για το μέλλον του κινήματός μας

1. Οι εκτιμήσεις που εντοπίζουν τις ευθύνες για τη σύγκρουση της 20/10/11 αποκλειστικά στο ΠΑΜΕ ή στο μαύρο μπλοκ, εξαφανίζουν τις ευθύνες του κράτους και της αστυνομίας.

Πολλοί είδαν στα επεισόδια της 20/10 μία σύγκρουση κόκκινων-μαύρων, ανεξάρτητα τίνος το μέρος παίρνει ο καθένας.

Κατά τη γνώμη μου πρέπει να δούμε μια επίθεση του κράτους στη διαδήλωση με αντικειμενικό στόχο τη διάλυσή της, τη διάσπαση του κόσμου του αγώνα και την καλλιέργεια ηττοπάθειας.

Η επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε με επιχείρηση της αστυνομίας. Σε πρώτη φάση με μυστικούς αστυνομικούς, και σε δεύτερη μέσω των ΜΑΤ. Στο πλαίσιο της επιχείρησης, η αστυνομία επέλεξε να αξιοποιήσει χαρακτηριστικά κυρίως του μαύρου μπλοκ, μεγάλο κομμάτι του οποίου «τσίμπησε» και μπήκε στη διαμάχη.

Ένα από τα μαθήματα που πρέπει να πάρουμε από αυτή τη σύγκρουση, είναι ότι η αστυνομία ρίχνει πλέον πολλούς μυστικούς αστυνομικούς στις διαδηλώσεις, όχι δυο τρεις χαφιέδες ή προβοκάτορες.

Η βασική ευθύνη, λοιπόν, για τον νεκρό διαδηλωτή, τους τραυματίες, τη σύγκρουση μεταξύ διαδηλωτών ανήκει στο κράτος. Όχι στο ΠΑΜΕ, όχι στους μαύρους, αλλά στο κράτος. Η διαχωριστική γραμμή παραμένει μεταξύ των αγωνιζόμενων πολιτών και του κράτους.

2. Η επιχείρηση της αστυνομίας συνοδεύεται και από επικοινωνιακή επιχείρηση, πριν κατά τη διάρκεια και μετά τα γεγονότα μέχρι και τώρα

Επιχείρηση που διεξάγεται από ΜΜΕ όπως το MEGA, ο ΣΚΑΪ και σχεδόν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, μέχρι τον Καρατζαφέρη. Κοινός τόπος στην προπαγανδιστική επιχείριση είναι το μήνυμα ότι το ΠΑΜΕ έκανε την «επιλογή … να »προστατεύσει» τη Βουλή, μην αφήνοντας να περάσει κανείς ή να πλησιάσει κοντά (…) λειτουργώντας ως ιδιοκτήτης της συγκέντρωσης». Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε κανέναν αγανακτισμένο με το ΠΑΜΕ διαδηλωτή, αλλά ανήκουν στον ίδιο τον Καρατζαφέρη. Μπορεί να βρει κανείς το ίδιο μήνυμα σε λόγια του Πρετεντέρη, του Πορτοσάλτε και πολλών άλλων, ανεξάρτητα από το αν επαινούν ή κατηγορούν το ΠΑΜΕ.

Σκοπός της προπαγάνδας είναι η καλλιέργεια καχυκοψίας μεταξύ του μπλοκ του αγώνα, η πάση θυσία αποτροπή της συμπόρευσης, έστω γεωγραφικής, του ΠΑΜΕ με το υπόλοιπο κίνημα, και η καλλιέργεια ηττοπάθειας.

3. Η επιχείρηση της αστυνομίας επέλεξε να αξιοποιήσει αντανακλαστικά του αντιεξουσιαστικού χώρου και του αντικομματικού ρεύματος των διαδηλωτών

Η αστυνομική επιχείρηση ξεκίνησε από μυστικούς αστυνομικούς μέσα από τα μπλοκ των αναρχικών. Το ευάλωτο σημείο αυτού του χώρου είναι χοντρικά ότι δεν κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με την ταξική τους θέση αλλά ανάλογα με τις απόψεις τους.  Έτσι, μια καλοσχεδιασμένη επιχείρηση μπορεί να τους στρέψει σχεδόν εναντίον οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί τους. Πρακτικά, δηλαδή, μέρος αυτού του χώρου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χτυπηθεί σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του κινήματος ή μιας διαδήλωσης. Το ΠΑΜΕ είναι ιδανικό για να πάρει τη θέση του εχθρού.

Παράλληλα, η αστυνομία προσπάθησε να αξιοποιήσει το ρεύμα των αγανακτισμένων πολιτών που έχουν σιχαθεί τα κόμματα, επειδή τα θεωρούν υπεύθυνα όλων των δεινών τους, και κατ’ επέκταση δυσπιστούν απέναντι σε οτιδήποτε οργανωμένο, όπως το ΠΑΜΕ. Η αξιοποίηση αυτού του ρεύματος δεν είχε, κατά τη γνώμη μου, τόση επιτυχία όσο η αξιοποίηση του αντιεξουσιαστικού δογματισμού.

4. Η σύγκρουση δεν ήταν εξίσου βίαιη και δολοφονική και από τις δύο πλευρές

Αυτό το μαρτυράει κατ’ αρχάς ο δυσανάλογος αριθμός των τραυματιών και φυσικά ο νεκρός. Οι περισσότεροι τραυματίες και ο νεκρός είναι διαδηλωτές από τα μπλοκ του ΠΑΜΕ.

Το μαρτυρά επιπλέον ο εξοπλισμός και ο τρόπος δράσης των δύο μπλοκ.

Οι μυστικοί αστυνομικοί, που είναι πολλοί, δεν είναι δυο-τρεις «καλακαδόροι» που φωνάζουν «ντουυυυ», έδρασαν σαν διμοιρίες: μάχη εξ αποστάσεως με ρίψη χημικών -υπάρχουν καταγγελίες για ρίψη δακρυγόνων-, εκρηκτικών και όχι απλώς εμπρηστικών μολότοφ, κροτίδων κρότου-λάμψης, και αντικειμένων. Ξυλοδαρμός με λοστάρια και γκλομπ κατά την τροπή του αντιπαλου σε φυγή. Αποφυγή της σώμα με σώμα σύγκρουσης. Αντικειμενικός στόχος τέτοιου είδους παράταξης είναι η τροπή του αντιπάλου σε άτακτη φυγή και τη διάλυσή του.

Η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είχε κράνη μοτοσικλέτας και ξύλινα παλούκια για μάχη σώμα με σώμα και παράταξη σε αλυσίδες. Η κλασική δηλαδή, κατά βάση αμυντική παράταξη μαζικής σύγκρουσης μιας πορείας, με αντικειμενικό στόχο την διατήρηση της συνοχής του μπλοκ και την απώθηση της αστυνομίας (άμυνα στην προσπάθεια της αστυνομίας για διάλυση, άτακτη φυγή και κυνηγητό) και σε δεύτερο επίπεδο το μαζικό σπάσιμο του μπλόκου των αστυνομικών δυνάμεων. [Για αυτό ήταν και λάθος του ΚΚΕ να κυνηγήσει τους κουκουλοφόρους.]

5. Οι αντιεξουσιαστές έδωσαν πολιτική κάλυψη στην επίθεση της αστυνομίας στη διαδήλωση

Όπως γράφω παραπάνω, κατά τη γνώμη μου, στόχος της αστυνομικής επιχείρησης ήταν η διάλυση της διαδήλωσης, η διάσπαση του αγώνα και η καλλιέργεια ηττοπάθειας.

Ο στόχος της διάλυσης της πορείας πέτυχε ελάχιστα, καθώς ο κόσμος ήταν αποφασισμένος και η άμυνα του ΠΑΜΕ ήταν εντυπωσιακά αποτελεσματική στο να κρατήσει τη συνοχή του μπλοκ, παρά τους τόσους τραυματίες και το νεκρό.

Ο στόχος της διάσπασης του κινήματος διακυβεύεται ακόμη, με κύρια ευθύνη τη στάση των εντός του κινήματος, δηλαδή των συναγωνιστών αντιεξουσιαστών. Η αντιεξουσιαστική κίνηση εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία λέει ότι «Αποκλειστικά υπεύθυνο για τα σημερινά (20-10-11) γεγονότα στο Σύνταγμα είναι το ΚΚΕ. Η απόφασή του να μονοπωλήσει τη διαδήλωση στο Σύνταγμα και να καταλάβει μονοπωλιακά το πάνω διάζωμα (Β. Αμαλίας) πάρθηκε για λόγους τηλεοπτικής και πολιτικής υπεραξίας και ήταν μία πράξη επιθετική απέναντι στην κοινωνία».

Εξαφανίζονται οι ευθύνες του κράτους και μετατοπίζεται ο αντίπαλος από το κράτος στο ΠΑΜΕ.  Και για να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο, μια δολοφονική επίθεση εναντίον διαδηλωτών με μάρμαρα, μολότοφ και λοστάρια, πρέπει αυτός ο αντίπαλος να ταυτιστεί κάπως με την εξουσία. Αλλά επειδή, όπως λέω παραπάνω, η ταξική συγκρότηση του ΠΑΜΕ δεν μπορεί να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο -αποτελείται κυρίως από εργάτες-, καταδικάζεται μόνο από τη λογική του και την υλοποίησή της στη διαδήλωση. Το ΠΑΜΕ βαφτίζεται «δύναμη καταστολής» επειδή ήθελε ειρηνική διαμαρτυρία.

Άλλωστε, όπως πολλοί αυτόπτες υποστηρίζουν αν ήθελε κάποιος να επιτεθεί στη βουλή μπορούσε να το κάνει από άλλους δρόμους. Ουσιαστικά το ΠΑΜΕ δεν εμπόδισε την «έφοδο» στη βουλή λειτουργώντας ως δύναμη καταστολής. Εμπόδισε τα μπάχαλα μέσα στο και από το δικό του μπλοκ. [Ο chumba διαφωτίζει το θέμα από διαφορετική οπτική γωνία]

Πολιτική κάλυψη στην επίθεση έδωσαν και μικρές δυνάμεις της άκρας αριστεράς αλλά και κομμάτια του Συνασπισμού, από τοιχοδιωκτισμό και από στείρο αντι-ΚΚΕ μένος.

6. Ο κόσμος του αγώνα αντιμετωπίζει την απογοήτευση

Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη θάλασσα των ανθρώπων που δεν ανήκουν σε κανένα μπλοκ, αλλά αποτελούν καθοριστικό παράγοντα. Επηρεασμένοι από τον τρόπο που παρουσίασε τα γεγονότα ο μηχανισμός προπαγάνδας -ως εμφύλια διαμάχη- τηρούν στάση που κυναίνεται από καταδίκη του ΠΑΜΕ για τη συμεπριφορά του ως «δύναμης καταστολής» μέχρι την τήρηση ίσων αποστάσεων στον πόλεμο μαύρων-κόκκινων. Και στις δύο περιπτώσεις, κοινός τόπος είναι η απογοήτευση. Ενδεικτικά ο πιτσιρίκος, που άσκησε κριτική στο ΚΚΕ και ο αρκούδος που τα ‘χει με όλους.

7. Το ερώτημα είναι: θα επιτρέψουμε να οδηγηθούμε στην απογοήτευση, και συνακόλουθα στον ατομικισμό και τέλος στον εμφύλιο;

Επιτρέψτε μου να επιμείνω πως δεν συνέβη διαμάχη κόκκινων-μαύρων, αλλά ανορθόδοξη σε μεγάλο βαθμό ίσως επίθεση του κράτους στο ανώριμο ακόμη και ανοργάνωτο κίνημά μας. Ανορθόδοξη σημαίνει ότι το κράτος χρησιμοποίησε σε μεγάλη κλίμακα μη νόμιμα μέσα για την καταστολή της διαδήλωσης. Ας αντισταθούμε, λοιπόν, κατ’ αρχάς στη διάσπασή μας.

Ο αντίπαλος δεν είναι το ΠΑΜΕ, δεν είναι οι αντιεξουσιαστές, δεν είναι τα κόμματα γενικώς, οι οργανώσεις γενικώς, η οργάνωση γενικώς, ο διπλανός μας, αυτός που διαφωνεί μαζί μας. Δεν είναι ο απεργοσπάστης, ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ο ψηφοφόφρος γενικώς. Ο καθένας από όλους αυτούς έχει την άποψή του, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι θύτης. Αντίπαλός μας, κατά τη γνώμη μου, είναι μειοψηφικά αλλά πολύ ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους, οι προπαγανδιστικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί που τους προστατεύουν, αλλά κυρίως το οικονομικό σύστημα που τους γεννάει: ο καπιταλισμός.

Οι μηχανισμοί του κράτους δεν δρουν χοντροκομμένα, με σκέτο ξύλο. Δρουν εκλεπτυσμένα και είναι έμπειροι από μάχες έως και πολεμικές συγκρούσεις. Νικητής στον πόλεμο είναι αυτός που θα σπείρει τον ιό της δυσπιστίας και της ηττοπάθειας στον εχθρό του.

Δεν θα αθωώσουμε, λοιπόν, την αστυνομία αναγορεύοντας σε εχθρό το ΠΑΜΕ ή τους αναρχικούς ή τους οργανωμένους και πολιτικοποιημένους διαδηλωτές εν γένει. Θα πρέπει να αποκαλύψουμε τα σχέδια του κράτους και να σφυρηλατίσουμε τη δική μας ανιδιοτελή ενότητα.

Οι αντιεξουσιαστές ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι υπάρχουν και αστυνομικοί με πολιτικά, πολλοί από τους οποίους είναι ανάμεσά τους και σκοτώνουν κόσμο. Ας σταματήσουν να αρνούνται αιωνίως τη δράση τους, λες και έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος που μας αντιμετωπίζει με το σταυρό στο χέρι, χωρίς προβοκάτσιες. Για αρχή, ας διαχωριστούν απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει να επιτεθεί σε απλό κόσμο ή σε άλλο διαδηλωτή ή μπλοκ διαδήλωσης. Έτσι θα αφαιρέσουν από την αστυνομία ένα πολύτιμο για αυτήν όπλο. Συγκρουόμαστε μόνο με τα ΜΑΤ και κανέναν άλλο. Όχι ξανά πέτρα και μολότοφ σε διαδηλωτή ή απλό πολίτη. Έπειτα, ας ψάξουν τα θεωρητικά τους λάθη, που τους κάνουν να χαρακτηρίζουν «δύναμη καταστολής» οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους.

Η αδυναμία του κινήματός μας

Η αχίλειος πτέρνα του κινήματός μας όμως δεν είναι σε τελική ανάλυση οι αντιεξουσιαστές. Είναι η μη οργάνωσή μας. Το ΚΚΕ έχει δίκιο που επιμένει στην οργάνωση του κινήματος, αλλά το υλοποιεί μόνο γύρω από τις δικές του δυνάμεις. Η ουσία είναι ότι δεν μιλάμε για κίνημα, αλλά για ένα άθροισμα αγωνιζόμενων υποκειμένων. Το κίνημά μας ωφείλει να αποκτήσει δικό του πρόσωπο και ενιαία οργάνωση, που να ξεκινάει από ζωντανές συλλογικότητες σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά. Σωματεία (δημοκρατικά όχι γραφειοκρατικά) στη δουλειά, λαϊκές συνελεύσεις στη γειτονιά, που θα γίνονται μια μεγάλη ομοσπονδία. Μια συλλογικότητα που θα επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση ιδεών και γραμμών από όλους τους συμμετέχοντες σε αυτό – και τη συγκρότηση και δράση συλλογικοτήτων στο εσωτερικό του.

Όσο θα είμαστε το ΠΑΜΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι αναρχικοί, μια ένωση σωματείων, η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (ΠΑΣΟΚ), ο πιτσιρίκος, ο αρκούδος και το σούπερ εγώ μας πάνω από όλους και όλα, θα διαλυόμαστε με την πρώτη σοβαρή επίθεση και θα σκοτωθούμε μεταξύ μας με την πρώτη ασήμαντη αφορμή. Το να συγκεντρωνόμαστε, όμως, και να πορευόμαστε όλοι μαζί είναι ένα πολύ σοβαρό πρώτο βήμα και δεν πρέπει να επιτρέψουμε κανένα πισογύρισμα στην επόμενη διαδήλωση.

Advertisements

10 thoughts on “για το μέλλον του κινήματός μας

  1. Σ’ ευχαριστώ για την παραπομπή. Συμφωνώ με την εκτίμησή σου και τα συμπεράσματά σου.

  2. Παράθεμα: ένα κόκκινο ποστ « Кроткая

  3. Χαίρομαι που διαβάζω μια δομημένη ανάλυση, ανεξάρτητα από το αν έχω τις επιμέρους διαφωνίες μου. Συμφωνώ με πολλές προτάσεις σου. Υπάρχει ανάγκη για τη δικτύωση των υποκειμένων σε συλλογικότητες και δημιουργία συνθετότερων πολιτικών φορέων, συλλογικών υποκειμένων δηλαδή.

    Δυστυχώς, ακόμα τα μπλογκς παραμένουν, μαζί με το twitter, οι μόνοι ηλεκτρονικοί χώροι για σοβαρή κουβέντα. Η απογοήτευσή μου από τα σχόλια στο βίντεο που ανέβασα είναι μεγάλη.

  4. chumba, μ’ άρεσαν πολλά από το ποστ σου, αλλά κλείνεις με το καλύτερο: «ο αντεξουσιαστικός χώρος αγωνίζεται και οφείλει να αγωνίζεται ενάντια στο κράτος και τις εταιρίες και όχι ενάντια σε ανθρώπους που διαδηλώνουν με κοινά αιτήματα, και πάντα με βάση την ελευθερία, τη συντροφικότητα και τη ζωή».

    Tic Tac, καλώς σε βρίσκω. Δώσε link από το βίντεο. Δεν το έχω δει.

  5. Παράθεμα: Για το μέλλον του κινήματός μας « ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

  6. Σχόλιο σε συζήτηση στο «κόκκινο ποστ» της Κρότι [http://krotkaya.wordpress.com/2011/10/26/red-post/#comment-66767] που εμβαθύνει σε επιχειρήματα του κειμένου.
    Πρώτον, ο ισχυρισμός ότι το ΠΑΜΕ έκανε τη δουλειά της αστυνομίας δεν μπορεί να στηριχτεί ούτε στα γεγονότα ούτε στη λογική.
    Δουλειά της αστυνομίας σε όλες τις διαδηλώσεις είναι να τις διαλύει, όχι να προστατεύει τη βουλή. Αυτή η διαφορά στην εκτίμηση του ρόλου της αστυνομίας είναι ουσιαστική. Αν πεις δηλαδή ότι το ΠΑΜΕ αντικατέστησε τα ΜΑΤ, επειδή περιφρουρούσε τη βουλή, απλώς αποκρύπτεις για άλλη μια φορά την πραγματική στρατηγική της αστυνομίας και επιπλέον αδυνατείς να αναγνωρίσεις το πραγματικό της παιχνίδι.
    Αντίθετα, η ερμηνεία που λέει ότι η αστυνομία επιχείρησε και πάλι να διαλύσει τη διαδήλωση χρησιμοποιώντας σε πλατιά κλίμακα ανορθόδοξες μεθόδους, ούτε αθωώνει την αστυνομία, ούτε τα μπλέκει όσον αφορά τη δράση της.
    Η ερμηνεία αυτή βασίζεται μεταξύ άλλων και στη «στρατιωτική» συμπεριφορά των συγκρουόμενων μπλοκ:
    Οι επιτιθέμενοι στο ΠΑΜΕ δεν προσπάθησαν να σπάσουν την περιφρούρηση με μαζικό μπλοκ, πιασμένο σε αλυσίδες, όπως κάνουν όλες οι πορείες που προσπαθούν να σπάσουν τα μπλόκα των ΜΑΤ. Επιτέθηκαν στην καρδιά του μπλοκ του ΠΑΜΕ, με πέτρες, μολότοφ και ό,τι άλλο, με προφανή αντικειμενικό στόχο τη διάλυσή του.
    Δεύτερον, το ΠΑΜΕ ούτε καν προστάτευε τη βουλή. Προστάτευε το μπλοκ του. Στη βουλή μπορούσε κανείς να φτάσει και από αλλού.
    Τρίτον, ο ισχυρισμός ότι το ΠΑΜΕ δεν συγκρούεται είναι ψευδής και άδικος. Το ΠΑΜΕ έχει παίξει τρομερό ξύλο περιφρουρώντας απεργίες. Κάτι που ουσιαστικά είναι πολύ πιο συγκρουσιακό από το να καις τον άγνωστο στρατιώτη.
    Τα προβλήματα του ΚΚΕ είναι άλλα, αλλά στη συζήτηση με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός, δεν πρόκειται να αναφερθώ εγώ προσωπικά σε αυτά.

  7. Μεγάλε που νομίζεις ότι κάνεις και μία «σοβαρή» ανάλυση δύο κουβεντούλες μόνο χωρίς να διαβάσω όλο το κείμενο γιατί έχω και ευαίσθητο στομάχι σε βοθρολύματα.
    Από τη στιγμή που βάζεις ιδεολογικό καπέλο στους κοινούς δολοφόνους, στους αλήτες, στο παρακράτος, στους χουλιγκάνους, στα φασιστοειδή δείχνει το τι θα επακολουθήσει στο πόνημα σου!
    1ον . Δεν έχουν ιδεολογία όσοι πετάνε μολότωφ σε παιδάκια, χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε γυναίκες, και βαράνε με βαριοπούλες γέρους ανθρώπους! Όταν τους καλύπτεις δε διαφέρεις από αυτούς!
    2ον . Δεν είναι κίνημα το μπουκάλι και κουκούλα που συμμαζεύετε όλοι εσείς οι δήθεν αριστεροί στις πορείες σας! Να τους χαίρεστε και να τους τρώτε στη μάπα (μαζί με τους χαφιέδες της αστυνομίας).
    3ον . Κίνημα με τις ουρές του ΠΑΣΟΚ (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΟΕ κλπ) το ΠΑΜΕ δε μπορεί να κάνει γιατί έτσι είναι σαν να κοροιδεύει τους εργαζόμενους.
    4ον . Αυτό που ενοχλεί όλους τους δήθεν αριστερούς είναι η πλατιά απήχηση των θέσεων του ΠΑΜΕ στους εργαζόμενους και σε όλο το λαό ενώ όλους τους υπόλοιπους σας φτύνουν. Σήμερα το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους για ενότητα στη λύση του προβλήματος (ο άλλος δρόμος ανάπτυξης όπου τα μέσα παραγωγής θα είναι στα χέρια των εργατών) ενώ όλοι εσείς παλεύται για ενότητα στο πρόβλημα (όλοι μαζί για να κάνουμε έναν καλύτερο καπιταλισμό)!
    Άρα είναι λογικό να σας ενοχλεί που το ΠΑΜΕ κάνει τεράστιες πορείες χωρίς εσάς, σας ενοχλεί που μπορεί να τις περιφρουρεί χωρίς να του τις χαλάτε, σας ενοχλεί που οι εργαζόμενοι το ξέρουν και συσπειρώνομνται εκεί!!!
    Ένα μόνο μπορώ να καταλογίσω στο ΠΑΜΕ το ότι δε σας τσάκισε περισσότερο σε Σύνταγμα, Γιάννενα κλπ.
    Αλλά να ξέρετε το το ταξικό εργατικό λαικό κίνημα έχει τη δύναμη να σας τσακίσει και θα το κάνει!!!
    ΥΓ Μία ερωτησούλα τι σόι κίνημα είναι αυτό που φασιστοειδή, άνθρωποι του ΛΑΟΣ, δήθεν αριστεροι, ΑΚ (Αασφαλίτες Κωλόπαιδα σημαίνει;), χαφιέδες, προβοκάτορες κλπ που πιστεύεται ότι έχεται; Κοινός εχθρός το ΠΑΜΕ το ΚΚΕ και η Εργατική τάξη την οποία μέσα από τον μικροαστισμό σας μισείτε!

    ΥΓ2 QUIZ: Ποιοι είναι ποιο λεβέντες αυτοί της πλατείας Συντάγματος που επιτέθηκαν στην εργατική τάξη ή αυτοί πχ (τα ΠΑΣΟΚοσκυλα τσιράκια της εργοδοσίας) στο εργοστάσιο της ΠΙΝΔΟΥ που έκαναν το ίδιο; Πάντως κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις το ταξικό κίνημα το ΠΑΜΕ!!!

  8. Ίκαρε, σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο, και δεν νομίζω ότι κάνω σοβαρή ανάλυση.

    Δεν βάζω ιδεολογικό καπέλο στους κοινούς δολοφόνους – αν και έχουν ιδεολογία, αστική. Λέω ότι η επίθεση έγινε από την αστυνομία και ότι ο αντιεξουσιαστικός χώρος έδωσε πολιτική κάλυψη, γιατί δεν έχει ταξική ανάλυση

    Τα υπόλοιπα που γράφεις σεβαστα. Σε άλλα συμφωνώ, σε άλλα διαφωνώ.

  9. Παράθεμα: Ο αντίπαλος δεν είναι ούτε το ΚΚΕ ούτε η αναρχία, αλλά το αστικό κράτος και οι καπιταλιστές. — We Are All Equal-Global Solidarity

  10. Παράθεμα: Για το μέλλον του κινήματός μας « ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s