για την ελληνική κρίση

Έχω διαβάσει και ακούσει επανειλημμένως – μεταξύ άλλων και από τον ίδιο τον ΓΑΠ στη διακαναλική – ότι αν το ελληνικό κράτος δεν ήταν διεφθαρμένο, δεν θα είχαμε έλλειμμα. Για την αντιμετώπιση αυτού του ελλείμματος, όμως, κόβει μισθούς και συντάξεις και καταργεί εργασιακά δικαιώματα. Αν ακολουθήσεις τη λογική του ΓΑΠ και του ΠΑΣΟΚ, μέσω του μνημονίου θεσμοθετείται ένα σύστημα στο οποίο δεν καταργείται η διαφθορά, απλώς αναζητούνται πόροι για την τροφοδότησή της. Πού; στις συντάξεις, τους μισθούς και τα εργασιακά δικαιώματα.

Και οι εργαζόμενοι (και οι συνταξιούχοι), όμως, είναι διεφθαρμένοι, λέει ο Πάγκαλος, ο Αδριανόπουλος, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, η τρόικα, η Μέρκελ. Η εμπειρία των περισσότερων από εμάς από την άλλη, δεν είναι ότι λαδωθήκαμε, φάγαμε, κλέψαμε. Η εμπειρία μας είναι ότι μας τα φάγανε. Στην υγεία την οποία πληρώνουμε αλλά δεν έχουμε, την παιδεία που πάλι πληρώνουμε αλλά δεν έχουμε, την ασφάλιση που πληρώνουμε και δεν έχουμε, την πολεοδομία, την εφορεία και το υπουργείο Μεταφορών που θέλουν λαδάκι για να δουλέψουν, τις διάφορες υπηρεσίες που δεν μας εξυπηρετούν κ.λπ. Δεν είναι δηλαδή ότι ωφεληθήκαμε τόσα χρόνια από τη διαφθορά, αλλά την πληρώναμε με το παραπάνω και πολύ πριν από την κρίση.

Πολλοί πολίτες όμως βολεύτηκαν σε δουλειές, εκμεταλλευόμενοι αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, σου λέει. Άρα και αυτοί τα έφαγαν. Και αυτοί (μάλλον) είναι πάρα πολλοί. Κατ’ αρχάς, δεν είναι πάρα πολλοί. Σύμφωνα με την απογραφή, η Ελλάδα έχει έναν από τους μικρότερους αριθμούς δημοσίων υπαλλήλων στην Ευρώπη – και οι περισσότεροι από αυτούς είναι μπάτσοι, στρατιωτικοί και παπάδες. Έπειτα, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Δεν υπάρχουν εξαιτίας του πελατειακού κράτους. Προβληματικός είναι ο τρόπος διορισμού πολλών από αυτούς και όχι η ύπαρξή τους. Και χωρίς πελατειακό κράτος πάλι τον ίδιο αριθμό υπαλλήλων θα είχαμε, ίσως και μεγαλύτερο, με τη διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση το κράτος ίσως παρήγαγε κάποιο κοινωνικό έργο. Ο διορισμός στο δημόσιο χρησιμοποιήθηκε από το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα ώστε να λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη κοινωνικού κράτους. Αντί λοιπόν να παρέχεται σε όλους υγεία, εκπαίδευση κ.λπ., διορίστηκαν (και διορίζονται) κάποιοι με πλάγιο τρόπο. Έτσι, ενώ στον δυτικό κόσμο κρατούσαν τους λαούς υπό έλεγχο με το κοινωνικό κράτος, στην Ελλάδα τον κρατούν υπό έλεγχο με ψίχουλα που προσφέρονται σε λίγους, ενώ τα παίρνουν πίσω στο πολλαπλάσιο λόγω της έλλειψης κοινωνικού κράτους και μέσω της διαφθοράς.

Αντί, λοιπόν, ο δύσμοιρος ο Έλληνας να ζητάει να του επιστρέφονται τα χρήματα που πληρώνει, μέσω της οικοδόμησης ενός ποιοτικού κοινωνικού κράτους, ζητάει μείωση του κράτους! Ποιοι θα φύγουν, όμως, αν μειωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι; Αν υπάρχει ένα 30% που έχει μπει στο δημόσιο αξιοκρατικά, αυτό θα φύγει πρώτο. Οι διεφθαρμένοι (που είναι και λίγοι) θα μείνουν ή θα την κάνουν από το παράθυρο για καμιά παραλία για το υπόλοιπο της ζωής τους, γιατί αυτοί είναι τα μεγάλα βύσματα. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η διαφθορά, τόσο πιο βαθύ το βύσμα. Μερικές φορές τα βύσματα αυτά ξεπερνούν τους ίδιους τους υπουργούς, γιατί αγγίζουν άλλα συμφέροντα. Το ξήλωμα της διαφθοράς και ο έλεγχος του κράτους μπορεί να γίνει μόνο από μία επανάσταση που θα σαρώσει το σημερινό σάπιο πολιτικό σύστημα, και όχι από τα υπάρχοντα κόμματα ή σχηματισμούς που δημιουργούνται στο πλαίσιο αυτού του πολιτικού συστήματος.

Το πιο χοντρό παραμύθι, βέβαια, δεν αφορά ούτε τη διαφθορά, ούτε τους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε τις σπατάλες. Το πιο χοντρό παραμύθι είναι ότι όλα αυτά αποτελούν αίτια της κρίσης. Μα, αν τα αίτια της κρίσης ήταν μόνο αυτά, τότε δεν θα ήταν σε κρίση όλος ο κόσμος, αλλά μόνο η Ελλάδα, και θα την είχαν και όλοι γραμμένη, γιατί το ΑΕΠ της είναι πολύ μικρό.

Σε κρίση βρίσκεται ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι σε τελική ανάλυση – και με κίνδυνο υπεραπλούστευσης – το ίδιο με αυτό που συμβαίνει σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα: μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους προς το κεφάλαιο μέσω α) της απορρύθμισης (=κατάργηση κάθε ρύθμισης) των εργασιακών σχέσεων, β) της άδικης φορολογίας, γ) της μείωσης των εισοδημάτων και των κοινωνικών παροχών των εργαζομένων. Στην Ελλάδα αυτό συντελείται στο ιδιόμορφο πλαίσιο του πελατειακού κράτους, της διαφθοράς και της μαύρης εργασίας, σε πιο ανεπτυγμένες χώρες συντελείται με πιο εκλεπτυσμένα μέσα. Σημασία έχει ότι σε όλο τον κόσμο η κατάσταση των εργαζόμενων επιδεινώνεται δραματικά, γιατί ο καπιταλισμός είναι πλέον πολύ πιο καταστροφικός από όσο παραγωγικός και άρα ανορθολογικός.

Συνεπώς η αντιμετώπιση της κρίσης μπορεί να συντελεστεί μόνο με μια πολιτική που επιστρέφει των πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι στους ίδιους τους εργαζόμενους με μορφές ποιοτικών κοινωνικών παροχών. Πλήρως αντίθετη, δηλαδή με την εφαρμοζόμενη πολιτική της ύφεσης και της δημοσιονομικής προσαρμογής. Το ερώτημα είναι αν μια τέτοια πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί από μια άλλη κυβέρνηση ή, πιο ριζικά, από μορφές μιας άλλης, πιο δημοκρατικής κρατικής οργάνωσης που θα προκύψει μέσα από τους αγώνες. Κατά τη γνώμη μου, άλλη μία κυβέρνηση στην υπάρχουσα κρατική οργάνωση δεν μπορεί να αλλάξει το παραμικρό.

Advertisements

3 thoughts on “για την ελληνική κρίση

  1. Μερσί, συντρόφκαγια.

    Ροδιά, μερσί για το like, είναι το πρώτο μου :D

  2. Παρακαλω :) τα καλα να λεγονται -και να διαδιδονται. Το φροντισα και αυτο ;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s