σοβαρή δουλειά

Τελικά, το πιο σημαντικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό είναι το παιχνίδι.
Δεν είναι τυχαίο που τα παιδιά παίζουν. Είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν τεράστιο όγκο γνώσεων σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Αυτός είναι ο σκοπός των παιδιών – η μάθηση. Η ευχαρίστηση, η ευφορία και η ικανοποίηση είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας επιτυχημένης μαθησιακής διαδικασίας. Το παιχνίδι είναι η μοναδική ταχύρυθμη δημιουργική μάθηση.
Είναι πολύ σοβαρή δουλειά.
Αυτό κάνουν όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες: Παιζουν…

μας ψεκάζουν

Η μέθοδος του αεροψεκασμού χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες στη γεωργία:

Όπως φαίνεται και στο παραπάνω βίντεο, για να ψεκαστεί ένα αρκετά μεγάλο χωράφι θα πρέπει να κάνει κάμποσες πτήσεις από πάνω του ένα αεροπλάνο και σε πολύ κοντινή απόσταση από το έδαφος.

Σκέφτομαι, λοιπόν, ως μη ειδικός, ότι για να ψεκαστεί μια ολόκληρη πόλη με αυτά που υποτίθεται ότι μας ψεκάζει η «Νέα Τάξη» προκειμένου να είμαστε πειθήνιοι κ.λπ., θα πρέπει να πετάνε κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια μας για δυο-τρεις μέρες μερικές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες ψεκαστικά αεροσκάφη – δεν είναι κάτι που δεν το παίρνεις είδηση.

Κατά τη γνώμη μου, το να ψεκάζει αεροπλάνο τους Αθηναίους από υψόμετρο λίγο κάτω από τα σύννεφα, είναι σα να κατουράει ο γιος μου (τριών) στη θάλασσα της Βάρκιζας με σκοπό τα τσίσα του να μολύνουν την παραλία της Βούλας. Μόνο τον άνεμο να υπολογίσει κανείς, το ψέκασμα από τέτοιο υψόμετρο είναι πιθανότερο να καταλήξει στο Κάιρο – και πάλι ένα απειροελάχιτο μέρος του.

Αυτοί που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση, είναι πολύ πιθανό να είναι θύματα ψεκασμού, αλλά όχι από αέρος. Από εδάφους, και μάλιστα εξ’ επαφής.

κανίβαλοι

Ο αποκλεισμός της Παπαχρήστου από την Ολυμπιακή ομάδα είναι πράξη υποκριτική, αντιδημοκρατική και επιπλέον κανιβαλική.

Αυτοί που την απέκλεισαν δεν δίνουν δεκάρα για τον ρατσισμό και τον φασισμό. Οι πολυεθνικές που σπονσοράρουν τους Ολυμπιακούς και τους υπεραθληταράδες παράγουν τα προϊόντα τους σε συνθήκες σκλαβιάς. Συνεργάζονται με ολοκληρωτικά και φασιστικά καθεστώτα. Κάνουν μπίζνες με μαφιόζους. Την Παπαχρήστου την πέταξαν έξω για να μην βλαφτεί η εικόνα των εταιριών που τη σπονσοράρουν.

Η ΔΗΜΑΡ, που έριξε το σύνθημα για τον αποκεφαλισμό της Παπαχρήστου, συμμετέχει στην κυβέρνηση που κλείνει τους πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, υπερασπίζεται το ιερό δικαίωμα στην απεργοσπασία και έχει πρωθυπουργό τον Σαμαρά, που θέλει να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις από τα γκέτο των μεταναστών».

Είναι κανίβαλοι. Τρώει ο ένας τον άλλον! Φασίστες τρώνε φασίστες (αυτό κι αν είναι σπιτικό φαγητό).

Ως χρήστη του internet όμως, και των social media, και ως δημοκρατικό πολίτη δεν με αφορά τόσο η «ενδοοικογενιακή» διαμάχη μεταξύ φασιστών. Με αφορά πολύ περισσότερο η ελευθερία μου να λέω την άποψή μου όποια και αν είναι αυτή. Η ελευθερία έκφρασης και η πολιτική ελευθερία, δεν παρέχονται με πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Αν θέλουμε να την έχουμε εμείς -οι καλοί, οι δημοκράτες κ.λπ.- θα πρέπει να την έχουν και οι άλλοι, οι κακοί. Είναι ένα αγαθό, που είτε το έχουμε όλοι, είτε κανένας.

Αν μπορώ να λέω τη γνώμη μου επειδή είναι εντός των πλαισίων που θέτουν κάποιοι, τότε δεν είμαι ελεύθερος να τη λέω. Απλώς μου έχει επιτραπεί να τη λέω. Ελεύθερος να εκφράζομαι είμαι όταν μπορώ να λέω τη γνώμη μου δημόσια χωρίς να μου έχει προηγουμένως επιτραπεί και χωρίς τον φόβο συνεπειών.

Βέβαια, δεν έχω αυταπάτες. Δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης σήμερα. Άλλωστε και εγώ με ψευδώνυμο φράφω τα περισσότερα που γράφω στο internet. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν χάσει τη δουλειά τους λόγω των απόψεών τους. Που δεν έχουν προσληφθεί ποτέ λόγω των απόψεών τους, που αυτολογοκρίνονται για να μη χάσουν την δουλειά τους. Δεν είναι μόνο η Παπαχρήστου το θύμα της ανελευθερίας. Παρόλα αυτά, είναι και αυτή ανάμεσα σε εκείνους που πλήρωσαν για τις ιδέες τους.

Όπως διάβασα και κάπου αλλού στο net, ένας φασίστας είναι ιδανική αφορμή για την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών όλων μας. Ποιος θα κατηγορήσει την κυβέρνηση για φασισμό όταν αυτή δίνει μάχη εναντίον των φασιστών;

Και μια τελευταία παρατήρηση: κουφάλες φασίστες, εμείς οι κομμουνιστές θα ματώσουμε για να μπορείτε εσείς να λέτε τις φρικαλεότητές σας ελεύθερα!

unfollow

«Αποφασίσαμε ότι εμείς, οι δημοσιογράδοι του UNFOLLOW, καταβάλλουμε τα έξοδα για την εκτύπωση και τη διανομή και θα βασιστούμε στις πωλήσεις. Αν εσείς, οι αναγνώστες, βρείτε το περιοδικό ενδιαφέρον και το αγοράσετε, τότε θα αμειφθούμε για την εργασία μας. Είναι απολύτως στο δικό σας χέρι να στηρίξετε το UNFOLLOW, Αγοράζοντάς το και διαβάζοντάς το κάθε μήνα».

Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να βρει ωραιότερα εκφρασμένη τη φιλελεύθερη αρχή οικονομικής λειτουργίας, όπως διατυπώνεται στο «Σημείωμα της συντακτικής ομάδας» του πρώτου τεύχους του UNFOLLOW.

Από την άλλη στο καταπληκτικό ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου -διαβάστε το!- σε αυτό το ίδιο τεύχος διαβάζουμε:

«Περιμένει ώρα τώρα στην αίθουσα αναμονής με ένα βρέφος λίγων μηνών στην αγκαλιά, το οποίο ήδη χρειάζεται πολλά φάρμακα, και τον εξάχρονο γιο της με ωττίτιδα. «Τους έκαναν έξωση πριν από λίγες μέρες. Τώρα εκείνη ζει με τα παιδιά στο σπίτι της μητέρας της και ο άντρας της φιλοξενείται».

Αυτή που περιμένει είναι η Μαρία, και περιμένει σε πολυιατρείο των γιατρών του κόσμου, οι οποίο μάλλον δε λειτουργούν με την οικονομική λογική της συντακτικής ομάδας του UNFOLLOW:

«Εδώ λοιπόν [σ.σ. στο πολυιατρείο] έρχονται γιατί βλέπουν δωρεάν γιατρούς και παίρνουν δωρεάν φάρμακα».

Αμφιβάλλω πολύ αν η Μαρία θα μπορέσει να αγοράσει το UNFOLLOW και να συνεχίσει να το αγοράζει ακόμη και αν το «βρει ενδιαφέρον».

Το UNFOLLOW, επειδή είναι πραγματικά ελπιδοφόρα προσπάθεια, θα πρέπει να αποφασίσει αν απευθύνεται στη Μαρία, με σκοπό να τη βοηθήσει να ξεφύγει από την κατάστασή της – από αυτή την άποψη, το καθήκον του είναι πολύ σπουδαιότερο από αυτό των γιατρών του κόσμου, που απλά βοηθούν τη Μαρία να αντέξει την κατάστασή της. Αν ναι, θα πρέπει να υιοθετήσει άλλη κουλτούρα. Να στηριχθεί σε ένα δίκτυο υποστηρικτών-αναγνωστών, όπως έγινε επιτυχώς π.χ. με το Deptocracy, και τουλάχιστον να δημοσιεύεται δωρεάν στο διαδίκτυο.

γαπ ή τανξ – γαπ ή αναρχία

Ο Παπανδρέου παίζει χοντρό παιχνίδι.

Με το δημοψήφισμα επιχειρεί να κόψει την ανέξοδη συνθηματολογία.

Θα αποκαλυφθεί η ΝΔ, καθώς θα συρθεί να «αποκαλύψει» αν είναι πραγματικά κατά του μνημονίου. Διότι, τι θα στηρίξει η ΝΔ σε περίπτωση δημοψηφίσματος; «Ναι» ή «Όχι» στη δανειακή σύμβαση; Ασφαλώς και θα πει «Ναι».

Θα αποκαλυφθεί και η αριστερά, καθώς θα συρθεί να αποδείξει αν πραγματικά είναι εναντίον του μνημονίου και της εφαρμοζόμενης πολιτικής, με όλες τις συνέπειες που φέρνει η ανατροπή της.

Θα αποκαλυφθεί επίσης αν η αριστερά πιστεύει όντως στην ικανότητα του λαού όχι μόνο να επιλέγει τους εκπροσώπους του μεταξύ κάποιων προβεβλημένων από τα ΜΜΕ, αλλά να παίρνει και αποφάσεις για πολιτικά ζητήματα.

Το χοντρό παιχνίδι, όμως, βρίσκεται αλλού:

Όπως και οι εκλογές, αν τα δημοψηφίσματα άλλαζαν τον κόσμο, θα ήταν παράνομα. Όπως έδειξε και η εμπειρία των δημοψηφισμάτων για τη συνταγματική συνθήκη της ΕΕ, τα κράτη μπορούν να παρακάμπτουν τη βούληση των λαών τους. Ο ΓΑΠ πιστεύει ότι μπορεί να συνεχίσει την ίδια πολιτική παρά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ ταυτόχρονα ο λαός θα έχει την εντύπωση ότι έχει συμμετάσχει στο πολιτικό παιχνίδι.

Για τον ΓΑΠ, η διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας είναι στρατηγική επιλογή για την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης πολιτικά, σε μια ιστορική περίοδο που η οικονομική της ενσωμάτωση καθίσταται από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Η εργατική τάξη δοκιμάζεται σοβαρά οικονομικά. Θα είναι πιο φρόνιμη αν της παραχωρηθεί αυξημένη πολιτική συμμετοχή, ενώ σε κάθε στιγμή θα υποδαυλίζονται τα συντηρητικά της αντανακλαστικά, η φυσική, δηλαδή τάση οποιουδήποτε προς τη διατήρηση της ομαλότητας.

«ΓΑΠ ή τανξ» είναι το δίλημμα που τίθεται στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα σε αυτήν στρώματα. Το δίλημμα όμως δεν θα αφορά απλώς τη στάση απέναντι στο δημοψήφισμα, αλλά τη στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Εκφραστείτε μέσω των επίσημων δημοκρατικών διαδικασιών, τις οποίες έχουμε διευρύνει, και αφήστε απεργίες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις κ.λπ.!

Ταυτόχρονα, θα επιχειρηθεί και πιο βαθιά ενότητα της αστικής τάξης και των κοινωνικών στρωμάτων και τάξεων που ωφελούνται στρατηγικά από την ασκούμενη πολιτική και τώρα είναι διασπασμένα και αλληλοτρώγονται. Αυτή η διάσπαση δυσχαιρένει τη δυνατότητα άσκησης αστικής πολιτικής. Ο ΓΑΠ θα επιχειρήσει να συνενώσει πίσω του το σύνολο της αστικής τάξης και των συμμάχων της. Πολλοί μιλούν για εκβιασμό του λαού μέσω του δημοψηφίσματος. Ο εκβιασμός και απέναντι στην αστική τάξη δεν είναι μικρότερος. «Ή ΓΑΠ ή αναρχία» λέει ο ΓΑΠ στους αστούς.

Οποιαδήποτε, όμως, αυξημένη πολιτική συμμετοχή -ακόμη και αστική πολιτική συμμετοχή- της εργατικής τάξης και του λαού γενικότερα είναι δυνάμει επικίνδυνη και μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη πολιτική ενεργοποίηση των πολιτών. Ακόμη και αν το δημοψήφισμα δεν αλλάξει την οικονομία και το πολιτικό σύστημα, ο λαός θα ενημερωθεί, θα συζητήσει, θα αποφασίσει, με την ψήφο ή τη στάση του. Θα έρθει σε επαφή, θα ενταχθεί σε δίκτυα, θα βγει από την ιδιώτευση. Εκ των υστέρων θα αποκαλυφθεί αν η βούλησή του έγινε σεβαστή, θα αποκαλυφθεί αν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.

Η επαναστατική αριστερά πρέπει να αντιμετωπίσει το δημοψήφισμα ως μεγάλη πολιτική μάχη, επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή διάδοση της αλήθειας και προτείνοντας τη στάση εκείνη που θα απορρίπτει την πολιτική του μνημονίου. Να αποκαλύψει την πραγματική στάση των πολιτικών δυνάμεων -ποιοι είναι πραγματικά υπέρ ή κατά του μνημονίου- και να δώσει άλλη προοπτική. Γνωρίζοντας όμως -και τονίζοντας πάντα στο λαό- ότι η πραγματική επαναστατική αλλαγή υπέρ των εργαζομένων απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από τη συμμετοχή σε ένα δημοψήφισμα.

Update 2/11/11

Είναι τεράστια η δύναμη που έχει στα χέρια του ο ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή, όπως φαίνεται από τις αντιδράσεις των ηγετών των μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη στο ενδεχόμενο δημοψηφίσματος – συγκεκριμένα, από τον τρόμο τους μπροστά σε ένα «όχι».

Ένα «όχι» του λαού στο δημοψήφισμα δεν θα σημάνει όλεθρο, όπως απειλούν, γιατί από τις ΗΠΑ μέχρι την ΕΕ δεν έχουν την πολυτέλεια να αφήσουν να εξελιχθεί μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Σε πολιτικό επίπεδο, όμως, ένα ελληνικό «όχι» θα έχει τεράστια διεθνή σημασία όσον αφορά στη δυνατότητα των λαών να σταματήσουν την πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται παντού στον κόσμο. Τσουνάμι ξεσηκωμού θα προκαλέσει ένα ελληνικό «όχι», όχι τσουνάμι χρεοκοπιών.

για το μέλλον του κινήματός μας

1. Οι εκτιμήσεις που εντοπίζουν τις ευθύνες για τη σύγκρουση της 20/10/11 αποκλειστικά στο ΠΑΜΕ ή στο μαύρο μπλοκ, εξαφανίζουν τις ευθύνες του κράτους και της αστυνομίας.

Πολλοί είδαν στα επεισόδια της 20/10 μία σύγκρουση κόκκινων-μαύρων, ανεξάρτητα τίνος το μέρος παίρνει ο καθένας.

Κατά τη γνώμη μου πρέπει να δούμε μια επίθεση του κράτους στη διαδήλωση με αντικειμενικό στόχο τη διάλυσή της, τη διάσπαση του κόσμου του αγώνα και την καλλιέργεια ηττοπάθειας.

Η επίθεση αυτή πραγματοποιήθηκε με επιχείρηση της αστυνομίας. Σε πρώτη φάση με μυστικούς αστυνομικούς, και σε δεύτερη μέσω των ΜΑΤ. Στο πλαίσιο της επιχείρησης, η αστυνομία επέλεξε να αξιοποιήσει χαρακτηριστικά κυρίως του μαύρου μπλοκ, μεγάλο κομμάτι του οποίου «τσίμπησε» και μπήκε στη διαμάχη.

Ένα από τα μαθήματα που πρέπει να πάρουμε από αυτή τη σύγκρουση, είναι ότι η αστυνομία ρίχνει πλέον πολλούς μυστικούς αστυνομικούς στις διαδηλώσεις, όχι δυο τρεις χαφιέδες ή προβοκάτορες.

Η βασική ευθύνη, λοιπόν, για τον νεκρό διαδηλωτή, τους τραυματίες, τη σύγκρουση μεταξύ διαδηλωτών ανήκει στο κράτος. Όχι στο ΠΑΜΕ, όχι στους μαύρους, αλλά στο κράτος. Η διαχωριστική γραμμή παραμένει μεταξύ των αγωνιζόμενων πολιτών και του κράτους.

2. Η επιχείρηση της αστυνομίας συνοδεύεται και από επικοινωνιακή επιχείρηση, πριν κατά τη διάρκεια και μετά τα γεγονότα μέχρι και τώρα

Επιχείρηση που διεξάγεται από ΜΜΕ όπως το MEGA, ο ΣΚΑΪ και σχεδόν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, μέχρι τον Καρατζαφέρη. Κοινός τόπος στην προπαγανδιστική επιχείριση είναι το μήνυμα ότι το ΠΑΜΕ έκανε την «επιλογή … να »προστατεύσει» τη Βουλή, μην αφήνοντας να περάσει κανείς ή να πλησιάσει κοντά (…) λειτουργώντας ως ιδιοκτήτης της συγκέντρωσης». Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε κανέναν αγανακτισμένο με το ΠΑΜΕ διαδηλωτή, αλλά ανήκουν στον ίδιο τον Καρατζαφέρη. Μπορεί να βρει κανείς το ίδιο μήνυμα σε λόγια του Πρετεντέρη, του Πορτοσάλτε και πολλών άλλων, ανεξάρτητα από το αν επαινούν ή κατηγορούν το ΠΑΜΕ.

Σκοπός της προπαγάνδας είναι η καλλιέργεια καχυκοψίας μεταξύ του μπλοκ του αγώνα, η πάση θυσία αποτροπή της συμπόρευσης, έστω γεωγραφικής, του ΠΑΜΕ με το υπόλοιπο κίνημα, και η καλλιέργεια ηττοπάθειας.

3. Η επιχείρηση της αστυνομίας επέλεξε να αξιοποιήσει αντανακλαστικά του αντιεξουσιαστικού χώρου και του αντικομματικού ρεύματος των διαδηλωτών

Η αστυνομική επιχείρηση ξεκίνησε από μυστικούς αστυνομικούς μέσα από τα μπλοκ των αναρχικών. Το ευάλωτο σημείο αυτού του χώρου είναι χοντρικά ότι δεν κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με την ταξική τους θέση αλλά ανάλογα με τις απόψεις τους.  Έτσι, μια καλοσχεδιασμένη επιχείρηση μπορεί να τους στρέψει σχεδόν εναντίον οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί τους. Πρακτικά, δηλαδή, μέρος αυτού του χώρου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χτυπηθεί σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του κινήματος ή μιας διαδήλωσης. Το ΠΑΜΕ είναι ιδανικό για να πάρει τη θέση του εχθρού.

Παράλληλα, η αστυνομία προσπάθησε να αξιοποιήσει το ρεύμα των αγανακτισμένων πολιτών που έχουν σιχαθεί τα κόμματα, επειδή τα θεωρούν υπεύθυνα όλων των δεινών τους, και κατ’ επέκταση δυσπιστούν απέναντι σε οτιδήποτε οργανωμένο, όπως το ΠΑΜΕ. Η αξιοποίηση αυτού του ρεύματος δεν είχε, κατά τη γνώμη μου, τόση επιτυχία όσο η αξιοποίηση του αντιεξουσιαστικού δογματισμού.

4. Η σύγκρουση δεν ήταν εξίσου βίαιη και δολοφονική και από τις δύο πλευρές

Αυτό το μαρτυράει κατ’ αρχάς ο δυσανάλογος αριθμός των τραυματιών και φυσικά ο νεκρός. Οι περισσότεροι τραυματίες και ο νεκρός είναι διαδηλωτές από τα μπλοκ του ΠΑΜΕ.

Το μαρτυρά επιπλέον ο εξοπλισμός και ο τρόπος δράσης των δύο μπλοκ.

Οι μυστικοί αστυνομικοί, που είναι πολλοί, δεν είναι δυο-τρεις «καλακαδόροι» που φωνάζουν «ντουυυυ», έδρασαν σαν διμοιρίες: μάχη εξ αποστάσεως με ρίψη χημικών -υπάρχουν καταγγελίες για ρίψη δακρυγόνων-, εκρηκτικών και όχι απλώς εμπρηστικών μολότοφ, κροτίδων κρότου-λάμψης, και αντικειμένων. Ξυλοδαρμός με λοστάρια και γκλομπ κατά την τροπή του αντιπαλου σε φυγή. Αποφυγή της σώμα με σώμα σύγκρουσης. Αντικειμενικός στόχος τέτοιου είδους παράταξης είναι η τροπή του αντιπάλου σε άτακτη φυγή και τη διάλυσή του.

Η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είχε κράνη μοτοσικλέτας και ξύλινα παλούκια για μάχη σώμα με σώμα και παράταξη σε αλυσίδες. Η κλασική δηλαδή, κατά βάση αμυντική παράταξη μαζικής σύγκρουσης μιας πορείας, με αντικειμενικό στόχο την διατήρηση της συνοχής του μπλοκ και την απώθηση της αστυνομίας (άμυνα στην προσπάθεια της αστυνομίας για διάλυση, άτακτη φυγή και κυνηγητό) και σε δεύτερο επίπεδο το μαζικό σπάσιμο του μπλόκου των αστυνομικών δυνάμεων. [Για αυτό ήταν και λάθος του ΚΚΕ να κυνηγήσει τους κουκουλοφόρους.]

5. Οι αντιεξουσιαστές έδωσαν πολιτική κάλυψη στην επίθεση της αστυνομίας στη διαδήλωση

Όπως γράφω παραπάνω, κατά τη γνώμη μου, στόχος της αστυνομικής επιχείρησης ήταν η διάλυση της διαδήλωσης, η διάσπαση του αγώνα και η καλλιέργεια ηττοπάθειας.

Ο στόχος της διάλυσης της πορείας πέτυχε ελάχιστα, καθώς ο κόσμος ήταν αποφασισμένος και η άμυνα του ΠΑΜΕ ήταν εντυπωσιακά αποτελεσματική στο να κρατήσει τη συνοχή του μπλοκ, παρά τους τόσους τραυματίες και το νεκρό.

Ο στόχος της διάσπασης του κινήματος διακυβεύεται ακόμη, με κύρια ευθύνη τη στάση των εντός του κινήματος, δηλαδή των συναγωνιστών αντιεξουσιαστών. Η αντιεξουσιαστική κίνηση εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία λέει ότι «Αποκλειστικά υπεύθυνο για τα σημερινά (20-10-11) γεγονότα στο Σύνταγμα είναι το ΚΚΕ. Η απόφασή του να μονοπωλήσει τη διαδήλωση στο Σύνταγμα και να καταλάβει μονοπωλιακά το πάνω διάζωμα (Β. Αμαλίας) πάρθηκε για λόγους τηλεοπτικής και πολιτικής υπεραξίας και ήταν μία πράξη επιθετική απέναντι στην κοινωνία».

Εξαφανίζονται οι ευθύνες του κράτους και μετατοπίζεται ο αντίπαλος από το κράτος στο ΠΑΜΕ.  Και για να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο, μια δολοφονική επίθεση εναντίον διαδηλωτών με μάρμαρα, μολότοφ και λοστάρια, πρέπει αυτός ο αντίπαλος να ταυτιστεί κάπως με την εξουσία. Αλλά επειδή, όπως λέω παραπάνω, η ταξική συγκρότηση του ΠΑΜΕ δεν μπορεί να δικαιολογήσει κάτι τέτοιο -αποτελείται κυρίως από εργάτες-, καταδικάζεται μόνο από τη λογική του και την υλοποίησή της στη διαδήλωση. Το ΠΑΜΕ βαφτίζεται «δύναμη καταστολής» επειδή ήθελε ειρηνική διαμαρτυρία.

Άλλωστε, όπως πολλοί αυτόπτες υποστηρίζουν αν ήθελε κάποιος να επιτεθεί στη βουλή μπορούσε να το κάνει από άλλους δρόμους. Ουσιαστικά το ΠΑΜΕ δεν εμπόδισε την «έφοδο» στη βουλή λειτουργώντας ως δύναμη καταστολής. Εμπόδισε τα μπάχαλα μέσα στο και από το δικό του μπλοκ. [Ο chumba διαφωτίζει το θέμα από διαφορετική οπτική γωνία]

Πολιτική κάλυψη στην επίθεση έδωσαν και μικρές δυνάμεις της άκρας αριστεράς αλλά και κομμάτια του Συνασπισμού, από τοιχοδιωκτισμό και από στείρο αντι-ΚΚΕ μένος.

6. Ο κόσμος του αγώνα αντιμετωπίζει την απογοήτευση

Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη θάλασσα των ανθρώπων που δεν ανήκουν σε κανένα μπλοκ, αλλά αποτελούν καθοριστικό παράγοντα. Επηρεασμένοι από τον τρόπο που παρουσίασε τα γεγονότα ο μηχανισμός προπαγάνδας -ως εμφύλια διαμάχη- τηρούν στάση που κυναίνεται από καταδίκη του ΠΑΜΕ για τη συμεπριφορά του ως «δύναμης καταστολής» μέχρι την τήρηση ίσων αποστάσεων στον πόλεμο μαύρων-κόκκινων. Και στις δύο περιπτώσεις, κοινός τόπος είναι η απογοήτευση. Ενδεικτικά ο πιτσιρίκος, που άσκησε κριτική στο ΚΚΕ και ο αρκούδος που τα ‘χει με όλους.

7. Το ερώτημα είναι: θα επιτρέψουμε να οδηγηθούμε στην απογοήτευση, και συνακόλουθα στον ατομικισμό και τέλος στον εμφύλιο;

Επιτρέψτε μου να επιμείνω πως δεν συνέβη διαμάχη κόκκινων-μαύρων, αλλά ανορθόδοξη σε μεγάλο βαθμό ίσως επίθεση του κράτους στο ανώριμο ακόμη και ανοργάνωτο κίνημά μας. Ανορθόδοξη σημαίνει ότι το κράτος χρησιμοποίησε σε μεγάλη κλίμακα μη νόμιμα μέσα για την καταστολή της διαδήλωσης. Ας αντισταθούμε, λοιπόν, κατ’ αρχάς στη διάσπασή μας.

Ο αντίπαλος δεν είναι το ΠΑΜΕ, δεν είναι οι αντιεξουσιαστές, δεν είναι τα κόμματα γενικώς, οι οργανώσεις γενικώς, η οργάνωση γενικώς, ο διπλανός μας, αυτός που διαφωνεί μαζί μας. Δεν είναι ο απεργοσπάστης, ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ο ψηφοφόφρος γενικώς. Ο καθένας από όλους αυτούς έχει την άποψή του, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι θύτης. Αντίπαλός μας, κατά τη γνώμη μου, είναι μειοψηφικά αλλά πολύ ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους, οι προπαγανδιστικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί που τους προστατεύουν, αλλά κυρίως το οικονομικό σύστημα που τους γεννάει: ο καπιταλισμός.

Οι μηχανισμοί του κράτους δεν δρουν χοντροκομμένα, με σκέτο ξύλο. Δρουν εκλεπτυσμένα και είναι έμπειροι από μάχες έως και πολεμικές συγκρούσεις. Νικητής στον πόλεμο είναι αυτός που θα σπείρει τον ιό της δυσπιστίας και της ηττοπάθειας στον εχθρό του.

Δεν θα αθωώσουμε, λοιπόν, την αστυνομία αναγορεύοντας σε εχθρό το ΠΑΜΕ ή τους αναρχικούς ή τους οργανωμένους και πολιτικοποιημένους διαδηλωτές εν γένει. Θα πρέπει να αποκαλύψουμε τα σχέδια του κράτους και να σφυρηλατίσουμε τη δική μας ανιδιοτελή ενότητα.

Οι αντιεξουσιαστές ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι υπάρχουν και αστυνομικοί με πολιτικά, πολλοί από τους οποίους είναι ανάμεσά τους και σκοτώνουν κόσμο. Ας σταματήσουν να αρνούνται αιωνίως τη δράση τους, λες και έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος που μας αντιμετωπίζει με το σταυρό στο χέρι, χωρίς προβοκάτσιες. Για αρχή, ας διαχωριστούν απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει να επιτεθεί σε απλό κόσμο ή σε άλλο διαδηλωτή ή μπλοκ διαδήλωσης. Έτσι θα αφαιρέσουν από την αστυνομία ένα πολύτιμο για αυτήν όπλο. Συγκρουόμαστε μόνο με τα ΜΑΤ και κανέναν άλλο. Όχι ξανά πέτρα και μολότοφ σε διαδηλωτή ή απλό πολίτη. Έπειτα, ας ψάξουν τα θεωρητικά τους λάθη, που τους κάνουν να χαρακτηρίζουν «δύναμη καταστολής» οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους.

Η αδυναμία του κινήματός μας

Η αχίλειος πτέρνα του κινήματός μας όμως δεν είναι σε τελική ανάλυση οι αντιεξουσιαστές. Είναι η μη οργάνωσή μας. Το ΚΚΕ έχει δίκιο που επιμένει στην οργάνωση του κινήματος, αλλά το υλοποιεί μόνο γύρω από τις δικές του δυνάμεις. Η ουσία είναι ότι δεν μιλάμε για κίνημα, αλλά για ένα άθροισμα αγωνιζόμενων υποκειμένων. Το κίνημά μας ωφείλει να αποκτήσει δικό του πρόσωπο και ενιαία οργάνωση, που να ξεκινάει από ζωντανές συλλογικότητες σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε γειτονιά. Σωματεία (δημοκρατικά όχι γραφειοκρατικά) στη δουλειά, λαϊκές συνελεύσεις στη γειτονιά, που θα γίνονται μια μεγάλη ομοσπονδία. Μια συλλογικότητα που θα επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση ιδεών και γραμμών από όλους τους συμμετέχοντες σε αυτό – και τη συγκρότηση και δράση συλλογικοτήτων στο εσωτερικό του.

Όσο θα είμαστε το ΠΑΜΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι αναρχικοί, μια ένωση σωματείων, η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (ΠΑΣΟΚ), ο πιτσιρίκος, ο αρκούδος και το σούπερ εγώ μας πάνω από όλους και όλα, θα διαλυόμαστε με την πρώτη σοβαρή επίθεση και θα σκοτωθούμε μεταξύ μας με την πρώτη ασήμαντη αφορμή. Το να συγκεντρωνόμαστε, όμως, και να πορευόμαστε όλοι μαζί είναι ένα πολύ σοβαρό πρώτο βήμα και δεν πρέπει να επιτρέψουμε κανένα πισογύρισμα στην επόμενη διαδήλωση.

ο νόμος είναι άκυρος

Το in.gr χαρακτηρίζει το νοσμοσχέδιο που ψηφίστηκε ως «προαπαιτούμενο της 6ης δόσης», ο υπουργός Οικονομικών Β. Βενιζέλος κραύγαζε ότι αν δεν ψηφιστεί το ν/σ δεν χρειάζεται καν να πάει στη σύνοδο κορυφής, ενώ η Β. Παπανδρέου «συντριμμένη» ψήφισε το πολυνομοσχέδιο με βαριά συνείδηση, γιατι δεν μπορούσε λέει να αναλάβει το βάρος να μην πάρει η χώρα την 6η δόση – αν καταψήφιζε.

Το νομοσχέδιο επιβλήθηκε συνεπώς υπό καθεστώς άμεσου εκβιασμού. Θα ήταν το ίδιο αν ένας στρατός απαιτούσε από τους βουλευτές να ψηφίσουν κάτι υπό την απειλή όπλου. Συνεπώς, αν όντως ισχύουν οι παραδοχές του Βενιζέλου, της Παπανδρέου και άλλων, ο νόμος είναι άκυρος.