον Πάγκαλο σε παρακαλώ. Τι πρέπει να πληρώσω;

  4. είδες; το ξερα από την αρχή.
    Τίποτα δεν πρέπει να πληρώσεις, αλίμονο! Απλως μην ξεχνας ότι είμαστε όλοι ένοχοι. Ιδίως οι κάτω των 150 κιλών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s